Συνεντεύξεις

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΑΝΚΟΓΛΟΥ

“Μου αρέσουν οι γυναίκες που δεν έχουν απωθημένα”
45

Και όμως! Ο σκληρός του ελληνικού σινεμά, έχει πολλές ευαισθησίες.

Νοιάζεται πολύ για τις σχέσεις και κάνει ψυχοθεραπεία για αυτόν το λόγο, έχει φοβίες και μπορεί να συγχωρέσει την απιστία. Ένας στοργικός μπαμπάς που πάντα  αναζητά τις εμπειρίες στη ζωή… Κάνει ελεύθερη πτώση, διακοπές σε ένα βαγόνι και έχει παίξει και στο Bollywood!

Συνέντευξη στον Γιώργο Κολέτσο

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κάνεις το πρωί;

Πηγαίνω  κατευθείαν στην κουζίνα και παίρνω ένα ομοιοπαθητικό γιατί τα τελευταία πέντε με έξι χρόνια, κάνω ομοιοπαθητική. Δεν παίρνω άλλα φάρμακα. Συνήθως αρρώσταινα από αμυγδαλές, μια-δυο φορές το χρόνο και όταν έχεις θέατρο, παραστάσεις, γυρίσματα, δεν μπορείς να αρρωσταίνεις. Έπαιρνα αντιβιώσεις και αυτές οι αντιβιώσεις μου έβγαζαν πάντα κάτι άλλο. Οπότε, το πρώτο πράγμα που κάνω, είναι να παίρνω το ομοιοπαθητικό το χαπάκι μου και μετά θα πιω το καφεδάκι μου, μετά αν έχω χρόνο, θα ετοιμάσω κάτι να φάω, θα κάνω ένα ντους και θα πάω τα παιδιά στο σχολείο με τη μηχανή, τρικάβαλο.

Λένε ότι αυτό που κάνεις πρώτα από όλα το πρωί είναι και αυτό που σε ενδιαφέρει περισσότερο, το πάθος σου. Άρα για  σένα προτεραιότητα είναι η φροντίδα του εαυτού σου και των παιδιών σου;

Ναι, των παιδιών βασικά. Εκεί πέφτει περισσότερο το βάρος τα τελευταία χρόνια. Από τη στιγμή που έχεις παιδιά,  το πρώτο που σκέφτεσαι είναι αυτά. Είτε να τους μαγειρέψω για το σχολείο, είτε να τους ετοιμάσω το πρωινό, είτε να τα ντύσω. Ευτυχώς, έχω αυτή την επαφή με την ομοιοπαθητική, κοιτάζω λίγο την υγεία μου και μετά πάμε στα άλλα.

Ο Γιούγκερμαν ήταν μια από τις πιο επιτυχημένες παραστάσεις της χρονιάς. Πώς αποτιμάς τη συμμετοχή σου, σαν εμπειρία, τι κέρδισες από αυτόν τον ρόλο;

Θα συνεχίσει και του χρόνου. Είναι ένα εμβληματικό έργο, ένα εμβληματικό μυθιστόρημα. Το είχα διαβάσει σε ηλικία 23 ετών, μου είχε αρέσει πολύ. Ίσως δεν το είχα κατανοήσει όσο πέρυσι που ξεκίνησα να διαβάζω ξανά το βιβλίο και μετά τη διασκευή που έκανε ο Στρατής Πασχάλης. Επί τρεις ώρες είμαι στη σκηνή, κατεβαίνω μόνο πέντε με δέκα λεπτά. Είναι μια δύσκολη εμπειρία, δηλαδή. Αλλά νομίζω ότι έχω μάθει λίγο στα δύσκολα και μου αρέσουν.

Ο χαρακτήρας που υποδύεσαι είναι ένας τυχοδιώκτης που κυνηγά με πάθος τις εμπειρίες στη ζωή. Εσύ είσαι έτσι;

Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που με γοήτευσε στον Γιούγκερμαν ότι είναι ένας άνθρωπος που έζησε τη ζωή με το κουτάλι. Ήθελε να έχει καινούργιες εμπειρίες, δεν φοβόταν να πάρει ρίσκο, δεν φοβόταν να βρεθεί σε καταστάσεις που δεν είναι εύκολες. Είναι κάτι που και εγώ ας πούμε, από μικρό παιδί, το ψιλοκάνω. Μου αρέσει να σπρώχνω τον εαυτό μου στα όριά μου. Μου αρέσει να δοκιμάζω καινούργια πράγματα, καινούργιους ανθρώπους και μου αρέσει να ζω τη ζωή με το κουτάλι. Να την τρώω.

