Αποκλειστικά

GRANDE οικονομική έρευνα: «Η μεσαία τάξη και η επόμενη μέρα μετά από το τέλος του κοινωνικού μερίσματος»

73

Ο φοροτεχνικός κ. Γεώργιος Γεωργ. Ιορδάνης σε σημερινή συνέντευξή του στο Grande Magazine μας ενημερώνει για όλα όσα θα πρέπει να γνωρίζουμε σε ότι αφορά την μεσαία τάξη και την επόμενη μέρα μετά από το τέλος του κοινωνικού μερίσματος. Τι θα γινόταν αν αυτός ο θεσμός καταργηθεί, αν πρόκειται για προϊόν υπερφορολόγησης, αλλά και πως μπορεί να ευεργετηθεί ο Έλληνας πολίτης μέσα από την μέθοδο αυτή.

 

Συνέντευξη στην Καλοσκάμη Λίλα

 Tι θα γινόταν αν μια μέρα κατά παρέκκλιση της προσφιλής συνήθειας των πολιτικών, καταργούσαν το θεσμό του κοινωνικού μερίσματος;

Προφανώς αναφέρεστε τι θα συμβεί την επόμενη μέρα μετά από το τέλος εποχής του κοινωνικού μερίσματος. Ήρθε η ώρα να  αντιληφθούμε ότι ο θεσμός του κοινωνικού μερίσματος πρέπει κάποια στιγμή να τελειώνει με τη μορφή που γνωρίζουμε.

Θεωρείται πως το μέτρο αυτό με κοινωνικό πρόσημο, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα προϊόν υπερφορολόγησης;

Ένα μέτρο που βρίσκεται μόνιμα στη πολιτική ατζέντα μιας κυβέρνησης, δε μπορεί να θεωρηθεί κοινωνικά δίκαιο όταν έχει προέλθει από την υπερφορολόγηση μιας μερίδας ιδιωτών και επιχειρήσεων , που εις βάρος αυτής και του κοινωνικού συνόλου ασελγεί κατά κόρον και επιβιώνει μια άλλη που φοροδιαφεύγει σε μόνιμη βάση.

Πρέπει να αντιληφθούμε ότι υπάρχει αντικειμενική αδυναμία εντοπισμού της μεσαίας τάξης από τα οικονομικά επιτελεία ως μέγεθος για τεχνικούς λόγους.

Αναγκαστικά η στατιστική και τα μαθηματικά σε παγκόσμια κλίμακα, χρησιμοποιούνται ως μέθοδος από τα οικονομικό επιτελείο μιας κυβέρνησης για να κατηγοριοποιήσει σε οικονομικά μεγέθη τη κοινωνία.

Πως μπορεί να ευεργετηθεί ο Έλληνας πολίτης με την μέθοδο αυτή;

Στην Ελλάδα του χτες και του σήμερα αυτή η μέθοδος δε μπορεί  να μας ευεργετήσει με υγιή και ποιοτικά μεγέθη, παρά μόνο με ανεξέλεγκτες οικονομικές ανακολουθίες. Οποιοδήποτε μέτρο με κοινωνικό πρόσημο και αν θεσμοθετηθεί , καταλήγει σε μια αδόκιμη πλατιά μερίδα της κοινωνίας, η οποία δεν έχει ουσιαστικά συμμετάσχει ακριβοδίκαια στη γέννηση της αποταμίευσης απ όπου προέρχονται οι οικονομικοί πόροι που δίνονται ως αντιπαροχή πίσω σ αυτή.

Μεσαία τάξη υπάρχει τελικά στην Ελλάδα;

Η μεσαία τάξη υπάρχει στη πραγματικότητα αλλά δε μπορεί να εντοπιστεί , να μετρηθεί και να στατιστικοποιηθεί, διότι έχει  φροντίσει η ίδια για την αφάνεια της σε πραγματικό χρόνο. Είναι απλά κρυμμένη πίσω από τη φοροαποφυγή.

Το χειρότερο όμως όλων είναι ότι δε συμμετέχει σε μια  διαρκής ,ανανεώσιμη ,αμοιβαία, δυναμική και ενεργητική  διαδικασία  στο βαθμό που της αναλογεί, προς όφελος της ολότητας της κοινωνίας. Γίνεται  εύκολα αντιληπτό ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ελεύθερων επαγγελματιών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων, δηλώνει κέρδη πολύ μικρότερα από το σύνολο των ετήσιων  αποδοχών ενός μισθωτού,  βάση του κατώτερου σημερινού  μισθού με 6 τριετές (γύρω στις 8000,00 ευρώ ) .

