Πολιτισμός

Όλα όσα θέλει να μας πεί ο εσωτερικός μας καθρέφτης

45

«Τα μεταφυσικά κελιά της φυλακής του μυαλού μας έχουν και μεταφυσικά σίδερα. Αρκεί, εμείς οι ίδιοι να το καταλάβουμε.»

Γράφει η Πηνελόπη Κοφιάνη

Έρχονται κάποιες μέρες στην ζωή σου, που σου δίνουν πολλές πληροφορίες μαζί, κάτι σαν overdose πληροφοριών. Πληροφορίες που γεννάνε απορίες. Τι είναι αληθινό και τι όχι. Τι αξίζει και τι όχι. Τι αφήνεις να σε επηρεάσει και γιατί. Τι έχει πραγματικά σημασία για σένα και τι όχι.  Ποια γνώση και δύναμη να κρατήσεις από όλα αυτά και ποια να πετάξεις στον κάλαθο των αχρήστων. Κατά πόσο ελεύθερος νιώθεις και είσαι πραγματικά από τις δαιδαλώδεις σκέψεις σου. Αν στ’ αλήθεια συμβουλεύεις τον εαυτό σου σαν να ήταν ο καλύτερός σου φίλος κι αν πότε και κατά πόσο είναι καλό να αναλύεις σε βάθος κάποια πράγματα. Λατρεμένες κάτι τέτοιες μέρες. Μυρίζουν υγεία.

Είναι τότε που διαπιστώνεις ότι δεν υπάρχουν μαγικές λέξεις και φράσεις. Ούτε και μαγικοί καθρέφτες. Κι είναι τότε ακριβώς που καταλαβαίνεις πως υπάρχουν απλά οι στιγμές που εσύ στέκεσαι απέναντι από τον καθρέφτη σου, με τις λέξεις και φράσεις που μοιράζεσαι μαζί του, αλλά και με τα σπασμένα του κομμάτια που καλείσαι να συνδέσεις ξανά μεταξύ τους…

🪞Όταν είναι πολλά τα κρίματα, είναι κι άλλα τόσα τα χρήματα κι η νοοτροπία για γρήγορο, εύκολο και πάνω απ’ όλα μεγαλύτερο κέρδος – και δυστυχώς όχι για το κοινό καλό – εξαπλώνεται παντού και σε όλα σαν ιός, σαν καρκίνος. 

🪞Το να ισορροπείς μονίμως σε δύο βάρκες δεν θα σε βγάλει ποτέ σε καλό. Κι αυτό γιατί έτσι, δεν μπορείς να εμπιστευτείς τα ίδια σου τα πόδια. Δεν πατούν σταθερά πουθενά.

🪞Ο χτύπος των δεικτών ενός ρολογιού σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσο πραγματικά ασφαλής μπορείς να είσαι απέναντι στον χρόνο.

🪞Ο χρόνος σου προσφέρει τους 3 συμμάχους του. Το πριν (αυτό που σε έκανε), το τώρα (αυτό που είσαι) και το μετά (εκεί που θέλεις να φτάσεις). Γιατί να μην τους έχεις δίπλα σου, αφού σου προσφέρονται;

🪞 Γυρνώντας πίσω στον χρόνο βλέπεις, πως ναι, μέχρι στιγμής η σκυτάλη που παρέλαβες εξακολουθεί να είναι στα χέρια σου κι οι σκυτάλες που παρέδωσες βρίσκονται ακόμα σταθερές στα χέρια αυτών που τις παρέδωσες. Γι’ αυτές που παρέδωσες είσαι ακόμη εδώ και το βλέπεις και γι’ αυτές που παρέλαβες, ίσως είναι ακόμα εδώ εκείνοι που σου τις παρέδωσαν και το βλέπουν. Όταν θα φύγουν, όταν δεν θα είναι πια εδώ, ποιος θα υπάρχει από τους προκατόχους σου, να σου επιβεβαιώνει με την παρουσία του, ότι εξακολουθείς και κρατάς σταθερά την σκυτάλη; Η σκέψη αυτή σε κάνει να νιώθεις ότι χάνεις σιγά σιγά μια ιδιότητα σου. Αυτήν του μαθητευόμενου σκυταλοδρόμου. Και μπορεί αυτή η ιδιότητα να χάθηκε εν μέρει με την γέννηση, με το μεγάλωμα και την ενηλικίωση την δική σου ή και των παιδιών σου, όμως μέχρι και τώρα εξακολουθείς και είσαι το παιδί των ανθρώπων που σε μεγάλωσαν. Όταν αυτοί οι άνθρωποι φύγουν απ’ την ζωή, εσύ θα πρέπει να μάθεις να υπάρχεις χωρίς την με τον έναν ή άλλον τρόπο επιβεβαίωσή τους, ότι στάθηκες αντάξιος των όλων όσων διδάχθηκες, έμαθες και πήρες από αυτούς. Η ιδέα-φούσκα της ιδιότητας του αιώνια μαθητευόμενου προσφέρει και κάτι σαν ανατροφοδότηση στις μεταφυσικές μπαταρίες ασφαλείας του μυαλού σου. Όταν η ιδέα-φούσκα σκάει κι από την ασφάλεια του αιώνια μαθητευόμενου αντιλαμβάνεσαι, ότι η μόνη ιδιότητα που μπορείς να έχεις  πλέον ειναι αυτή του πρωταθλητή σκυταλοδρόμου, τι κάνεις; Πώς μαθαίνεις να ζεις χωρίς τις μεταφυσικές μπαταρίες ασφαλείας του μυαλού σου από κει και πέρα; Τελικά, το να ξεπερνάς την ιδέα του δικού σου θανάτου είναι πολύ πιο εύκολο, από το να ξεπερνάς την ιδέα του θανάτου των δικών σου ανθρώπων κι αυτό γιατί είναι πολύ δύσκολο να αφήσεις στην άκρη το εγωιστικό σου κομμάτι. Αυτό, που δεν σε αφήνει να ξεχωρίσεις μέσα σου το γεγονός, ότι ο θάνατος κάποιου δικού σου ανθρώπου αφορά τον ίδιο τον άνθρωπο που φεύγει από την ζωή κι όχι εσένα, ασχέτως αν έτσι επηρεάζεται και η δική σου ζωή. Ίσως λοιπόν και να μην έχει τελικά σημασία, αν θα νιώσεις ποτέ έτοιμος να παραδώσεις ή και να παραλάβεις κάποια σκυτάλη. Το πιο σημαντικό ίσως είναι, να κάνεις το καλύτερο που μπορείς, διανύοντας τον δικό σου κύκλο, με την σκυτάλη να παραμένει πάντα στα χέρια σου κατά την διάρκειά του.

