Συνεντεύξεις

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ

«Δεν πιστεύω στους κεραυνοβόλους έρωτες»
231

 

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου μια γνήσια, αυθόρμητη, δυναμική γοητευτική και παρορμητική κριαρίνα που δεν χαϊδεύει τα αυτιά κανενός, δεν την ενδιαφέρει το τι θα πει ο κόσμος, δεν κρύβει ποτέ τα αισθήματά της, κάτι που την οδήγησε ακόμα και να… χαστουκίσει πρώην σύζυγό της σε δημόσιο χώρο. Ταλαντούχα ηθοποιός – ρολίστα προσφέρει στο κοινό της με την ίδια άνεση απίστευτη συγκίνηση, αλλά και γέλιο μέχρι δακρύων.

«Ανοίγει» την καρδιά της στο GRANDE και μας μιλάει για την απώλεια του αγαπημένου της πατέρα εν μέσω καραντίνας, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ως καλλιτέχνης λόγω πανδημίας, για τους δυο γάμους και τα διαζύγια της, για το ριψοκίνδυνο εγχείρημα των θεατρικών μονολόγων, για το παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ, για τις κρίσεις πανικού, τη γιόγκα, αλλά και για το πόσο ακομπλεξάριστη είναι ως γυναίκα με την εμφάνισή της.

Συνέντευξη στην Λίλα Καλοσκάμη

Ανεβάζεις φωτογραφίες χωρίς φίλτρα, δίχως ρετούς στα social media. Μα πόσο ακομπλεξάριστη γυναίκα είσαι;

Ω ναι! Βαριέμαι απίστευτα να φτιάχνω μια εικόνα και να βάζω φίλτρα στις φωτογραφίες μου. Θεωρώ πως αυτό που βλέπετε, ακριβώς αυτό είναι βρε παιδιά, δεν είναι κάτι άλλο, κάτι ψεύτικο, όπως δυστυχώς βλέπουμε σε πολλές άλλες φωτογραφίες καθημερινά στα social. Για αυτό και όταν με βλέπουν από κοντά μου λένε «είσαι πολύ πιο όμορφη από ότι στην τηλεόραση ή στις φωτογραφίες» και αυτό εμένα με χαροποιεί ιδιαίτερα. Είναι σημαντικό, λοιπόν, όταν την όποια ομορφιά έχει ένας άνθρωπος να μην την περνάει από χρώματα, φίλτρα, ρετούς. Αυτοί είμαστε όλοι, με τις φθορές μας.

Το ξέρεις πως αρέσεις σε πολλούς και μάλιστα όλων των ηλικιών, ξεκινώντας μάλιστα και από νεαρό κοσμο των 20 και 25 ετών;

Αυτό πάλι που το πας;(γέλια) Βρε τι έχω πάθει. Μου το λένε όντως!

Σχέση με μικρότερο έχεις κάνει;

Χμμμ κοίτα. Αν ο άλλος είναι πολύ μικρότερος, ε όχι. Τι να τον κάνω. Χάσμα γενεών (γελάει). Δεν έχεις κοινά ενδιαφέροντα, ούτε μιλάς την ίδια γλώσσα, αλλά ούτε και μπορεί κάτι να μου προσφέρει.

Όπως τι;

Ε, όπως συναισθηματική ασφάλεια, σιγουριά. Στα 25 και στα 30 ακόμα μαθαίνεις, πειραματίζεσαι. Σπανίως έχεις κατασταλάξει. Αν είναι μια ηλικία ας πούμε 40 και κάτι ε, τότε το βλέπεις αλλιώς. Πάντως δεν έχω διάθεση για πειράματα αυτή την στιγμή. (γελάει)

Κορονοιός; πόση ζημιά έκανε σε εσένα;

