Συνεντεύξεις

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΕΖΟΣ

“ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΑ ΕΝΤΥΠΑ ΤΗΣ ΤΟΥΑΛΕΤΑΣ”
42

Δεν μασάει ποτέ τα λόγια του και κυρίως δεν τον ενδιαφέρει να γίνεται, κατ’ ανάγκην, αρεστός.

Αυτός, με δύο λόγια, είναι ο Γιάννης Μπέζος. Απρόβλεπτος και βαθιά ειλικρινής..

Συνέντευξη στην Κατερίνα Παπαγεωργίου

Συναντιόμαστε σ΄ ένα ατμοσφαιρικό καφέ στα Εξάρχεια που θα μπορούσες να το πεις και στέκι του. Είναι ήδη εκεί όταν φτάνω. Σε καλή διάθεση, ομιλητικός και -όπως πάντα- χωρίς να κρύβει λόγια!

Με ξαφνιάζει με τα «καινούργια» νέα του, πως από Οκτώβριο θα ανεβάσει στο θέατρο τη γαλλική κωμωδία «Ράφτης Κυριών» του Φεντώ, με τον Φοίβο Δεληβοριά σε μια μουσική παρέμβαση!

«Έχει μια τρέλα το έργο» μου λέει «που εγώ θέλω να τη φορτώσω ακόμα περισσότερο και να την απογειώσω»!

Τίποτα παραπάνω δεν θέλει να προσθέσει, είναι ακόμα πολύ νωρίς, η προσοχή του είναι στραμμένη στις τωρινές δραστηριότητες του.

Στην ελληνική κωμωδία «Υπάρχει και φιλότιμο» που παρουσιάζει σε δική του σκηνοθεσία στο θέατρο «Προσκήνιο», έχοντας πλάι του τη Δάφνη Λαμπρόγιαννη, με την οποία το καλοκαίρι θα κάνουν τουρνέ σ΄ όλη την Ελλάδα με τους «Γαμπρούς της Ευτυχίας».

Στη «Συνοικία Ασμάτων» του Ιεροκλή Μιχαηλίδη  όπου ερμηνεύει με το δικό του τρόπο κλασικά ελληνικά τραγούδια, αλλά και στα σήριαλ «Πέτα την φριτέζα» και «Η ζωή εν τάφω» όπου πρωταγωνιστεί. Πρόσφατα, μαζί με την κόρη του, Ηρώ, με την οποία πριν κάποια χρόνια έπαιζαν με μεγάλη επιτυχία στην «Αντιγόνη» του Ανούιγ,  παρουσίασε την παράσταση «Κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη», όπου οι δυο τους ερμήνευαν μελοποιημένα ποιήματα των Μανόλη Αναγνωστάκη, Τάσου Λειβαδίτη, Γιάννη Θεοδωράκη.

Πολλοί ρόλοι στο ίδιο διάστημα, αν υποθετικά σας πλήρωναν για να μην κάνετε απολύτως τίποτα, θα ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για σας;

Δεν δέχομαι να αποφασίζουν άλλοι για μένα, για αυτό δεν θα μου άρεσε καθόλου αυτή η ιδέα, ούτε μπορώ να κάθομαι, το καθισιό είναι δύσκολη υπόθεση. Επιπλέον, αν ποτέ γινόταν μια τέτοια πρόταση θα σήμαινε πως κάποιος μ’ αυτόν τον τρόπο θέλει να με εξαγοράσει κι εγώ δεν είμαι αυτής της κοπής άνθρωπος!

Τα περισσότερα τραπεζάκια γύρω μας είναι άδεια, πλην όμως κάποια κορίτσια μπαίνοντας κοντοστέκονται καρφώνοντας το βλέμμα τους πάνω του… Η συζήτηση στρέφεται στις θαυμάστριες!

 

Δεν έχω καμία σχέση, δεν είναι στις προτεραιότητες μου αυτό το θέμα.