Τι θεωρείς όριο εσύ; 

Όριο είναι να μην προσβάλλεις και να μη σκοτώσεις κάποιον. Όλα τα άλλα μπορείς να τα κάνεις, αν έχουν να κάνουν μόνο με τον εαυτό σου.

Πες μου κάτι ακραίο που εσύ κάνεις. 

Κάνω ελεύθερη πτώση προς το παρόν! Τandem! Τandem είναι όταν δένεσαι και πέφτεις μαζί με τον εκπαιδευτή σου. Και τώρα, θέλω να πάω στο επόμενο επίπεδο που θα μπορώ να πέφτω μόνος μου πια με το αλεξίπτωτο από τα δεκατέσσερα χιλιάδες πόδια ύψος!

Τι σε ιντριγκάρει στην ελεύθερη πτώση;

Δεν ήξερα τι θα είναι την πρώτη φορά που το έκανα. Και όταν το έκανα, συνειδητοποίησα μετά από λίγο, ότι ήταν σαν να ξαναγεννήθηκα. Είδα τη ζωή με άλλο μάτι. Κάποια πράγματα τα οποία εγώ φοβόμουν, ως άνθρωπος είτε στην καθημερινότητά μου, είτε στη δουλειά μου, ο φόβος της σκηνής, το άγχος μερικές φορές κάνοντας ελεύθερη πτώση, άρχισαν να υποχωρούν λίγο.

Έχεις κάποια φοβία μεγάλη και ποια είναι αυτή;

Μια μεγάλη φοβία, μέχρι και πριν από λίγα χρόνια, πριν τη γέννηση των παιδιών μου, ήτανε ο φόβος του θανάτου. Δεν πιστεύω ότι τον ξεπερνάμε ποτέ, απλά νομίζω ότι κάνοντας παιδιά αρχίζεις λίγο και βάζεις ένα βήμα πίσω και τον εγωισμό σου και τον ναρκισσισμό σου. Πλέον, έχει μετατοπιστεί ο φόβος μου, στο να μην πάθουν κάτι τα παιδιά μου.

Κάνεις ψυχοθεραπεία; Γιατί την ξεκίνησες;

Κάνω από τα είκοσι τρία μου με διαστήματα. Έχω σταματήσει, έχω ξεκινήσει ξανά, αλλά είναι κάτι το οποίο με βοηθάει. Πήγα γιατί έβλεπα ότι δεν χωρούσα πουθενά. Αυτό που λέει και ο Αγγελάκας «δε χωράς πουθενά». Πάντα κάτι μου έφταιγε. Μερικές φορές δεν μπορούσα να σταματήσω τον εαυτό μου σε πράγματα αυτοκαταστροφής, όπως το ποτό ή το τσιγάρο, διάφορα. Και για τις σχέσεις, από ένα σημείο και έπειτα. Όταν έχεις και μια μακροχρόνια σχέση είναι πολύ δύσκολο να την κρατήσεις. Το εύκολο είναι να φύγεις. Κάνοντας μια μακροχρόνια σχέση γνωρίζοντας τον άλλον, αρχίζεις και ανακαλύπτεις περισσότερο και τον εαυτό σου. Το μεγάλο μας πρόβλημα -ως άνθρωποι- είναι το ότι κανείς δεν μας έχει μάθει να συνεργαζόμαστε. Σε όλα τα επίπεδα ακόμα και σε μία σχέση φιλική. Οπότε νομίζω ότι για αυτό έχω πάει. Για να μάθω να συνεργάζομαι με τους ανθρώπους. Και όχι μόνο επαγγελματικά.

Νομίζω ότι δύσκολα πάει ένας άντρας στον ψυχολόγο για το θέμα των σχέσεων.