Δυστυχώς πάρα πολύ μεγάλη. Ετοιμαζόμουν για παραστάσεις. Είχαμε κάνει τις πρόβες μας. Ήταν όλα τέλεια και ξαφνικά, όπως όλοι οι συνάδελφοι, μείναμε δίχως εργασία. Δεν ξέρω πια τι μου ξημερώνει αύριο. Δεν ξέρουμε αν θα ανοίξουν τα θέατρα, αν θα έχουμε δουλειά, γιατί κακά τα ψέματα είναι το εισόδημά μας, να μπορούμε να ζήσουμε, να βιοποριστούμε. Δεν έχω καμία τράπεζα να μου βγάζει χρήματα και να μου τα χαρίζει καθημερινά. Εάν δεν δουλέψω, πολύ απλά δεν θα έχω ούτε τα βασικά. Ωστόσο, το βασικότερο όλων είναι αν θα έχουμε την υγεία μας και δεν μας «χτυπήσει» ο ιός. Κακώς ανοίξανε τα σύνορα. Ερχόντουσαν στην Ελλάδα δίχως να έχουν κάνει τεστ covid. Είχαμε φτάσει σε σημείο καλό. Κάποιες ημέρες είχαμε μηδέν κρούσματα και τώρα δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει αύριο. Εύχομαι να πάνε όλα καλά να ανοίξουν και πάλι όλες οι δουλειές και να κάνουμε όμορφα πράγματα στο θέατρο και την τηλεόραση.

Θεωρείς πως η τηλεόραση και οι παραγωγές άλλων δεκαετιών, όπως η «Λάμψη», το «Φιλί ζωής», οι «Επιθυμίες», οι «Δύο ξένοι» και τόσες ακόμα που πρωταγωνίστησες ήταν καλύτερη από σήμερα;

Η εποχή και η τηλεόραση του τότε δεν έχει πραγματικά καμία σχέση με το σήμερα. Οι παραγωγές ήταν αλλιώς. Το χρήμα έρεε. Άλλα λεφτά υπήρχαν τότε και άλλα λεφτά ΔΕΝ υπάρχουν σήμερα. (γελάει). Μπορούσαμε να κάνουμε ό,τι τρέλα θέλαμε, εννοώ οι σκηνοθέτες, οι παραγωγοί και οι σκηνογράφοι μπορούσαν να ζητήσουν ακριβά πράγματα. Τώρα πια τίποτα από όλα αυτά. Αυτά πλέον είναι πολυτέλεια. Η οικονομία σε συνδυασμό και με την καραντίνα μας αποτελείωσε. Ευτυχώς όμως υπάρχουν ακόμα πολύ άξιοι σκηνοθέτες, τεχνικοί και ηθοποιοί που έχουν πάντα υψηλά στάνταρς ασχέτως των οικονομικών δεδομένων.

Αυτή την περίοδο τι έχεις στα σκαριά, τι κινείται;

Τίποτα δεν κινείται, έχουν παραμείνει όλα πραγματικά στα σκαριά. Ωστόσο, είχα ξεκινήσει ήδη παραστάσεις (και ελπίζω σύντομα να τις συνεχίσω ξανά) με τον μονόλογο το «Υπέροχό μου διαζύγιο». Πρόκειται πραγματικά για ένα εξαιρετικό έργο το οποίο θα μπορούσα να πω πως είναι καθαρά γυναικεία υπόθεση. Φαντάσου πως υπήρξαν παραστάσεις που είχαμε 100% γυναίκες. Γινόταν της τρελής. Ήτανε λες και κάναμε πάρτι εκεί μέσα. Πέφτανε από τις καρέκλες, γελούσανε, μετά κλαίγανε, βγαίνανε μαντήλια. Είναι ένα έργο που έχει όλη την γκάμα των συναισθημάτων. Πρόκειται για μια γυναίκα που την εγκατέλειψε ο σύζυγος για μια άλλη, η κόρη της έφυγε για να συγκατοικήσει με το αγόρι της, έμεινε δίχως εργασία, δίχως χρήματα και περνά καταστάσεις αστείες, κωμικοτραγικές αλλά και πολύ δύσκολες που την πονάνε. Όταν, λοιπόν, αποφασίζει να αγαπήσει τον εαυτό της και να καταλάβει πως της αξίζουν τα καλύτερα, τότε μόνο έρχεται κάτι καλό στην ζωή της.