Δεν έχετε ανταποκριθεί ποτέ στη ζωή σας σε γράμμα θαυμάστριας;

Δεν έχω πάρει ποτέ γράμμα από θαυμάστρια, τα σημειώματα στο καμαρίνι μου είναι μόνο για επαγγελματικούς και κοινωνικούς λόγους.

Αυτό συνέβαινε από τα πρώτα σας βήματα στο θέατρο, από την εποχή που εικοσιπέντε χρονών παίζατε στην «Εβίτα» πλάι στην Αλίκη Βουγιουκλάκη;

Από την αρχή που βγήκα στο θέατρο, κανένας ποτέ δεν ασχολήθηκε μ΄ εμένα, προφανώς δεν ερεθίζω τη φαντασία των θεατών για να με πλησιάσουν, ξέρω κι εγώ, τι να πω! Από την άλλη,  κανείς δεν ασχολείται μαζί σου, αν δεν το θέλεις κι εσύ. Οι γυναίκες δεν πέφτουν πάνω σε κανέναν ηθοποιό αν εκείνος προηγουμένως δεν το έχει  καλλιεργήσει. Το θεωρώ αδιανόητο αυτό που λένε κάποιοι ότι πολιορκούνται από «επιθέσεις» θαυμαστών! Ελαφρότητες είναι όλα αυτά. Εγώ δεν έχω καμιά σχέση με το κοινό, δεν δείχνω καθόλου οικείος.

Αυτό θεωρείται καλό;

Δεν τίθεται θέμα καλού ή κακού, είναι κάτι που δεν βαθμολογείται, απλά έχω αποφασίσει να ζω με αυτόν τον τρόπο, το αν κάνω καλά ή άσχημα, θα το κρίνει ο χρόνος.

Ποιο είναι το ίνδαλμά σας ανάμεσα στους γνωστούς δημιουργούς;

Δεν έχω ινδάλματα, θαύμαζα, όμως πάντα, τον Φελίνι και τον Άντονι Χόπκινς, έχουν κάτι που μιλάει μέσα μου, όλη τους η πορεία είναι φωτεινό παράδειγμα για μένα.

 

Το καλό κουμάντο

Η κρίση μας κάνει όλους να ψαχτούμε περισσότερο. Δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια και να ελπίζουμε πως όλα θα κυλήσουν αβίαστα για το καλύτερο. Ο Γιάννης Μπέζος, όμως, πιστεύει ακράδαντα πως τελευταία έχει ανέβει πολύ το επίπεδο των ηθοποιών, των θεατρολόγων, των μουσικών.

 «Παρατηρείται» υπογραμμίζει «μια πολιτιστική άνθηση στις μέρες μας, οι παραστάσεις είναι καλύτερες το ίδιο και οι συνάδελφοι, τα πράγματα δείχνουν ελπιδοφόρα χωρίς αυτό να σημαίνει πως παράλληλα δεν υπάρχουν τα χαζά και τα ανόητα».

Αρκετοί ηθοποιοί τον τελευταίο καιρό προσπαθούν να έχουν το δικό τους θέατρο.

Για να γίνει αυτό και να πετύχει χρειάζεσαι εσωτερική οργάνωση, άψογη συγκρότηση, κι ακόμα να μπορείς στην ανάγκη να γίνεσαι κακός και αντιπαθής. Αυτές οι θέσεις, δεν είναι για όλους, όσο εξαιρετικός ηθοποιός κι αν είναι κανείς, θα πρέπει να γνωρίζει, πως το να κουμαντάρεις ένα θέατρο μοιάζει με άλμα στο κενό.

Στα χρόνια της κρίσης πόσο πιστεύετε πως έχει αλλάξει η ψυχοσύνθεση μας;

Έχουμε γίνει πολύ ευαίσθητοι, εύκολα μας ενοχλεί η κουβέντα που θα μας πει ο άλλος. Όταν καταφέρνεις βέβαια να μην σ΄αγγίζουν τα φτηνά και κακόγουστα σχόλια είσαι μια χαρά πόσοι όμως μπορούν να το πετύχουν αυτό!