Πιστεύω ότι είναι το πρώτο για το οποίο θα πάει ένας άντρας. Ένας άντρας, ο οποίος πραγματικά μένει στα δύσκολα. Γιατί μπαίνει σε μια διαδικασία να γνωρίσει και τα δικά του όρια. Είναι πολύ εύκολο να τα ρίχνουμε πάντα στον άλλον. Έχουμε βάλει και εμείς το χεράκι μας, δεν μπορεί να φταίει πάντα ο άλλος. Κάνοντας αυτό το ταξίδι, ας πούμε, αρχίζεις και ανακαλύπτεις ότι και εσύ με κάποιο τρόπο παίζεις παιχνιδάκια στη ζωή. Βάζεις στον άλλο τρικλοποδιές για κάποιο λόγο. Πρέπει να ανακαλύψεις για ποιο λόγο το κάνεις αυτό.

Είσαι άνθρωπος των μακροχρόνιων σχέσεων, παντρεμένος πια. Το κυνηγούσες το μακροχρόνιο;

Δεν το κυνηγούσα, έκατσε. Ερωτεύτηκα, αγάπησα. Είμαι παντρεμένος δέκα χρόνια πια, αλλά δεκαεννιά χρόνια μαζί είμαστε. Έχουμε κάνει και τις παύσεις μας πριν τα παιδιά

Ο Μπέρναρντ Σω έλεγε ότι o κακός χαρακτήρας είναι πολύ πιο πιθανή αιτία διαζυγίου  από μια απιστία.

Βέβαια, συμφωνώ. Κοίταξε να δεις… απιστία… τι είναι απιστία; Αν όλο το άλλο σου κομμάτι αποδεικνύει ότι αυτός ο άνθρωπος είναι ο άνθρωπός σου και τον σέβεσαι και λειτουργείς μαζί του όσο καλύτερα μπορείς. Είναι μικρή η ζωή για να μπαίνουμε σε μια κατάσταση… Είναι πολύ μικρή, πρέπει να τη χαιρόμαστε τη ζωή και να δίνουμε ελευθερίες και στους άλλους. Ό,τι μας αρέσει εμάς, να μπορούμε να το μεταφέρουμε και στους άλλους. 

Αν ήταν, δηλαδή, μόνο σωματική απιστία θα τη συγχωρούσες;

Νομίζω πως ναι, θα συγχωρούσα την απιστία. Βέβαια, τίποτε δεν είναι μόνο σωματικό έτσι; Προφανώς, κάποιες άλλες ανάγκες έχεις. Κάτι σου λείπει εκείνη τη στιγμή. Αλλά, αν μπορείς να το επικοινωνήσεις με τον άλλον, είναι σημαντικό. 

Όταν ο άνδρας αποκτά πια κόρη, αλλάζει ο τρόπος που βλέπει τις γυναίκες; Ίσως με πιο ευαισθησία;

Δεν μπορώ να στο πω σίγουρα αυτό. Σίγουρα, όπως και να έχει, είτε είναι γιος, είτε είναι κόρη σίγουρα κάτι αλλάζει με τον ερχομό ενός παιδιού. Δεν είμαι από τους μπαμπάδες που θα σκεφτούν «ωχ τώρα θα μου φέρει άντρα στο σπίτι» και τα λοιπά… δεν έχω τέτοια θέματα.

Πόσο είναι η κόρη σου;

Δέκα. Πλησιάζει στην προεφηβεία σε δυο χρόνια. Αλλά δεν μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία. Ίσως, να με έχει κάνει να αγαπήσω περισσότερο το γυναικείο φύλο και την ίδια στιγμή να το κατανοήσω. Που πάντα δεν ξέρεις τίποτα για το γυναικείο φύλο… κακά τα ψέματα!

 Τι είναι για σένα γοητεία; Ποιες γυναίκες σε γοητεύουν;

Μου αρέσουν οι απλές γυναίκες,  οι γυναίκες οι οποίες δεν προσέχουν πάρα πολύ τον εαυτό τους. Που προσέχουν τον εαυτό τους, αλλά δεν φαίνεται. Οι γυναίκες που χαμογελάνε, οι γυναίκες που έχουν ζήσει τη ζωή τους. Οι γυναίκες που δεν έχουν απωθημένα.

Δεν μου αναφέρεις τίποτα για την εξωτερική εμφάνιση.