🪞Όταν οι προτεραιότητες σου χτυπάνε την πόρτα, δεν μπορείς παρά να τους την ανοίξεις. Διαφορετικά, σημαίνει ότι ζεις μέσα στην φούσκα σου κι αυτό είναι κάτι που τελικά το πετσί σου δε θα το αντέξει. Η φούσκα σκάει κάποια στιγμή κι αφήνει το δέρμα σου εκτεθειμένο, σε όλα όσα θέλησες να αποφύγεις όταν κλείστηκες μέσα σε αυτήν. Δυστυχώς ή ευτυχώς, οι προτεραιότητες που θέτεις στην ζωή σου, σου δείχνουν κατάμουτρα τι είδους άνθρωπος είσαι ή τι είδους άνθρωπος έγινες. Κι όταν ο απέναντί σου βουτάει τον δικό του καθρέφτη και σου τον κολλάει στην μούρη, τότε αντικρίζεις κι εσύ την πραγματική εικόνα του εαυτού σου.

🪞Μην αφήνεις λόγια να εννοούνται. Πες τα με το όνομά τους. Κάνε τα πράξεις. Και άκου αυτά που λένε οι πράξεις σου. Μέσα από εσένα κι απ’ τις πράξεις σου μαθαίνεις, πως αν θέλεις να τιμάς τον εαυτό σου, πρέπει πρώτα να τιμάς τον λόγο σου. Αυτές σου μαθαίνουν, να κουράζεσαι για να αποκτάς, να δανείζεις δύναμη στο σώμα από την ψυχή σου, να σε ενδιαφέρει πιο πολύ το μεδούλι και η ουσία, από το δέρμα. Οι δικές σου πράξεις είναι που σου μαθαίνουν, όχι μόνο το πώς και το πότε να κρατάς τα πόδια σου σταθερά, κάτω στο έδαφος, αλλά και το πώς και πότε θα πρέπει να ανοίγεις τα φτερά σου. Από αυτές μαθαίνεις, ότι μπορείς, να πέφτεις, να τσακίζεσαι, να τρως τα μούτρα σου γερά, αλλά ότι στο τέλος θα πρέπει να βρίσκεις το σθένος μέσα σου και να ξανασηκώνεσαι. Αυτές σου μαθαίνουν, πώς να στηρίζεις πραγματικά, αλλά και πώς να δέχεσαι την στήριξη. 

🪞Δείξε πυγμή. Αποφασιστικότητα. Το «είμαι έτοιμος να δράσω όπως πρέπει, όταν πρέπει κι ας έχει κόστος»κάνε το μότο σου. Κι ο λόγος σου. Ας είναι σοφός, ενωτικός, αλλά και με πυγμή. Ένας τέτοιος λόγος, έχει την δύναμη να εμπνέει, να παρακινεί. Ο αποφασιστικός λόγος της αλήθειας είναι τόσο δυνατός, που κάνει τον κόσμο να θέλει να ξεβολευτεί.

🪞Να έχεις πάντα στο μυαλό σου, ότι μπορείς να φαντάζεσαι ό,τι θέλεις για τον εαυτό σου. Πραγματικά ό,τι θέλεις. Αυτό όμως θα πάρει τελείως διαφορετική τροπή, εντελώς άλλες διαστάσεις, μόλις θα αρχίσεις να μπλέκεις την φαντασία με την πραγματικότητα. Και την πραγματικότητα ευτυχώς ή δυστυχώς την προδίδουν τα γεγονότα και οι πράξεις.

🪞Η δράση συνοδεύει πάντα την ικανότητα κι η έλλειψή της την αδιαφορία ή και την σκοπιμότητα.

🪞Να χαίρεσαι τους ανθρώπους που έμαθαν να στύβουν την πέτρα κι όχι τους συνανθρώπους τους. 

🪞Θα υπάρξουν φορές, όπου ο δρόμος για τον προορισμό θα μοιάζει μακρύς, μοναχικός, ίσως και σκοτεινός. Θα είναι όμως οι φορές εκείνες, που δεν έχεις δώσει σημασία στα φώτα που τον φωτίζουν, στην μακρινή εκείνη φιγούρα που αχνοφαίνεται στο βάθος και στο παγκάκι που προσπερνάς βιαστικά και δεν το ακούς που σε καλεί για να ξαποστάσεις.

🪞Για κάθε μία φορά που το μυαλό περιπλανάται στις δαιδαλώδεις και σκοτεινές ατραπούς του, να θυμάσαι ότι υπάρχει κι από ένα αναμένο φανάρι, ξεχασμένο εκεί γύρω, που περιμένει υπομονετικά, να το δεις και παίρνοντάς το στα χέρια σου, να σου φωτίσει τον δρόμο μέχρι την έξοδο.

🪞Μπορεί κάποιες φορές να μην σου γίνεται απόλυτα ξεκάθαρο, το πώς πρέπει να συνεχίσεις, τι πρέπει να κάνεις ή τι να διαλέξεις. Μπορεί κάποιες φορές να αδυνατείς να ταξινομήσεις στα κουτάκια του μυαλού σου τις σκέψεις σου, ώστε να καταλήξεις σε ασφαλή συμπεράσματα και αποφάσεις. Εκεί λοιπόν έρχεται  η απόφαση της στιγμής, το ρίσκο. Το σημείο στο οποίο ξέρεις ότι όλα παίζονται 50-50. Εκεί ακριβώς είναι που έρχεται η φωνή της καρδιάς, για να σου δείξει το  μονοπάτι σου, την διέξοδο από το δίλημμα, την απόφασή σου.