Αν τα σχόλια συνδέονται με τις αποτυχίες στη ζωή μας, εσείς μετράτε αρκετές στο βιογραφικό σας;

Αποτυχίες πολλές δεν έχω και σίγουρα όχι καραμπινάτες, είναι πάντως και η αποτυχία μέσα στο παιχνίδι. Σ΄αυτήν την περίπτωση το θέμα είναι να καταλάβεις γιατί την πάτησες, δυστυχώς τις περισσότερες φορές ενώ η ευθύνη είναι προσωπική πέφτουμε στην παγίδα να ρίχνουμε το φταίξιμο σε κάποιον άλλον. Αν αποτύχουμε, λοιπόν, σε μια παράσταση λέμε πως φταίει το κοινό ή πως φταίει η κρίση, την ώρα που σ΄αυτήν την περίπτωση απλά φταίει αυτός που ηγείται του θεάτρου, είναι  δηλαδή σαν να κάνω εγώ μια θεατρική αποτυχία και να αρχίσω να ισχυρίζομαι πως φταίει η ταξιθέτρια!

Θέλετε πάντα να έχετε την ευθύνη μόνος σας;

-Έχω αποφασίσει να κάνω τα πράγματα στη ζωή μου μόνος μου, δεν μπορώ να συνυπάρξω εύκολα με άλλους!

Άρα δύσκολα θα σας δούμε στο χώρο της πολιτικής.

«Στην πολιτική για να σε ακολουθήσει ο κόσμος, πρέπει να είσαι πολύ σκληρός μερικές φορές ακόμα και αδίστακτος, δεν το μπορώ αυτό.»

TO TAΛΕΝΤΟ ΩΣ ΟΧΗΜΑ

Ο Γιάννης Μπέζος, μεγαλωμένος στο κέντρο της Αθήνας στην περιοχή του Φιλοπάππου, έζησε τα παιδικά του χρόνια στην Πλάκα. Ήταν από καλός και πάνω μαθητής, ούτε μαζεμένος, ούτε ιδιαίτερα κοινωνικός, σίγουρα πάντως δεν είχε συστολές. Πρωτοσκέφτηκε να γίνει ηθοποιός γύρω στα δεκαεπτά του καθώς είχε αρχίσει να τον απασχολεί έντονα ένας προβληματισμός: Τι γίνεται από τη στιγμή που κλείνει η αυλαία του θεάτρου; Τι κάνουν οι ηθοποιοί που μέχρι πριν λίγο δημιουργούσαν έναν ολόκληρο κόσμο πάνω στην σκηνή; Ήθελε να δει, όπως μου έχει πει, την κουζίνα του πράγματος και κάπως έτσι κατέληξε να βρίσκεται στη σκηνή.

Πρώτος διέκρινε το ταλέντο του ο Θύμιος Καρακατσάνης, που είχε καταλάβει το πόσο συνεπής είναι, τη μεγάλη διάθεση που είχε για να υπάρχει στον χώρο αλλά και το ασίγαστο πάθος του για το θέατρο.

Θα μπορούσε σήμερα στην εποχή της κρίσης ένας νέος ταλαντούχος ηθοποιός να πάει χαμένος; τον ρωτάω.

Τι λέτε τώρα! Αν είσαι ηθοποιός κι έχεις ταλέντο, δεν χάνεσαι σήμερα ούτε μία στο δισεκατομμύριο, εδώ ψάχνουμε με το ντουφέκι να βρούμε κάποιον έτσι όπως τον θέλουμε κάθε φορά! Ο καλός ηθοποιός δεν γίνεται να αγνοηθεί, θα μας προκαλέσει να τον προσέξουμε αφού θα λάμπει από μόνος του. Ειδικά στο θέατρο, καταλαβαίνεις αμέσως σε μια παράσταση ποιος κάνει τη διαφορά.