Οι μελαχρινές! Με ωραία κόκκινα χείλια και άσπρα δόντια… τι να σου πω! Και με ωραίο βλέμμα, καθαρό.

Σε σένα τι βρίσκουν οι γυναίκες;

Δεν ξέρω. Σχετικά με αυτό, κάνε ένα γκάλοπ εδώ, ρώτα τις γυναίκες.

Αν δεν κάνω λάθος, πρέπει να ήταν η Μαρίκα Κοτοπούλη που έλεγε «ευτυχώς δεν έχω καμία χαμένη ομορφιά για να κλάψω τώρα γι’ αυτή» όταν πια είχε μεγαλώσει. Εσένα σε φοβίζει ο χρόνος που περνάει;

Όχι, καθόλου, ίσα ίσα μου αρέσει ο τρόπος του πώς μεγαλώνω και το ότι παραμένω και ένα παιδί μεγαλώνοντας που θα κάνει και την τρέλα του. Μου αρέσει και το ότι αρχίζω και βλέπω και τη ζωή με πιο ώριμο τρόπο σιγά- σιγά. Έχοντας, βέβαια, ζήσει τις εμπειρίες μου. Δεν είμαι καθόλου της ανάμνησης, ούτε θέλω να σκέφτομαι «αχ πώς ήμουν στα είκοσι». Άμα έχεις το μυαλό σου σε κάτι τέτοιο, είναι σαν να μην έχεις ταξιδέψει στη ζωή σου καθόλου από τα είκοσι μέχρι τα σαράντα πέντε, που είμαι τώρα.

Ποιο είναι το μεγάλο σου ταλέντο; Και πότε το ανακάλυψες;

Εγώ θεωρώ πως το μεγάλο μου ταλέντο είναι η προσαρμοστικότητα με τους ανθρώπους και με τα πράγματα. Μπορώ να προσαρμοστώ πολύ εύκολα εκεί που θα με βάλεις. Δηλαδή, έχω κάνει πολλές δουλειές, έχω αλλάξει δουλειές, δεν ήξερα τι ήθελα να γίνω, ανακάλυψα το θέατρο, μπήκα στη δραματική σχολή, χωρίς να είμαι σίγουρος αν θέλω να γίνω ηθοποιός. Άκουγα τι γινόταν στις δραματικές σχολές και όλα αυτά τα οποία κάνανε, τα παιχνίδια, τις μουσικές, τα σωματικά πράγματα, το  χορό, την  άρθρωση τη φωνή… τα έβλεπα σαν παιχνίδι. Και ακόμα το βλέπω σαν παιχνίδι, άσχετο με το ότι είναι πλέον και μια δουλειά. Η προσαρμοστικότητα με έχει βοηθήσει πολύ και στην καριέρα μου.

Τι μπορεί να σε κάνει να παρεξηγηθείς;

Το παιχνίδι πίσω από την πλάτη. Αν δεν είναι καθαρές οι κουβέντες. Άλλα να λες, άλλα να εννοείς. Αυτό με τσαντίζει.

Έχεις δουλέψει και σε οικοδομή…

Το πρώτο μου ένσημο ήταν το 1988, ήμουν στα σίδερα μπετού, στην οικοδομή. Ο πατέρας μου μού είπε «θέλεις να έρθεις μια βόλτα;». Όχι για να δουλέψω και εγώ πήγα και άρχισα να δουλεύω. Ξέρεις, έβλεπα και τον πατέρα μου και έλεγα «ουάου τι κάνει!»… και πήγα και του είπα «θέλω να έρχομαι». Και μου έβγαλε και ένα μεροκάματο. Έβγαζα κάποια καλά λεφτά, έβγαινα την Παρασκευή και το Σάββατο με τους φίλους μου, κερνούσα και κανένα ποτό. Είχα λεφτά δηλαδή, από δεκατεσσάρων ετών. 