🪞Μπορεί κάποιες φορές να βλέπεις, ότι δεν υπάρχει γύρω σου άλλος δρόμος, εκτός αυτού που προς το παρόν ακολουθείς. Το αρχικό σταυροδρόμι είναι πάρα πολύ πίσω σου και είναι ανέφικτο πια να επιστρέψεις, ώστε να κάνεις την διαφορετική επιλογή. Αυτήν που καταλαβαίνεις πλέον πως θα ήταν εξ αρχής η σωστή.  Συνεχίζεις όμως και προχωράς, έχοντας σχεδόν την βεβαιότητα – κι εδώ το χαμόγελο της ελπίδας χρωματίζει το πρόσωπό σου – ότι παρακάτω θα σου δωθεί η ευκαιρία ενός κόμβου· του κόμβου, που θα ενώνει τους δύο διαφορετικούς δρόμους, από το δύσκολο εκείνο σταυροδρόμι, που κάποτε βρέθηκες. 

🪞Σε στιγμές που όλα γύρω σου μοιάζουν να είναι μονότονα, βαρετά και καταθλιπτικά, σχεδόν ατελείωτα και ίσως ανατριχιαστικά σκαιώδη, εσύ μην ξεχνάς, να κράτας σφιχτά στα χέρια σου το μπρελόκ με τα 4 κλειδιά σου: «στιγμές», «μοιάζουν», «ίσως», «σχεδόν».

🪞Κράτα πάντα στα χέρια σου το κλειδί για το μαγικό σου σεντούκι, το σεντούκι των ωραίων αναμνήσεων. Αυτό το σεντούκι ξεκλειδώνεις, όταν θέλεις να φυλάξεις κάπου με αγάπη χρώματα, ήχους, εικόνες, συναισθήματα, που σε κάνουν να χαμογελάς αναπολώντας τα. Κι όταν αντιμετωπίζεις δυσκολίες, είναι πάλι αυτό το σεντούκι που θα ξεκλειδώσεις για την επιστροφή στο «ασφαλές σου μέρος». Επειδή είναι μαγικό, θα χωρέσει όλα τα ωραία πράγματα, που θα επιλέξεις να κρατήσεις φυλαγμένα μέσα του. Γι’ αυτό και μοιάζει με ευλογία, όταν μπορείς και δημιουργείς τις αναμνήσεις που θέλεις να έχεις. Με το ιδιαίτερο κλειδί σου στα χέρια, θα νιώθεις πραγματική προστασία.

🪞 Όταν είσαι σε διακοπές χάσε τις μέρες, τις ώρες, τον μήνα. Ας μην υπάρχει ώρα, ας μην υπάρχει μέρα …ας μην υπάρχει κάτι, που να σου θυμίζει τον χρόνο και τα πράγματα που πρέπει να γίνουν από σένα μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσιά του. Είναι μοναδικό το αίσθημα της ελευθερίας που σου δίνει η μη αίσθηση του χρόνου. Ας υπάρχει μόνο ο καιρός κι η θερμοκρασία της ημέρας για να σου θυμίζουν ποια εποχή διανύεις. Μοιάζει λίγο σαν να νικάς τον χρόνο. Σαν να του λες: «Είσαι τόσο ασήμαντος  αυτή τη στιγμή για μένα, που στην κυριολεξία δεν μ’ ενδιαφέρει αν υπάρχεις ή όχι». Πότε άλλοτε σου δίνεται η δυνατότητα να το πεις αυτό; Στις διακοπές σου λοιπόν, άσε τον εαυτό σου να νιώθει λες και κάνεις μια μικρή ανακωχή με τον αιώνιο αντίπαλο του ανθρώπου, τον χρόνο.

🪞Κάτσε και παρατήρησε την φύση. Έχεις να μάθεις πολλά από αυτήν. Η κίνηση της θάλασσας για παράδειγμα, το κύμα. Καθώς ξεκινάει να ορθώνεται, καθώς αρχίζει να σχηματίζεται σιγά σιγά μέσα στην θάλασσα, σε αφήνει να καταλάβεις με ποια δύναμη και ορμή θα χτυπήσει. Αφήνει, μέσα στην θάλασσα, στην διαδρομή του προς την ακτή,  θυμωμένες αφρώδεις λέξεις. Μοιάζει, σαν να θέλει να διαβάσει κάποιος τις λέξεις αυτές. Κάποιος που καταλαβαίνει, που μιλάει την γλώσσα του. Αυτές οι λέξεις, είναι τα σημάδια, τα προειδοποιητικά σήματα που στέλνει, για το μέγεθος της ορμής, της οργής του. Όσα περισσότερα όμως αφήνει πίσω του, τόσο πιο πολύ ξεθυμαίνει, χάνοντας λίγο λίγο τις δυνάμεις του. Τότε, τις θυμωμένες αυτές του λέξεις τις διαβάζουν τα αδέλφια του, τα άλλα κύματα και τρέχουν για να το βοηθήσουν αγκαλιάζοντάς το, ενώνοντας την δύναμή τους με την δική του. Έτσι, όταν έρχεται η ώρα να χτυπήσει στην ακτή, στα βράχια, όταν έρχεται η ώρα να διώξει με την δύναμη και την ορμή του βότσαλα και μεγάλες πέτρες που βαραίνουν την ακρογιαλιά, μοιάζει σαν να τα έχει καταφέρει μόνο του. Κι όμως. Η «ισχύς εν τη ενώσει» είναι το μυστικό του.

🪞Μπες μέσα στη θάλασσα σιγά-σιγά. Αργά. Άσε το νερό να σε δροσίζει, να εισχωρεί σε κάθε ανοικτό πόρο του δέρματός σου. Άκου τον απαλό ήχο του νερού, καθώς το σώμα σου κινείται μέσα του. Τώρα άσε το σώμα σου ελεύθερο, ελεύθερο να πλέει στην επιφάνειά του. Κλείσε τα μάτια σου και νιώσε τον ήχο του βυθού. Ακούς το κάλεσμά του; Πάρε μια βαθιά ανάσα λοιπόν και πήγαινε. Πήγαινε να τον συναντήσεις, σε καλεί. Κι όταν φτάσεις, πάρε από αυτόν λίγη από την άμμο του στα χέρια σου, μια πέτρα ή ένα κοχύλι και βγαίνοντας στην επιφάνεια του νερού, ανάσυρέ το έξω μαζί σου. Κι όπως θα παίρνεις βαθιά ανάσα πάλι, γύρνα το βρεγμένο σου πρόσωπο στο φως του ήλιου κι άσε το να λούζει και την άμμο, το κοχύλι, ή την πέτρα μέσα στην ανοιχτή σου παλάμη. Δεν σου θυμίζει κάτι από ιεροτελεστία όλο αυτό; Δεν είναι σαν μια  ιεροτελεστία αλήθειας;

🪞Όταν κάποιοι θέλουν να στα κάνουν θάλασσα, τότε εσύ δείξτους πώς είναι ο ωκεανός.