Προσέξτε τι λέει ο ΟΟΣΑ :

«Οι κοινωνίες με ισχυρή μεσαία τάξη έχουν χαμηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας, απολαμβάνουν υψηλότερα επίπεδα εμπιστοσύνης και ικανοποίησης από τη ζωή, καθώς και μεγαλύτερη πολιτική σταθερότητα και καλή διακυβέρνηση».

Παεί να αντικαταστήσει το μέτρο αυτό;

Για εμένα προσωπικά θα ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση να δινόταν το μέρισμα με κλήρωση  κάθε έτος για τον εκσυχρονισμό σχολείων ή Νοσοκομείων.

Αυτό θα ονομαζόταν αλληλεγγύη και θα είχε πραγματικό και ουσιαστικό κίνητρο ο κάθε πολίτης να στηρίξει τη προσπάθεια αυτή, έχοντας παράλληλα το όφελος της εξάλειψης στο βαθμό που μπορεί να γίνει εφικτό , της φοροαποφυγής.

Να αλλά στην πραγματική οικονομία των αριθμών πως μπορούν να στηρίξουν οι κυβερνήσεις τους ασθενέστερους? Έχετε υπόψη σας να προτείνετε κάτι πιο συγκεκριμένο ;

Η στήριξη των ασθενέστερων μπορεί να πραγματοποιηθεί και με άλλους τρόπους προς όφελος των πολλών, δίκαια, αξιοκρατικά επαναφέροντας την αξιοπρέπεια ως ταξική συνείδηση στο μυαλό των πολλών.

Για κάθε τι καλό που αφορά την κοινωνία θα πρέπει να εισαγάγουμε τον όρο της σωστής απόδοσης της δημοκρατίας προς όφελος του κοινωνικού συνόλου .

Για παράδειγμα, μια καλή ιδέα θα ήταν το μέρισμα και η φορολοταρία αντί σε χρηματικό αντίτιμο να δινόταν υπό τη μορφή των ιδιωτικών ασφαλίστρων υγείας , ώστε να απολάμβαναν όλοι ποιοτική δευτεροβάθμια περίθαλψη.

Σε αυτή την περίπτωση ποια είναι τα οφέλη;

Τα οφέλη σε αυτή τη περίπτωση είναι μοναδικά, πρωτοπόρα και πολλαπλάσια.

Ο ανταγωνισμός στα ιδιωτικά θεραπευτήρια θα ήταν τέτοιος που θα έριχνε κατά πολύ το κόστος αγοράς ενός ιδιωτικού συμβολαίου υγείας.

Θα μείωνε κατά πολύ τα έξοδα και τα χρέη  των δημόσιων νοσοκομείων, θα δημιουργούσε νέες θέσεις εργασίας πέρα από κομματικές πρακτικές, θα ενίσχυε την εξωστρέφεια και άλλα πολλά.

Αναγκαία και ικανή συνθήκη για επιτευχθεί αυτό, να επιτυγχάνεται ετήσια  ανάπτυξη 2, 5% και ανεργία κάτω από το 15 %. Με το τρόπο αυτό θα αποφευχθεί το σοκ και το στρες  από τις απότομες  αλλαγές  στην εθνική οικονομία και εκ των πραγμάτων   ο πολίτης θα αναγκαστεί να <<ρίξει>> μια ματιά προς την κατεύθυνση του δημόσιου συμφέροντος και όχι του ατομικού.

Μέσα απ την ατομικότητα, όσο παράξενο και αν ακούγεται, θα  ενισχύσουμε τη συλλογική προσπάθεια, θα επενδύσουμε στην αλληλεγγύη και όλα αυτά για το κοινό καλό, σώζοντας έτσι ένα κομμάτι της πατρίδας μας .

Αν και πολλές φορές δεν είμαι ευχάριστος για πολλούς, η αλήθεια  δεν είναι κάπου στη μέση, είναι μια και μοναδική και πρέπει να αποτυπώνεται ορθολογικά.