Φέτος θα σε δούμε στην Επίδαυρο με τη Λυρική;

Στη Μικρή Επίδαυρο. Θα κάνουμε με τη Λυρική ένα μουσικό έργο του Γιάννη Χρήστου «Ο βαρύτονος» λέγεται. Ο Γιάννης Χρήστου είναι ένας καλλιτέχνης πολύ πειραματικός, αλλά έχει επηρεάσει πολύ κόσμο και στο εξωτερικό και στην Ελλάδα. Θεωρείται ένα από τα μεγάλα κεφάλια στη μουσική. Είναι κάτι καινούργιο για εμένα, ήθελα να το κάνω για να κάνω κάτι διαφορετικό. Θα βρίσκομαι στη Μικρή Επίδαυρο το καλοκαίρι 28 και 29 Ιουνίου και μετά στις 10 Ιουλίου θα κάνουμε τη συναυλία με τη Μαρία Φαραντούρη στο Ηρώδειο, με τραγούδια από το σινεμά. Θα κάνω τον αφηγητή. Μετά διακοπές…

Που θα πας διακοπές;

Δεν ξέρω σίγουρα φέτος. Τρία χρόνια σερί πήγαινα στη Χαλκιδική. Σε ένα βαγόνι τρένου και έκανα διακοπές. Είχε ένας φίλος ένα βαγόνι σε μια παραλία, χωρίς ρεύμα, χωρίς νερό και κάναμε ελεύθερο κάμπινγκ, ας πούμε. Φέτος, νομίζω σε κάποια νησιά της άγονης γραμμής. Θέλω την ησυχία μου. Θέλω θάλασσα, δεν μπορώ καθόλου την πολυκοσμία. Με ενδιαφέρει η ησυχία, να δω τα παιδιά μου, να κολυμπήσουμε, να κάνουμε πράγματα μαζί.

Με τον Γαβρά γιατί δεν συνεργάστηκες; Έχει να κάνει με τα όσα ειπώθηκαν από κάποιους περί στρατευμένης τέχνης;

Δε γινόταν να την κάνω αυτή την ταινία και είναι κρίμα να μιλάμε για αυτή την ταινία γιατί την κάνει ο Χρήστος Λούλης, ένας εξαιρετικός ηθοποιός. Εγώ δεν γινόταν να την κάνω γιατί είχα τον Γιούγκερμαν που είχα ήδη ξεκινήσει. Είναι τρίωρη η παράσταση, είναι ένα θέατρο που δεν είναι «Παλλάς» που είσαι μακριά από τους θεατές. Δεν μπορείς να ξυρίσεις το κεφάλι σου, να φοράς περούκα και να μη φαίνεται η περούκα και το μουστάκι στο κοινό. Δεν γινόταν να τον κάνω ξυρισμένο τον Γιούγκερμαν. Τουλάχιστον, έτσι τον είχα φανταστεί εγώ. Και ήθελα και λίγο παραπάνω προετοιμασία σαν ηθοποιός για να το κάνω σωστά αυτό το πράγμα. Θεώρησα ότι δεν μπορούσα να το κάνω σωστά.  Το συγκεκριμένο έργο έχει ένα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον γιατί και η προσωπικότητα του Βαρουφάκη είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Εμείς οι ηθοποιοί ψάχνουμε τέτοιους ρόλους.

Πες μου ένα κακό σίριαλ.

Εγώ τα τελευταία οκτώ χρόνια δεν έχω τηλεόραση,  για να σου πω ποια είναι ακριβώς τα κακά σίριαλ. Αλλά υπάρχουν πολλά που γίνονται με πολύ ευκολία, που είναι λίγο στουντιακά, που δεν έχουν ιστορία.

Θα έπαιζες σε τουρκικό σίριαλ για πολλά λεφτά;

Ναι αμέ, θα έπαιζα σε τούρκικο γιατί όχι; Έχω κάνει και ινδική ταινία, Bollywood! Βέβαια, δεν χόρευα. Ήρθαν εδώ κάποιοι Ινδοί πριν από τέσσερα – πέντε χρόνια και με πήραν. Ήθελαν έναν κακό! Η Τατιάνα Μελίδου ήταν πρωταγωνίστρια. Δεν ξέρω, όμως, αν τελείωσε αυτή η ταινία, αν έχει ολοκληρωθεί. Είχε πολύ πλάκα.

 

Photographer: Vagelis Valeontis, Make Up Artist: Despoina Papaioannou,

Hair Styling: Kalliope, Fashion Editor: Giannis Ferentinos

Ευχαριστούμε για την φιλοξενία το «Malt - Fine Dining & Spirits» στον Κορυδαλλό