«Δεν έχω πάει ποτέ σε οντισιόν, την εποχή που ξεκινούσα την καριέρα μου πηγαίναμε για έναν ρόλο συστημένοι.»

Πηγαίνετε συχνά σε παραστάσεις;

Το προσπαθώ, όπως επίσης πηγαίνω να δω έναν ηθοποιό για τον οποίο μου έχουν πει καλά λόγια.

Για να τον καλέσετε όταν έρθει η ώρα σε οντισιόν;

Δεν κάνω ποτέ οντισιόν για να επιλέξω ηθοποιούς, είμαι κατατοπισμένος κι έχω άποψη.

Εσείς πως είχατε βιώσει την πρώτη οντισιόν στην καριέρα σας;

Δεν έχω πάει ποτέ σε οντισιόν, την εποχή που ξεκινούσα την καριέρα μου πηγαίναμε για έναν ρόλο συστημένοι.

Θα το βρίσκατε προσβλητικό, να κάνετε σήμερα οντισιόν, αν κάποιος σας το ζητούσε για έναν σπουδαίο ρόλο, κάτι που γίνεται συχνά στο εξωτερικό;

Τώρα πια δεν θέλω να με βαθμολογήσει κανένας, αυτό μπορεί να ακουστεί ελίτ και εστέτ ας είναι, εγώ ξέρω πάρα πολύ καλά τι μπορώ να κάνω. Δεν θέλω ούτε να πάω να δουλέψω στο εξωτερικό διότι τα ακούω και αυτά, βλέπεις κάποιοι έχουν καλύψει τόσο καλά το θέατρο στην Ελλάδα που δεν τους κρατάει πλέον ο τόπος!

Σε μια κουβέντα παραπάνω που θα σας πει κάποιος -ακόμα και προσβλητική- πως αντιδράτε;

-Δεν μ΄ έχει προσβάλει ποτέ μέχρι σήμερα κανένας συνάδελφος, τώρα αν κάποιος πει κάτι για μένα, αν θέλει να με θίξει ή να με κριτικάρει, δεν με ενδιαφέρει, δεν κάθομαι να κάνω συζητήσεις, ας πει ότι θέλει, αισθάνομαι πολύ θωρακισμένος. Το αν θα πάρω τα λόγια του στα σοβαρά, είναι δικό μου θέμα, το τι θα πει δικό του! Ποτέ πάντως δεν έχουν προσπαθήσει να με  θίξουν σε θέματα πέρα από τη δουλειά μου. Με άγνωστους ανθρώπους, άντε να με έχουν προσβάλει μια φορά, πλην όμως εγώ απαντάω τόσο έντονα που γρήγορα καθαρίζω με αυτά!

Πόσο σας επηρεάζουν τα όσα γράφονται για σας σε διάφορα περιοδικά; Σ΄ένα εξώφυλλο είχα διαβάσει για δικό σας διαζύγιο χωρίς να υπάρχει η διευκρίνηση πως η αναφορά γινόταν  για τον πρώτο γάμο σας δεκαετίες πριν.

Το είδα κι εγώ αυτό! Δεν νομίζω πως υπάρχει κάποιος που παίρνει στα σοβαρά αυτά τα έντυπα που είναι για κατανάλωση της τουαλέτας! Όσοι τα διαβάζουν, είναι άξιοι της μοίρας τους!

Τι σκεφθήκατε όταν στο εξώφυλλο διαβάσατε για το διαζύγιο σας!

Τι να σκεφθώ! Τίποτα! Το θεώρησα φυσικό από τη στιγμή που υπάρχει κι αυτή η κατηγορία εντύπων! Δεν παθαίνουμε τίποτα εμείς, το τελευταίο που μας απασχολεί είναι αυτά τα σχόλια.