«Επάγγελμα πόρνη», «Τρίτο στεφάνι», «Υπέροχό μου διαζύγιο». Τρείς μονόλογοι και πάνω στη σκηνή μία ώρα και κάτι. Πως το αποφάσισες να κάνεις κάτι τόσο δύσκολο αλλά και ριψοκίνδυνο και μάλιστα τρεις φορές;

Η πρώτη πρόταση ήταν για το «Επάγγελμα πόρνη» της Λιλής Ζωγράφου από τον σκηνοθέτη Ένκε Φεζολάριτο, το οποίο πήγε πέντε σεζόν on and off. Δύσκολο εγχείρημα, καθόλου απλό. Αλλά από την άλλη, όταν το καταφέρεις η αίσθηση είναι πάρα πολύ ωραία και η χαρά μεγάλη. Υπάρχει μια αμεσότητα ανάμεσα στον ηθοποιό και στο κοινό που είναι ιδιαίτερα προσωπική. Αυτή την ενέργεια την μοιράζεσαι μόνος μαζί με τους θεατές. Δεν υπάρχει άλλος θίασος. Ουσιαστικά αντιλαμβάνεσαι και την παραμικρή μετάπτωση του συναισθήματος του κοινού. Σαφέστατα είναι ριψοκίνδυνο με την έννοια του ότι εάν κάτι ξεχάσεις μετά… γειά σας (γελάει). Μια φορά μου συνέβη. Μπήκα τόσο στον ρόλο που χάθηκα. Βρήκα όμως τρόπο και ξαναεπέστρεψα. Ευτυχώς δεν κατάλαβε κανείς τίποτα. Ίσα ίσα που μου είπαν «πω πω, τι μεγάλη στιγμή ήταν αυτή… πως το έκανες αυτό;» (γέλια) Δεν κατάλαβε κανείς πως εγώ είχα ξεχάσει τα λόγια!

Το τελευταίο διάστημα έχεις δημιουργήσει μια υπέροχη σχέση με τον σκηνοθέτη Σωτήρη Χατζάκη. Κατά τη διάρκεια της καραντίνας ήσουν μόνη ή με τον σύντροφό σου παρέα;

Δυστυχώς πέρασα μόνη όλη την καραντίνα. Μάλλον όχι ψέματα, όχι εντελώς μόνη, παρέα με τον γατάκο μου. Τον Ορφέα μου. Μόνη αγκαλίτσα με τον μικρό μου Ορφέα. Του είμαι ευγνώμων γιατί δεν ξέρω πως θα περνούσα αν δεν είχα αυτό το πλάσμα συντροφιά. Γενικά όμως κράτησα την  ψυχραιμία μου. Τηρούσα τα μέτρα. Δεν είμαι από τους συνομωσιολόγους που λένε πως δεν υπάρχει ιός και τέτοιες μπούρδες. Ιός υπάρχει και είναι και πάρα πολύ επικίνδυνος, γιατί δεν τον γνωρίζουμε ακριβώς, ούτε έχουμε ανακαλύψει τη συμπεριφορά του. Είναι ένας πολύ ύπουλος καινούργιος εχθρός. Να σου πω δε πως το μόνο καλό που μου έκανε η καραντίνα ήταν που άρχισα να μαγειρεύω (γέλια). Δεν το έκανα συχνά μέχρι τότε, ενώ μαγειρεύω πολύ καλά και μάλιστα μου αρέσουν πολύ οι μαμαδίστικες μυρωδιές και συνταγές. Βασικά για να πω την αλήθεια ούτε και πολλές σπιτοδουλειές έκανα μέχρι εκείνη τη στιγμή, γιατί έχω μια εξαιρετική κυρία που έρχεται και φροντίζει το σπίτι, την κυρία Μαργαρίτα που είναι πια σαν δεύτερη μαμά μου.