🪞Ωραία που είναι η βροχή… Ξεπλένει την λάσπη και την βρομιά…

🪞Κι όμως. Οι μέγιστοι κι αέναοι μύστες και σμιλευτές, η φύση κι ο χρόνος σου μιλάνε. Σου μιλάνε με τα χρώματά τους, με τους ήχους και τις μυρωδιές τους, με την γεύση και την υφή των υλικών τους. Κάθε τους καλλιτέχνημα κι ένα μήνυμα. Κάθε δημιουργία τους και μια φωνή. Κι εσύ; Τι κάνεις εσύ; Τους ακούς; Τους ακούς όταν σου μιλάνε; Μπορείς να καταλάβεις τι θέλουν να σου πουν;

🪞Παρατηρώντας την φύση και κομμάτια από τον κύκλο της ζωής, μαθαίνεις πολλά για σένα τον ίδιο και για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργείς ή μπορεί και να λειτουργήσεις ως κοινωνικό ον. Αυτό που σου διαφεύγει πολλές φορές – κι από όλους ανεξαιρέτως – είναι ότι στον κύκλο της ζωής δεν υπάρχουν πραγματικά νικητές και ηττημένοι.Υπάρχει μόνο ο κύκλος. Κι αυτό είναι κάτι, που εσύ, ως πιο νοήμον ον, θα πρέπει κάποια στιγμή να εμπεδώσεις, αν θέλεις να ζεις σε καλύτερες κοινωνίες. Η φύση και τα οικοσυστήματα – ή αλλιώς η ίδια η ζωή – κάθονται σε μια γωνιά και σε περιμένουν – κι όλους ανεξαιρέτως – με το βλέμμα γεμάτο ειρωνεία να λέει: «If we go down, then you all go down». Καταλαβαίνεις λοιπόν, ότι τώρα – και πιο πολύ από ποτέ – χρειάζεται κι η δική σου φωνή να ακουστεί, παρέα με άλλες φωνές από ανθρώπους και μυαλά που είναι πέρα από χρώματα, κόμματα και συμφέροντα. Φωνές, ανθρώπους και μυαλά, που θα σκέφτονται, θα φωνάζουν και θα πράττουν έξυπνα και σοφά, επειδή θα ξέρουν, ότι το κοινό καλό ΕΙΝΑΙ και το ΜΟΝΟ συμφέρον. Τώρα και πιο πολύ από ποτέ, χρειάζονται οι σοφοί άνθρωποι, τα έξυπνα μυαλά και οι ήρεμης δύναμης φωνές, ώστε να μην βρεθούμε όλοι μας – κι εσύ μαζί – ως ο πιο αδύναμος κρίκος της αλυσίδας της ζωής, έξω από αυτήν. Τι λες λοιπόν; Δεν αξίζει τον κόπο να γίνεις ένας τέτοιος άνθρωπος; 

🪞Ο δυσκολότερος ρόλος στο σανίδι της ζωής σου είναι ο ρόλος του πνευματικού γονιού. Είναι ο ρόλος που μπορεί να κάνει την διαφορά. Αυτός, που μπορεί να φέρει την αλλαγή, που τόσο πολύ περιμένεις. Ο ρόλος αυτός σου επιβάλλει, να εμφυσήσεις στα μικρά ανθρωπάκια, τα παιδιά την κριτική σκέψη, την διάκριση, το ήθος, την ακεραιότητα, την αυτάρκεια, την αξιοπρέπεια, τον έννοια του σεβασμού και της αλληλεγγύης, την αγάπη και την συμπόνια προς τον συνάνθρωπο, ώστε με την είσοδο στην ενήλικη πια ζωή τους να μην επιτρέπουν να χρησιμοποιούνται ως φερέφωνα, μαριονέτες συμφερόντων και χωρίς καμία απολύτως ουσία και ισορροπία άτομα. Δύσκολος ο ρόλος αυτός.  Πολύ δύσκολος. Όχι όμως ανέφικτος. 

🪞 Ένα σάπιο σύστημα θα στοχεύσει ύπουλα στα μικρά παιδιά για την συντήρησή του. Είναι τόσο εύπλαστες αυτές οι ηλικίες. Τόσο, όσο χρειάζεται για να δημιουργηθούν οι μελλοντικοί γενίτσαροι. Κι εσύ ως γονιός, ως κοινωνία τι κάνεις γι’ αυτό; Φροντίζεις με τις πράξεις σου να μαθαίνεις σ’ αυτά τα παιδιά, να νοιάζονται πραγματικά τον συνάνθρωπό τους; Τους μαθαίνεις πώς να μετατρέπουν τον φόβο τους, την ανασφάλειά τους, τον θυμό τους σε πείσμα; Στο απαραίτητο πείσμα για τις δυσκολίες της ζωής; 

🪞Είναι άνιση  η μάχη  του μέταλλου με την διεισδυτική ικανότητα του νερού και του οξυγόνου του. Η οξείδωση, το σάπισμα και τελικά το θρυψάλισμα του μετάλλου είναι αναπόφευκτα. Κι είναι τότε που αποκαλύπτεται μια φρικιαστική, αποκρουστική εικόνα σήψης. Η σκουριά και η ζημιά που αυτή μπορεί να κάνει στην απατηλή όψη ενός καλογυαλισμένου και γερού κατά τ’ άλλα μασίφ μετάλλου, προέρχονται από ένα και μόνο στοιχείο, το οξείδιο. Αυτό, που χωρίς την διεισδυτική ικανότητα του νερού και του οξυγόνου του, δεν θα μπορούσε να δημιουργηθεί. Οπότε, κάθε φορά που ένα καλογυαλισμένο μασίφ αλλά κι επικίνδυνο μέταλλο βρίσκεται απέναντί σου, φοβερίζοντας και απειλώντας ελευθερίες, όρια, αξιοπρέπεια και κεκτημένα σου, δεν έχεις, παρά να θυμηθείς και να μιμηθείς την διεισδυτική ικανότητα του νερού και του οξυγόνου του.