Πως σας φαίνονται οι τηλεοπτικές εκπομπές, όπου γνωστοί καλλιτέχνες αποκαλύπτουν ιδιαιτέρως προσωπικά δεδομένα;

Μπορεί να το έχουν ανάγκη, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Ίσως νιώθουν σαν να πηγαίνουν στον ψυχίατρο. Εγώ δεν θα το έκανα ποτέ. Το καλύτερο νομίζω είναι τέτοια θέματα να τα συζητάς πρώτα με τον εαυτό σου και μετά με τους κοντινούς σου.

Δεν έχετε κάνει ποτέ ψυχανάλυση;

Δεν θέλω να πληρώνω για να μου ξυπνήσει ο γιατρός την αυτοπεποίθηση μου, αυτό έχει αξία όταν το πετυχαίνεις μόνος σου. Για μένα, σιγουριά για τον εαυτό σου, δεν σημαίνει να είσαι ισχυρός αλλά να γνωρίζεις τα ελαττώματα σου ώστε να τα ξεπεράσεις και να γίνεις καλύτερος.

Βοηθάει σ΄αυτό και η σύντροφο σου;

Το αντίτιμο στον ψυχίατρο που σ΄ακούει είναι το χρήμα, το αντίτιμο στον άνθρωπο της ζωής σου είναι το να έχεις υπομονή!

Σας θεωρούν σκληρό;

Αγαπώ, όμως, έμπρακτα!

Η φετινη προκληση 

Το «Υπάρχει και φιλότιμο» των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου έχει μια μεγάλη ιστορία πίσω του, μολονότι οι περισσότεροι το θυμούνται από την ομώνυμη ταινία που είχε σκηνοθετήσει το 1965 ο ίδιος ο Σακελλάριος με πρωταγωνιστή τον Λάμπρο Κωνσταντάρα στον ρόλο του υπουργού Ανδρέα Μαυρογιαλούρου. Στην παράσταση ο Γιάννης Μπέζος με σύζυγο χαρτοπαίχτρα και κακομαθημένη κόρη, θα βρεθεί με αφορμή τα εγκαίνια ενός μαιευτηρίου στο χωριό της εκλογικής του περιφέρειας. Μετά από ένα ατύχημα θα διαπιστώσει τη δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων του αλλά και τις απάτες των συνεργατών του.

Για πρώτη φορά παρουσιάστηκε το 1950 στο Θέατρο Τέχνης με τίτλο «Ανώμαλη Προσγείωση» σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν και με πρωταγωνιστή τον Βασίλη Διαμαντόπουλο. Στη συνέχεια, ο Σακελλάριος μαζί με τον Κωνσταντάρα επανέφεραν το έργο στο θέατρο Βεργή όπου σημείωσε απίστευτη επιτυχία με τίτλο «Υπάρχει και φιλότιμο». Αμέσως μετα, η εξαιρετική αυτή κωμωδία, μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο σε σενάριο του Αλέκου Σακελλάριου, ενώ ο Κωνσταντάρας την επανέφερε αρκετές φορές στη θεατρική σκηνή.

«Πρόκειται για ένα έργο ιδιαίτερα επίκαιρο στις μέρες μας. Αναφέρεται στην επιπολαιότητα μας και στην τάση μας για κομπίνα, εικόνα που όσο χαρακτήριζε την Ελλάδα του ‘50 άλλο τόσο χαρακτηρίζει και την Ελλάδα του σήμερα», υπογραμμίζει ο Γιάννης Μπέζος. «Αυτή η τάση μας να ζούμε για το ψέμα και για τα παραμύθια, με τους πολιτικούς να βρίσκονται στην κοσμάρα τους την ώρα που ο περισσότερος κόσμος δοκιμάζεται, κυριαρχεί στο έργο που βέβαια παραμένει κωμωδία μέσα πάντα από τη σκληρότητα που κρύβει η αλήθεια.»