Τουλάχιστον τώρα μένετε στο ίδιο σπίτι με τον Σωτήρη Χατζάκη; Σε περίπτωση μιας νέας καραντίνας, θα κλειστείτε παρέα μέσα αυτήν τη φορά;

Φυσικά!!! (γέλια) Ναι, το τελευταίο διάστημα αποφασίσαμε να κάνουμε ακόμα ένα βήμα και να μείνουμε μαζί. Αλλά κοίτα, αν και πάλι τύχει να έρθουμε σε επαφή με κόσμο πολύ ή να έχουμε την υποψία πως μπορεί κάτι να συμβαίνει και να είμαστε ασυμπτωματικοί, θα κάνουμε το μοντέλο τύπου, «ας απομακρυνθούμε λίγο, από μακριά, αγαπημένοι και υγιείς» (γέλια). Αν και ο φόβος πάντα θα υπάρχει.

“Δεν είμαι από τους ανθρώπους που θα πουν εύκολα «αντίο»”

Έρωτας κεραυνοβόλος ή φιλία που εξελίχθηκε σε σχέση;

Δεν πιστεύω στους κεραυνοβόλους έρωτες. Έχω «καεί» κάποιες φορές από αυτούς (γέλια). Είναι μια σχέση με πολύ γερές βάσεις. Γνωριζόμαστε πολλά χρόνια. Έχουμε συνεργαστεί κάποιες φορές. Δεν  γνωριστήκαμε δηλαδή «προχτές». Υπάρχει εκτίμηση, θαυμασμός τα οποία είναι πολύ βασικά στοιχεία για μια σχέση.

Οι μονόλογοι που έχεις επιλέξει έχουν σημαδιακούς τίτλους. «Υπέροχό μου διαζύγιο», «Τρίτο στεφάνι». Μετά από δυο γάμους, ένας τρίτος υπάρχει στο πρόγραμμα;

Κοίτα, εγώ με τον γάμο έχω πολύ καλή σχέση για αυτό έκανα και δύο (γέλια) και πήρα και δύο «υπέροχα διαζύγια». Όμως, μέσα σε όλο αυτό το χάος που ζούμε το τελευταίο πράγμα που με απασχολεί είναι ένα τρίτο στεφάνι. Θέλω αν είναι ένα πράγμα να γίνει, να γίνει με όλες τις τιμές και την πρέπουσα προσοχή και σημασία. Θέλει μια οργάνωση και όχι κάτι γρήγορο και βιαστικό.

 

Με αφορμή λοιπόν το μονόλογο «υπέροχό μου διαζύγιο», θέλω να μου πεις τι έφταιξε τις προηγούμενες δυο φορές. Λες εύκολα το ΑΝΤΙΟ ή το παλεύεις μέχρι τέλους;

Μάχη και πόλεμος μέχρι τέλους. Το παλεύω όσο πάει. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που θα πουν εύκολα «αντίο». Ωστόσο, και στις δυο περιπτώσεις οι λόγοι ήταν διαφορετικοί. Κάθε γάμος είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση γιατί η σχέση που έχεις με τον κάθε άνθρωπο είναι ξεχωριστή. Όταν υπάρχουν θέματα που δεν μπορείς να διαχειριστείς είναι προτιμότερο ένα «υπέροχο διαζύγιο».

Να καταλάβω πως μετά το διαζύγιο οι σχέσεις σας είναι καλές; Το ίδιο καλή σχέση διατηρείς  και με τον Γιάννη Πάριο με το οποίο ζήσατε έναν μεγάλο έρωτα;

Εγώ χωρίζω πάντα πολιτισμένα (γέλια). Έχω σχετικά καλές σχέσεις με τους δυο πρώην συζύγους και φυσικά με τον Γιάννη. Μάλιστα, επρόκειτο να συνεργαστούμε με την έννοια του ότι θα έκανε μουσική επένδυση σε ένα θεατρικό. Κοίτα, είμαι της άποψης πως όταν με έναν άνθρωπο έχεις μοιραστεί τη ζωή σου για κάποιο χρονικό διάστημα και υπήρξε αμοιβαίος σεβασμός και εκτίμηση εάν μετά κάνεις σαν να μην υπάρχει, αυτομάτως ακυρώνεις εσένα τον ίδιο.