🪞Αν θες να βρεις τον αδύναμο κρίκο μιας αλυσίδας, τότε άσκησε πίεση σε όλους τους κρίκους μαζί. 

🪞Αφού θέλεις κάτι να αλλάξει, κάτι να διαφοροποιηθεί επιτέλους στην ζωή σου, μάθε να μετατρέπεις τον θυμό, τον φόβο και την ανασφάλειά σου σε πείσμα. Και φυσικά ποτέ δεν ξέρεις τι θα σε εμπνεύσει να το κάνεις. «Το καλύτερο βύσμα είναι το πείσμα», έγραφε ένα υπέροχο graffiti που είδες μια μέρα τυχαία στον δρόμο.

🪞Όποιος θέλει να καταστρέψει αθόρυβα μια χώρα, ξεκινά λίγο-λίγο από την παιδεία, συνεχίζει αργά και σταθερά με την υγεία και ολοκληρώνει χτυπώντας από όλες τις πλευρές το αίσθημα της ασφαλείας των πολιτών της. Έτσι, σιγά-σιγά η παιδεία μετατρέπεται σε καθημερινή εκπαίδευση στην κτηνωδία, οι ανθρώπινες ζωές εκλαμβάνονται ως είδη αναλώσιμα κι ο φόβος που κυριαρχεί παντού και σε όλα, γίνεται μια συνήθεια. Σου θυμίζει κάτι αυτό; Μήπως νιώθεις, έστω και λίγο, ότι βρίσκεσαι σε εκπαίδευση, σε σεμινάριο – ασχέτως εισηγητών – με θέμα: «Πώς να εκλαμβάνετε το μη φυσιολογικό, ως φυσιολογικό»; Αν ναι, τότε φρόντισε να καταστήσεις σαφές στους εισηγητές αυτών των σεμιναρίων, ότι ο λόγος τους δεν είναι ο λόγος σου, οι βλέψεις τους δεν είναι οι σκέψεις σου κι οι πράξεις τους δεν θα ήταν ποτέ επιλογές σου.

🪞Σε κανέναν δεν αξίζει να τρέχει για να σωθεί. Σε κανέναν. Η βία, μόνο βία μπορεί να φέρει. Τίποτε άλλο.

🪞Όταν σου λένε να σιωπήσεις, εσύ να σκέφτεσαι πόσο ωραίος είναι ο ήχος που σχίζει την σιωπή.

🪞Δεν έχεις αισθανθεί κάποια στιγμή την ανάγκη να πεις σε κάτι δήθεν κυρίους και κυρίες, ότι ειδικά τα παιδιά το μόνο που θέλουν και χρειάζονται, είναι αγάπη; Ότι θέλουν και χρειάζονται δίπλα τους ανθρώπους ισορροπημένους, που να τους μαθαίνουν να αξιολογούν και να επιζητούν την ουσία των πραγμάτων κι όχι μόνο το φαίνεσθαι; Ότι το να πουλάνε την τυποποιημένη, κονσερβοποιημένη εξωτερική και μόνο ομορφιά, την κούφια ομορφιά του καλουπιού, ως υπέρτατη αξία και αγαθό, χρησιμοποιώντας μάλιστα και προσπαθώντας ταυτόχρονα να δημιουργήσουν τύψεις σε γυναίκες και άντρες κάθε ηλικίας για την εμφάνισή τους, είναι τουλάχιστον χυδαίο; Δεν έχεις νιώσει ποτέ την ανάγκη να τους πεις κατάμουτρα, ότι το απωθημένο το δικό τους για τυποποιημένη, πλαστική ομορφιά, που πουλάνε μ’ αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο, είναι καιρός να το ξεπεράσουν οι ίδιοι; 

🪞Το «πίστευε και μη ερεύνα» από μικρό παιδί σε αηδίαζε. Σου χτυπούσε ευαίσθητο νεύρο. Από ένα σημείο όμως και μετά κατάλαβες, ότι αυτό το ευαίσθητο νεύρο ήταν κομμάτι του εαυτού σου. Ένα κομμάτι από εσένα, το οποίο υπήρχε πάντα μέσα σου. Δεν το είχες διαλέξει εσύ. Αυτό σε είχε διαλέξει. Και μεγαλώνοντας μόνο κατάλαβες, γιατί έμενες βουβός, όταν μικρός ακόμα και πάντα μετά από κάποιο παιδικό ανδραγάθημα σε ρωτούσαν: «Μα καλά, δεν φοβάσαι; Δεν έχεις εσύ τον φόβο μέσα σου;» Δεν μπορούσες  εκ των πραγμάτων τότε να απαντήσεις όπως έπρεπε, εκεί που έπρεπε κι όταν έπρεπε. Οπότε; Οπότε μετά πια κι απ’ τις τόσες φορές που ρωτήθηκες το ίδιο πράγμα και μην έχοντας φυσικά κι απάντηση να δώσεις, θεώρησες, ότι σίγουρα κάποιο σωστό λόγο θα είχαν όλοι όσοι σου έλεγαν εμμέσως πλην σαφώς, ότι όφειλες να φοβάσαι, ότι όφειλες να μασάς. Έτσι λοιπόν ξεκίνησες την μάσα. Μάσησες απειλές, συμπεριφορές, καταστάσεις, συναισθηματικούς εκβιασμούς, τα λόγια σου… Ώσπου σε έχασες. Σε έχασες για τα καλά. Για χρόνια. Κι όταν πια άρχισες να σε ξαναβρίσκεις λίγο λίγο, βήμα το βήμα, κατάλαβες ότι είχες “για το καλό σου”απαρνηθεί ένα από τα ωραιότερα κομμάτια του εαυτού σου• αυτό το ευαίσθητο νεύρο, που σιχαινόταν το «πίστευε και μη ερεύνα». Το κομμάτι σου αυτό που δεν μάσαγε. Συμβουλή; Γνώμη; Σκέψη; Άποψη; Οπτική; Τα ευαίσθητά σου νεύρα, τα κομμάτια του εαυτού σου αυτά, που τώρα πια ξέρεις ότι δεν τα διάλεξες εσύ, αλλά αυτά εσένα, καλό είναι να μην τα απαρνιέσαι. Ο φόβος υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει πάντα. Εσύ απ’ την άλλη όχι. Μια φορά γεννιέσαι και καμία άλλη. Και γεννιέσαι δίχως να γνωρίζεις τι είναι φόβος, εγκαταλείποντας σε πλήρη άγνοια την υγρή ασφάλεια της μήτρας. Βγαίνεις στον κόσμο, στο φως, για πρώτη φορά μέσα από μια οδυνηρή για σένα εμπειρία, ακριβώς επειδή δεν γνωρίζεις ούτε από φόβο, ούτε από κόσμο, ούτε από εμπειρία. Κι όμως τα καταφέρνεις. Άρα; Άρα μην μασάς, μην υπαναχωρείς από φόβο. Θα υπάρχουν πάντα πολλοί λόγοι, πολλές αιτίες κι αφορμές όπου μπορείς να φοβηθείς και να υπαναχωρήσεις και πολλές τροφές για μάσημα. Όμως, ποιο το νόημα ύπαρξης του εαυτού, όταν πουλάς τα κομμάτια του ένα προς ένα στον φόβο;