Ένιωσες ποτέ ασφυκτική ζήλεια από κάποιο ταίρι σου;

Ναι και αυτό δεν μου αρέσει καθόλου. Εάν κάποιος σύντροφος σε ζηλεύει παράφορα και βγάζει μεγάλη κτητικότητα αυτό για εμένα δεν είναι αγάπη, αλλά ανασφάλεια του ίδιου του, του εαυτού.

Εσύ είσαι ζηλιάρα στις σχέσεις σου;

Χμμμ ναι. Λίγο ζηλεύω. Όμως δεν ζηλεύω ποτέ το παρελθόν κάποιου συντρόφου μου. Παρελθόν ήταν, πάει πέρασε. Αν ζηλέψω κάτι θα είναι το παρόν του και το μέλλον του (γέλια).

Το χαστούκι που έδωσες σε έναν από τους πρώην συζύγου σου και μάλιστα σε δημόσιο χώρο, ήταν από ζήλια ή από νεύρα;

(Γελάει) Φυσικά από νεύρα!!! Εγώ γενικά στη ζωή μου πρώτα νιώθω και μετά κάνω. Παρορμητική κριαρίνα. Για αυτό και ό,τι κάνω, το κάνω πάντα μέσα από την ψυχή μου. Για αυτό και δεν το σκέφτομαι πάρα πολύ. Δεν ζούσαμε και μια από τις καλύτερες περιόδους με τον σύζυγό μου εκείνη την εποχή. Ένα βράδυ, λοιπόν, σε μια έξοδό μας, εκείνος για δικούς του λόγους θεώρησε καλό και σωστό να με κάνει να ζηλέψω. Το έκανε επίτηδες. Μιλούσε με κάποιες άλλες από τα διπλανά τραπέζια. Εγώ είχα μείνει μόνη μου. Ε, κοίτα τώρα λόγω του ότι είμαι παρορμητική δεν κρατήθηκα. Το χέρι μου έφυγε μόνο του πάνω στο μάγουλό του. Χέρια πόδια σε εγρήγορση (γέλια). Τώρα φυσικά και κατόπιν ωρίμου σκέψεως δεν θα το ξαναέκανα, διότι ούτε ήμουν αλλά ούτε είμαι βίαιο άτομο. Απλά ήταν μια άτυχη στιγμή. Μια και μοναδική.

Πως αντέδρασε;

Εκείνη την ώρα τα έχασε. Μετά μου ζήτησε συγνώμη.

Α, σου ζήτησε και συγνώμη από πάνω (γέλια);

Ε ναι!!!! (γέλια). Κατάλαβε πως η συμπεριφορά του απέναντί μου δεν ήταν και η καλύτερη.

Το ότι είσαι γνωστό, δημόσιο πρόσωπο δεν σκέφτηκες πως μια τέτοια κίνηση ενδεχομένως θα συζητηθεί;

Δεν με απασχόλησε καθόλου γιατί δεν με απασχολεί ο κόσμος. Ο καθένας έτσι και αλλιώς λέει ό,τι θέλει, γράφει ό,τι θέλει, σκέφτεται ό,τι θέλει. Το θέμα στη ζωή μου είμαι εγώ, η Αλεξάνδρα τι κάνω. Αυτό δεν έχει να κάνει με εγωισμό, αλλά με αυτογνωσία. Το πως εγώ δηλαδή συμπεριφέρομαι, το πως εξωτερικεύω τα συναισθήματά μου κάθε στιγμή, το πως μπορώ να καλυτερέψω τον εαυτό μου είναι καθαρά δική μου υπόθεση. Όποτε δεν με ενδιαφέρει ποτέ το τι θα πει ο κόσμος.