🪞Να θυμάσαι πως όταν δεν μασάς δεν έχεις και κάτι να καταπιείς. Και στην περίπτωση που μασήσεις κάτι και δεν σου αρέσει, έχεις πάντα την δυνατότητα να το φτύσεις, ακόμα και στα μούτρα του άλλου που σου το σέρβιρε με το ζόρι. 

🪞Σίγουρα έρχονται κι οι στιγμές που προσπαθείς να χτυπήσεις αυτά τα άτιμα τα στερεότυπα και τότε θεωρείσαι ενοχλητικός και κακός. Όταν λες και δείχνεις αλήθειες, θεωρείσαι ενοχλητικός και κακός. Όταν κρατάς τον καθρέφτη μπροστά στο πρόσωπο του άλλου, θεωρείσαι ενοχλητικός και κακός. Μπορεί ο κόσμος στον οποίο απευθύνεσαι, να μην είναι ακόμα έτοιμος για καμία ουσιαστική αλλαγή. Το σύμπαν του υπό, βλέπεις, διψάει ακόμα για ραφιναρισμένες αλήθειες.  Για αλήθειες με το γάντι. Μισές και στιλιζαρισμένες. Αλήθειες, που δεν θα φέρνουν τον καθρέφτη μπροστά στο πρόσωπο. Να ξέρεις πάντως, πως στο σύμπαν αυτό υπάρχουν κι άλλες ενοχλητικές μύγες σαν κι εσένα και να νιώθεις περήφανος και χαρούμενος γι’ αυτό. 

🪞Στο ταξίδι της ζωής σου να θυμάσαι, ότι η σημαία των «πιστεύω» σου πρέπει στ’ αλήθεια να ανεμίζει στο μυαλό, στην ψυχή και στην καρδιά σου. Κι ας μην είναι κρεμασμένη στο μπαλκόνι σου, δεν πειράζει. Μόνο έτσι δεν θα ταξιδέψει γι’ αλλού, ανεμίζοντας…

🪞Νοοτροπίες και κοσμοθεωρίες αιώνων τώρα δεν μπορούν να αλλάξουν από την μια στιγμή στην άλλη. Μακάρι να γινόταν έτσι. Όμως δεν γίνεται. Και δεν γίνεται  γιατί κι εδώ ισχύουν κάποιοι νόμοι, οι νόμοι του σύμπαντος. Σκέψου το ανθρώπινό σου σώμα και θα καταλάβεις. Το σώμα σου θα πρέπει να περάσει από διάφορα στάδια, για να καταλήξει, άψυχο πια, εκεί απ’ όπου προήλθε. Κι εκεί είναι που πρέπει να εστιάζεις τελικά. Στο ότι για κάθε ένα τέλος υπάρχει και μια αρχή.

🪞Όταν παίζεις τζένγκα με την βάση ενός οικοδομήματος, αυτό κάποια στιγμή καταρρέει. Κι όταν μετά την κατάρρευση προσπαθείς να οικοδομήσεις κάτι το διαφορετικό με τα χαλάσματα του προηγούμενου, ή πάνω σε αυτά, διότι δεν σου βρίσκεται εκείνη την στιγμή κάτι άλλο διαθέσιμο, τότε να είσαι σίγουρος, ότι βιώνεις την αρχή του τέλους του όποιου σου καινούριου οικοδομήματος.

🪞Όταν νιώθεις ελεύθερος, είσαι κι ελεύθερος και μπορείς να ελπίζεις, να πιστεύεις και να ποντάρεις. Είσαι ελεύθερος να ελπίζεις στον ακρωτηριασμό και στον θάνατο του σάπιου. Στο ξήλωμα της άρρωστης ρίζας, που εξαιτίας της σαπίζει όλο το δέντρο. Και είσαι ελεύθερος να πιστεύεις, ότι πάντα κάτι καλό βγαίνει μέσα από το όποιο κακό. Είσαι ελεύθερος να πιστεύεις στο δίκαιο και στο σωστό. Στα ανοιχτά μυαλά. Στην αλήθεια. Στο καλύτερο μέλλον για τα παιδιά όλου του κόσμου. Γι’ αυτό και ποντάρεις. Ποντάρεις στο άνοιγμα των “φερμουάρ” που κλείνουν στόματα. Ποντάρεις στα δάχτυλα εκείνα, που δεν δειλιάζουν να πλησιάσουν σφραγισμένα “φερμουάρ” και να τα ανοίξουν. Κι όποια “φερμουάρ” ανοίγουν έτσι, απελευθερώνουν και από μια δυσωδία, μια μπόχα. Την μπόχα του σάπιου, του σηψαιμικού. Αυτού που πρέπει να ακρωτηριαστεί, για να μυρίσει επιτέλους υγεία. Όταν νιώθεις λοιπόν ελεύθερος, είσαι κι ελεύθερος, και μπορείς να ελπίζεις, να πιστεύεις και να ποντάρεις.

🪞Ο σεβασμός, η εκτίμηση κι η αφοσίωση κερδίζονται και δεν αποτελούν αυτοσκοπό. Δεν αγοράζονται, δεν πωλιούνται, δεν επιβάλλονται και κυριότερα δεν αποκτιούνται με χειραγώγηση. Κερδίζονται με έναν και μόνο τρόπο. Με αλήθειες και ενσυναίσθηση. Αφού λοιπόν διαθέτεις τα παραπάνω, βγες μπροστά και άφοβα.

🪞Αφαίρεσε σιγά-σιγά τις κακές σου συνήθειες.Αφαίρεσέ τες όπως ακριβώς δομήθηκαν και εδραιωθήκαν. Τουβλάκι το τουβλάκι. Έτσι θα μπορέσουν να αποδομηθούν σωστά. Αποδόμησε την εικόνα ως προτεραιότητα, το εύκολο και γρήγορο χρήμα, αλλά και το βόλεμα ως όνειρο και στόχο, τις στοχοποιήσεις, τις διακρίσεις, τους ρατσισμούς κάθε είδους και το κουκούλωμα πάσης φύσεως βρομιάς. Πίσω από αυτά βρίσκονται ολόκληρα χρόνια ζύμωσης σε αντιλήψεις και θεωρήσεις ζωής τέτοιες. Αντιλήψεις, που οδηγούν σε αποδοχή αυτών των φαινομένων ως φυσιολογικά. Κι αυτό μόνο κακό μπορεί να σου προσφέρει. Τίποτε άλλο.

🪞Προσπάθησε να γίνεις ο παράγοντας ή κι ο παίκτης που θα παίζει για την φανέλα. Βλέπεις πόσο θλιβερό θέαμα είναι πια οι παράγοντες και οι παίκτες, που έχουν αφήσει στην άκρη την φανέλα και παίζουν μόνο για το χρήμα, αδειάζοντας συνεχώς τους φιλάθλους τους, που εξακολουθούν να ορκίζονται σε αυτήν την φανέλα. 

🪞Κι είναι τιμή σου να χάνεις από ανθρώπους που γνωρίζεις ότι παίζουν βρόμικα, διότι αυτό σου δείχνει, πως οι ίδιοι μόνο έτσι ξέρουν να παίζουν και να κερδίζουν. 

🪞 Το πλήρωμα του χρόνου έρχεται για όλους κι όπως ακριβώς πρέπει. Άραγε η ρόδα που θα γυρίσει για σένα τι θα φέρει; Τι έχεις κάνει εσύ και σε ποιον – έστω κι εν αγνοία σου – ώστε να γευτείς το ανάλογο πλήρωμα του χρόνου; Εκτός του εαυτού σου φυσικά, στον οποίο εσύ ο ίδιος επέτρεψες και καλώς όρισες μάλιστα την πλήρη άγνοια κι αδιαφορία. Εκτός του ίδιου σου του εαυτού. Το να προκαλείς κάτι κακό σε κάποιον εν άγνοια σου είναι ένα από τα μεγαλύτερα αγκάθια που μπορεί να σε τρυπήσουν. Γι’ αυτό καλό είναι να κυνηγάς τις συγνώμες σου. Να τις αναγνωρίσεις με ειλικρίνεια και να τις ζητάς πραγματικά. 

🪞Κι αφού θες να είσαι ο  χαρισματικός ηγέτης του εαυτού σου, χτίσε εσύ ο ίδιος την επιθυμητή σου εικόνα. Ζήτα την «συγνώμη» σου όταν, όπως κι όπου πρέπει, απάντα σε καίρια ερωτήματα όταν, όπου κι όπως πρέπει και ασχολήσου και ενδιαφέρσου για την ουσία των πραγμάτων κι όχι για το τι, πώς και πού «φαίνεσθαι». Διότι κανένας αληθινά χαρισματικός ηγέτης δεν ποντάρει στο mind control των άλλων. Ποντάρει στην αλήθεια του και μόνο. Ανάλαβε λοιπόν ο ίδιος τα ηνία του mind control του εαυτού σου και κατάλαβε, πως δεν είσαι το άλογο κούρσας κανενός, ο αυλικός  κανενός, ή ο άδειος άρα και χειραγωγήσιμος εγκέφαλος που τόσο πολύ κάποιοι επιθυμούν να είσαι, ώστε να τους πετύχει η συνταγή της εμφύτευσης ιδεών και απόψεων.

🪞Η όποια γενναία σου απόφαση προϋποθέτει ετοιμότητα για σύγκρουση και απώλειες, καθαρό μυαλό και συνείδηση και οπτική στην εξέλιξη κι όχι μόνο στο κόστος, στο κέρδος και στο συμφέρον. Μπορείς λοιπόν να φανείς γενναίος; Πιστεύεις ότι αξίζει; Ή μάλλον καλύτερα, κατά πόσο θέλεις να το κάνεις να αξίζει;

🪞Η σκέψη-ερώτημα «Θα τα καταφέρω τελικά;» δεν μπορεί τις περισσότερες φορές να έχει μια εκ των πραγμάτων απάντηση. Αλλά εσύ έχεις συνηθίσει να απαντώνται όλα τα ερωτήματά σου αμέσως… όπως απαντώνται τα ερωτήματα στα μικρά παιδιά… Ίσως λοιπόν «ενηλικίωση» να σημαίνει μεταξύ άλλων, ότι θα πρέπει να μάθεις να συμβαδίζεις παράλληλα και με τα αναπάντητα ερωτήματά σου.

🪞Τα καίρια ερωτήματά σου πάντως μην τα αφήνεις να μένουν αναπάντητα. Μην τα αντιμετωπίζεις ως αναπάντητες κλήσεις ή αναπάντητα sms στο κινητό σου…

🪞Γιατί όποια «εν λευκώ» στάση και να υιοθετήσεις εκ των υστέρων, η αλήθεια δεν θα πάψει να είναι μία: πως όταν η Πανδώρα ανοίξει πια το πιθάρι της, από μέσα του, θα ξεχυθούν αργά ή γρήγορα, τα μαύρα σου τα δεινά. Αυτά, που θα κάνουν την εκ των υστέρων «εν λευκώ» στάση σου να μοιάζει τουλάχιστον με ανέκδοτο.