Άρα, λοιπόν, δεν προσέχεις στην καθημερινότητά σου τη δημόσια εικόνα σου. Είσαι πάντα σε όλα σου αυθόρμητη, αυθεντική;

Πάντα. Αυτό μου το λένε όλοι. Ισχύει. Δεν μου αρέσει η σοβαροφάνεια. Δεν με ενδιαφέρει να φαίνομαι σοβαρή. Με ενδιαφέρει να είμαι σοβαρή. Πολλές φορές φαίνομαι προς τα έξω πολύ ανάλαφρη. Επίσης είμαι ευγενικός άνθρωπος. Θα στα πω κατάμουτρα αλλά πάντα με κομψότητα και τακτ (γέλια). Δεν κρύβομαι ποτέ και από κανέναν, ούτε και από τα ίδια τα συναισθήματά μου. Παλαιότερα ήμουν και πιο direct. Βέβαια πολλές φορές σκέφτομαι πως κάποια συμπεριφορά πιθανών και να πληγώσει κάποιον. Οπότε λέω πάντα την αλήθεια μου με τρόπο που να μην πληγώνω.

Σε έχουν πληγώσει;

Πολλές φορές με έχουν πληγώσει οι άνθρωποι, είτε από λόγια, είτε από συμπεριφορές. Μα είναι αναμενόμενο μέσα στη ζωή και να πληγωθούμε και να προδοθούμε. Δεν γίνεται να ζήσουμε και να φύγουμε από αυτή τη ζωή αναίμακτα και έχοντας ζήσει μια τέλεια ζωή σαν διαφήμιση σοκολάτας γάλακτος. Δεν γίνεται.

Πως θωρακίζεις τον εαυτό σου προκειμένου να ξεπερνάς την κάθε δυσκολία και απογοήτευση;

Ο καλύτερος σύμμαχος, προπονητής και προστάτης για εμένα είναι ο ίδιος μου ο εαυτός. Έχω μια τάση να απομονώνομαι. Μου αρέσει η μοναχικότητα. Όχι η μοναξιά. Τη μοναχικότητα την αποζητώ. Δεν περιμένω από κανέναν άλλον να με προστατέψει ούτε να μου απαλύνει τον πόνο. Μόνη μου απαλύνω κάθε πόνο της ψυχής μου.

Άρα μιλάμε για πνεύμα ανεξάρτητο.

Από μικρή έτσι ήμουν. Ανεξάρτητη. Ωστόσο, είμαι υπέρ των δεσμεύσεων με πολύ προσωπικό δικό μου χώρο (γέλια). Κάθε σχέση πρέπει να σου αφήνει χώρο να ανασάνεις. Αλλιώς πνίγομαι.

Πως όμως συνδυάζεις το να είσαι τόσο αέρινη, αλλά ταυτόχρονα και τόσο γήινη, να πατάς τόσο γερά στα πόδια σου;

Πολύ απλά διότι είμαι καλλιτέχνης. Δεν θα μπορούσα να είμαι γειωμένη μόνο. Ένας καλλιτέχνης είναι καλό να γειώνεται αλλά ταυτόχρονα να οραματίζεται και να είναι ρομαντικός. Το να πατάω γερά στη γη το έμαθα πρωτίστως από την οικογένειά μου. Θεωρώ πως η οικογένεια είναι το σπουδαιότερο, το ύψιστο αγαθό μετά το σχολείο. Να σου πω φυσικά πως το σχολείο δεν το αγάπησα ποτέ (γέλια). Αν και ήμουν καλή μαθήτρια, δεν ξέρω τελικά αν μου έδωσε κάτι το σχολείο. Η οικογένειά μου λοιπόν μου τα έμαθε-δίδαξε όλα αυτά. Από εκεί και πέρα φυσικά παίζει ρόλο και το τι κάνουμε και πως «δουλεύει» ο καθένας με τον εαυτό του για να τον γνωρίσει και να τον διαμορφώσει καλύτερα και να κατακτήσει τα όνειρά του.

Το μεγαλύτερο όνειρο σου που μέχρι στιγμής έχει πραγματοποιηθεί;

Το μεγαλύτερο όνειρό μου από δεκατριών χρονών ήταν να γίνω ηθοποιός. Σε αυτό μεγάλο ρόλο έπαιξαν οι γονείς μου οι οποίοι ήταν φίλοι της τέχνης. Ήταν οι ρόλοι μοιρασμένοι. Με τη μαμά πήγαινα θέατρο (Κουν, Εθνικό, Επίδαυρο) και με τον μπαμπά πήγαινα λυρική σκηνή, όπερα και μπαλέτο. Όλη αυτή η παιδεία που μου χάρισαν οι γονείς μου με οδήγησε σε αυτή την απόφαση.

Χαρούμενοι και οι δυο όταν τους ανακοίνωσες πως θα γίνεις ηθοποιός;

Μπα δεν θα το έλεγα (γέλια). Στην αρχή όχι και τόσο. Επειδή ήμουν καλή μαθήτρια πίστευαν πως θα έμπαινα σε κάποιο πανεπιστήμιο. Εγώ όμως αποφάσισα θέατρο και έτσι μπήκα στη σχολή Θεοδοσιάδη. Όταν λοιπόν οι δικοί μου κατάλαβαν τον μεγάλο μου έρωτα για το θέατρο, το δέχτηκαν κατόπιν με χαρά. Μου είπαν πως αφού αυτό αγαπάς οφείλεις να το δοκιμάσεις. Σου ευχόμαστε να τα καταφέρεις. Αν όχι, όσο είναι νωρίς να αλλάξεις ρότα προκειμένου να είσαι ευτυχισμένη στην ζωή σου.

Μιας που αναφερθήκαμε στους γονείς σου δεν μπορώ να μην σε ρωτήσω για την απώλεια του πατέρα σου, ακριβώς εν μέσω καραντίνας, όπου οι μέρες έγιναν όπως καταλαβαίνω δυσκολότερες.

Ήταν δύσκολες, πολύ δύσκολες ημέρες γιατί εν μέσω καραντίνας είχα μια από τις μεγαλύτερες απώλειες. Μέσα μου έχω πόνο γιατί δεν πρόλαβα να τον αποχαιρετήσω, να τον πάρω μια αγκαλιά, να του δώσω ένα τελευταίο φιλί και να του πω «αντίο». Ο μπαμπάς μου είχε άνοια και σιγά -σιγά τα όργανά του είχαν αρχίσει να υπολειτουργούν. Για όσο ζω αυτό θα είναι μεγάλη πίκρα μέσα μου, που δεν τον πρόλαβα ζωντανό λόγω καραντίνας.

Να φανταστώ πως λόγω κορονοϊού ακόμα και στην κηδεία δεν κατάφερες να τον δεις έστω και για μια στιγμή;

Όχι. Δεν μας άφησαν. Λόγω των μέτρων το φέρετρο σφραγίστηκε. Ήμασταν όλοι με μάσκες. Έβρεχε, ήμασταν μέσα στις λάσπες. Η μαμά, ο αδελφός μου, εγώ και ελάχιστοι φίλοι και συγγενείς διότι δεν μας επέτρεπαν πολλά άτομα. Ήταν σοκαριστική όλη αυτή η σκηνή. Δεν μπορούσα ούτε να βρίσκομαι δίπλα στη μητέρα μου τις επόμενες ημέρες. Να την στηρίξω. Διότι λέω εάν έχω τον ιό και είμαι ασυμπτωματική, μην μου πάθει κάτι και η μαμά μου. Δύσκολες, άγριες στιγμές και ώρες. Τον πατέρα μου τον κρατάω μέσα μου και πενθώ για τον χαμό του κάθε μέρα.