🪞Οπότε παραδέξου το. Ναι. Υπάρχουν στιγμές που βλέπεις ότι είναι δύσκολο, πάρα πολύ δύσκολο να ξεπαγώνεις. Ειδικά όταν έχει περάσει πολύς καιρός που είσαι στο κρύο. Έχει συνηθίσει το σώμα σου, η ψυχή σου στην παγωνιά κι ό,τι ζεστό φαίνεται, πως πάει να σε πλησιάσει το φοβάσαι. Και δεν το φοβάσαι έτσι απλά κι αναίτια. Κάποια στιγμή το είχες αφήσει να σε πλησιάσει και σε έκαψε, αφήνοντας σου τα ανεξίτηλα έγχρωμα σημάδια της καμένης σάρκας και την μνήμη του αφόρητου πόνου της. Κάποια άλλη στιγμή πάλι δεν είχες προσέξει, δεν ήσουν σε θέση να προσέξεις και να αποφύγεις αυτό, που θα σου άφηνε ένα τέτοιο σημάδι. Κι έτσι, αυτό που σου έμαθαν με τον καιρό τα σημάδια αυτά, ήταν να μην έρχεσαι σε επαφή με την ζεστασιά, με μια άλλη θερμοκρασία απο αυτή που ήδη γνωρίζεις, που συνήθησες να έχεις. Δεν ξέρεις τι έχεις καταφέρει μέχρι τώρα. Δε ξέρεις καν αν έχεις καταφέρει κάτι άλλο εκτός από αυτό. Το να παγώνεις όταν σε πλησιάζει το άγνωστο σε σένα ζεστό. Δεν ξέρεις καν αν θέλεις πια κι αν σε ενδιαφέρει να σε πλησιάσει κάτι ζεστό. Κι αυτό γιατί ο πόνος έχει μνήμη κι η μνήμη ύπαρξη. Κι όχι μόνο γιατί η μνήμη του πόνου έχει ύπαρξη, αλλά και γιατί οι λεπτομέρειες της ζωής των άλλων, που κάποτε ήταν η προτεραιότητα σου, έδωσαν πλέον την θέση τους στην επιβίωση. Στην επιβίωση και στο ανελέητο πέρασμα του χρόνου από πάνω σου, που μόνο αυτός μπορεί και σακατεύει έτσι τα κουράγια, τις αντοχές… Δεν έμαθες βλέπεις να αγαπάς ανώδυνα, εκ του ασφαλούς. Ξέρεις, πως κάτι τέτοιο απλά δεν υπάρχει…

🪞Βίωσες και στιγμές, που ένιωσες, πως έκανες τα πάντα όλα λάθος. Λάθη απανωτά. Στιγμές, που δεν ήξερες τι και πώς να πρωτοδιορθώσεις. Ήρθαν λοιπόν κι οι στιγμές, να νιώσεις… ότι είσαι άνθρωπος. Απλά άνθρωπος. Που δικαιούται στο λάθος. Γιατί αυτό δεν γίνεται κατανοητό από την άλλη πλευρά; Γιατί να νιώθεις πως πρέπει να είσαι συνέχεια σωστός; Νιώθεις να αδικείσαι. Κι ότι σου δίνεται ένα βάρος να κουβαλήσεις, που δεν σου αναλογεί. Το βάρος του αλάνθαστου. Το βάρος του «πανταχού παρών & τα πάντα πληρών». Και το παράπονό σου μετέωρο. Ε όχι όμως! Δεν είναι έτσι! Δεν μπορεί άλλο πια να είναι έτσι! Δεν γίνεται να αντικαθιστάς εσύ στα μάτια του οποιουδήποτε – ακόμη και στα δικά σου – τον Θεό. Ούτε και να παίζεις ότι είσαι! Διότι πολύ απλά… δεν είσαι.

🪞Δεν σου αρέσει πια να διαγωνίζεσαι. Δεν έχεις να αποδείξεις το οτιδήποτε στον οποιονδήποτε (πλέον), όποιος κι αν είναι ο οποιοσδήποτε, γιατί αυτό δεν σε τιμά και δεν τιμά κι αυτόν που στο ζητάει. Αν κι εφόσον πρόκειται για την δική σου κατανάλωση και μόνο, τότε ναι. Μην ξεχνάς, πως άφησες πίσω σου πια τις εποχές, που δεν αγαπούσες τον εαυτό σου. 

🪞 Κι αφού θέλεις κάτι να αλλάξει, να διαφοροποιηθεί στην ζωή σου, βγάλε από αυτήν τους ανθρώπους, που μοναδικό τους χάρισμα και ταλέντο είναι να κάνουν τις λέξεις, να χάνουν το αληθινό τους νόημα. Κάνε στην άκρη αυτούς που δεν αναγνωρίζουν, ότι το «τέλειο έγκλημα» δεν υπάρχει, αλλά κι αυτούς που βλέπουν γύρω τους μόνο χρήσιμους κι επικίνδυνους ηλίθιους. Εκθρόνισέ τους από τυχόν θρόνους που τους είχες ανεβασμένους, αφαίρεσέ τους κι όποια σκήπτρα απ’ την δική σου ζωή τους είχες επιτρέψει να κρατούν και κατάλαβε επιτέλους το πόσο έξυπνος και ικανός είσαι, ώστε να μην επιτρέψεις ξανά να εκμεταλλευτεί ο καθένας τον φόβο σου για το αντίθετο.

🪞 Η επαφή με το παρελθόν και η συνειδητοποίηση του παρόντος έχουν πάντα την ιδιαίτερή τους αξία, γιατί βλέπεις και πού ήσουν τότε και πού είσαι τώρα, αλλά κι αναγνωρίζεις ποια και τι βήματα έχεις ήδη κάνει, για να φτάσεις στο τώρα.

🪞Μέσα από το ταξίδι σου στο παρελθόν, μπορείς να βρεις και να ανασύρεις από τις κρυψώνες τους τα πανέμορφα παιδικά σου κολλάζ, τις πολύχρωμες και πολύβουες αυτές συνθέσεις, από εικόνες και ήχους του παιδικού σου μυαλού και της παιδικής σου φαντασίας, για το τι και πώς θα ήθελες να είσαι, όταν μεγαλώσεις• για το πώς θα ήθελες, να είναι ο κόσμος γύρω σου. Μπορείς να θυμηθείς και να διεκδικήσεις τα αγαπημένα σου παιδικά όνειρα, που εσύ ο ίδιος φρόντισες να ξεχάσεις και να κρύψεις. Τα παιδικά αυτά όνειρα, από τα οποία γεννιέται στην ουσία το μέλλον.

🪞