Οι κρίσεις πανικού, τα πέρα δώθε στα νοσοκομεία, πότε ξεκινάνε και γιατί;

Α καλά! Είχα γίνει καθημερινή πελάτισσα των νοσοκομείων. Πέρασα μια φρικτή περίοδο. Μόνο εγώ ξέρω τι τραβούσα κάθε μέρα προκειμένου να μην καταλάβει κανείς το τι μου συμβαίνει. Ήταν μια περίοδος που δούλευα πάρα μα πάρα πολύ και ουσιαστικά υπερφόρτωσε ο οργανισμός και ένιωθα βαθιά μέσα μου πως ίσως να μην τα καταφέρω. Δούλευα από τις 6 το πρωί μέχρι τις 12 ασταμάτητα. Τότε άρχισαν οι κρίσεις πανικού. Δεν ήξερα τι ήταν. Νόμιζα πως ήμουν πολύ βαριά άρρωστη και πως πεθαίνω. Κάθε βράδυ έτρεχα στο κοντινότερο νοσοκομείο και έλεγα στους γιατρούς «ψάξτε με, κοιτάξτε με πεθαίνω, δεν είμαι καλά». Έ αφού είδαν και αποείδαν γιατροί και φίλοι, διότι κανείς δεν μπορούσε να βρει τι παθολογικό έχω, ένας συνάδελφος μου είπε να επισκεφτώ έναν δικό του ψυχίατρο. Ε, λέω ναι μωρέ τι έχω να χάσω και έτσι πήγα. Τελικά, όπως μου είπε ο γιατρός, είχα όλο το πακέτο (γέλια). Δεν άφησα τίποτα, τα είχα όλα μαζί.

Έβαλες την καριέρα σου μπροστά αφήνοντας κάτι άλλο πίσω;

Ναι. Για πολλά χρόνια κυνηγούσα την καριέρα. Ήμουν και είμαι στρατιώτης στη δουλειά μου. Πολλές ώρες, κούραση, σκληρές καθημερινές μάχες. Τα παιδιά σε σχέση με την καριέρα με φόβιζαν. Με φόβιζε όλη αυτή η ευθύνη που έχει ένα μικρό πλασματάκι το οποίο εξαρτάται από εσένα. Αυτό είχε φυσικά ως αποτέλεσμα να μην δημιουργήσω δική μου οικογένεια. Αισθανόμουν πως δεν θα μπορούσα να ανταπεξέλθω στις ανάγκες ούτε του παιδιού, ούτε και στις δικές μου. Έλεγα πως δεν θα τα καταφέρω και πως ίσως κάποια στιγμή θα το κάνω. Δεν πάει όμως έτσι.

Ωστόσο κάποια στιγμή έρχεται ένα παιδάκι….

Ναι. Όταν το ήθελα και έμεινα έγκυος, άρχισα να ονειρεύομαι τόσο όμορφα πράγματα για το μέλλον. Μπήκα σε όλη αυτή την διαδικασία γιατί ήταν απίστευτα όμορφο να νιώθω να μεγαλώνει μια ζωούλα, ένα πλασματάκι μέσα σου. Δυστυχώς όμως το έχασα όταν ήμουν μόλις τριών μηνών. Η ζωή είχε άλλα σχέδια, σαν μου λέει τώρα που το θέλεις δεν γίνεται. Το χειρότερο από όλα ήταν πως μέσα στον μεγάλο πόνο μου, το πρωί έπρεπε να κάνω μια επέμβαση στο μαιευτήριο για να αφαιρεθεί και το ίδιο απόγευμα έπρεπε να πετάξω για Θεσσαλονίκη διότι είχα πρεμιέρα. Καταλαβαίνεις πως ήμουν, πως ένιωθα. Ράκος ψυχολογικά. Είπαμε, η ζωή και ο Θεός είχαν άλλα σχέδια….

 

Photographer: Vaggelis Valeontis, Fashion Editor: Giannis Ferentinos,  Make Up Artist: Elena Dermetzoglou

Hairstylist: Σαράτση Έυα από το ΙΕΚ ΑΛΦΑ

Ευχαριστούμε για την Φιλοξενία το Balthazar -Αναστασίου Τσόχα 27, Αθήνα.

H κ.Αλεξάνδρα Παλαιολόγου φοράει Passion Alley- Vasia Tzotzopoulou & παπούτσια Thanasis Andriotis