Συνεντεύξεις

ΕΛΕΝΗ ΡΑΝΤΟΥ

«Το κυριότερο που πρέπει να πετύχεις μεγαλώνοντας είναι να έχεις το κουράγιο ν΄ αγαπάς! »
208

Συναντιόμαστε σ΄ ένα καφέ μετά την παράσταση με τον απόηχο του

ενθουσιασμένου κοινού να την ακολουθεί.

Παραγγέλνει ζεστή σοκολάτα και τοστ.

Δείχνει εξουθενωμένη.  «Υπερβαίνω τον εαυτό μου κάθε βράδυ στη σκηνή» μου λέει, «όταν όμως βλέπω, την ανταπόκριση του κόσμου, σκέφτομαι πως αξίζει τον κόπο».

Συνέντευξη στην Κατερίνα Παπαγεωργίου

Τι σ΄ έκανε να αποφασίσεις να ανεβάσεις τη «Blue Jasmin» του Γούντι Άλεν στο θέατρο; 

 Ήταν κάτι που το σκέφτηκα με το που είδα το έργο πριν πέντε χρόνια μαζί με μια φίλη μου στο Θησείο. Θυμάμαι, που κάποια στιγμή, γυρίζω και της λέω: «Αυτήν την ταινία, εγώ θα την κάνω θεατρικό»!

Είσαι η πρώτη στον κόσμο που έσπευσες να ζητήσεις το σενάριο από τον Γούντι Άλεν!

Ναι, ήταν πέρυσι τέλος Απριλίου, κάπου τέτοια εποχή που είχα πάρει τη θετική απάντηση, από την ατζέντισσά του, πως ο Γούντι Άλεν δίνει το «οκ» για να γίνει σε παγκόσμια πρώτη, θεατρική διασκευή στη ταινία του. Είχε, μάλιστα, ζητήσει να τη διαβάσει στα ελληνικά! Από εκεί και πέρα όλα πήραν το δρόμο τους.

Δείχνεις να καταλαβαίνεις πολύ καλά την γοητευτική ηρωίδα του Γούντι Αλεν, που υποδύεσαι.

Ναι, γιατί την είδα απέναντι μου πολύ καθαρή. Δεν μου μοιάζει, για αυτό δεν με παγίδευσε. Δεν έχει κοινά σημεία με εμένα για να με μπερδέψει, μολονότι συχνά κρυβόμαστε από τον εαυτό μας.

Πουθενά δεν μοιάζετε;

Ίσως στον ναρκισσισμό, που όλοι οι ηθοποιοί έχουμε, καθώς η ύπαρξη μας έχει να κάνει με τη γνώμη των άλλων. Το αν είμαστε καλοί ή όχι πάνω στη σκηνή, με τα φώτα στραμμένα σε μας, κρίνεται από τους άλλους.

Οδυνηρό, όταν γίνεται η καθημερινότητα σου!

Ναι γιατί είναι σαν να κρίνεται ολόκληρη η ύπαρξη σου! Γυρίζουν και σου λένε  «είσαστε πολύ καλή» κι όχι «είναι καλό αυτό που φτιάχνετε πάνω στη σκηνή»!  Αδιανόητη αδιακρισία! Το να μπερδεύει κανείς την ερμηνεία ενός ηθοποιού με τον χαρακτήρα του. Το θέμα σ΄ αυτήν την περίπτωση είναι να μη γίνεις ο ρόλος που υποδύεσαι.

 

 

Η Τζάσμιν γκριζάρει λίγο τις μέρες μου.

Πόσο σ΄ έχει επηρεάσει η «Τζάσμιν» συναισθηματικά;

Η αλήθεια είναι πως γκριζάρει λίγο τον χειμώνα μου. Επιπλέον, πρέπει να είμαι και σε μια καραντίνα όλη μέρα. Να μην κρυώσω, να έχω καλή ψυχολογία, να μπορώ να είμαι συγκεντρωμένη απόλυτα. Το πετυχαίνω αλλά μετά την παράσταση χρειάζομαι ώρες για να βρω τον εαυτό μου. Είναι ένα έργο που ξεκινάει ανώδυνα και στη συνέχεια σε σιγοψήνει με ήρωες που είναι θύτες και θύματα μαζί! Για να χαλαρώσω και να κοιμηθώ, πάει πέντε το πρωί!

Μέχρι εκείνη την ώρα τι κάνεις;

Βλέπω ταινίες, σκέφτομαι, οργανώνομαι, πάω βόλτα το σκύλο μου. Γενικά, προσπαθώ να κάνω πράγματα πιο γειωμένα, να μην επηρεάζομαι από τη δουλειά μου. Είμαι σαν τον ψυχίατρο που μπορεί να έρχεται σε επαφή με διάφορες παθήσεις, αλλά κρατώντας τις αποστάσεις καταφέρνει να μένει αλώβητος.

Είναι τοξικό να προσπαθώ να πείσω για το αυτονόητο!

Η ηρωίδα που υποδύεσαι, η Τζάσμιν, μ΄ ένα γλυκό τρόπο δένει στη σκηνή το παρελθόν με το παρόν πιστεύοντας πως για τα λάθη της φταίνε πάντα οι άλλοι.Υποφέρει από ένα ναρκισσιστικό σοκ, αν μπορώ να το πω έτσι. Βέβαια, κάποια στιγμή αναγκάζεται να προσγειωθεί απότομα στην πραγματικότητα αναλαμβάνοντας τις ευθύνες της. Εσύ «στήνεις» συνήθως τον εαυτό σου στον τοίχο;

Έχω αυτή τη συνήθεια του παλιού αριστερού, που γίνεται αιτία να με κοροϊδεύουν οι δικοί μου. Είμαι απόλυτα ενοχική, πιστεύω πως φταίω για όλα όσα άσχημα συμβαίνουν γύρω μου. Σαν να μην φτάνει αυτό, παίρνω και την ευθύνη για τα λάθη των άλλων, τα φορτώνομαι όλα από τη στιγμή που τους έχω  βάλει στη ζωή μου. Βέβαια, η έλλειψη ευθύνης εκ μέρους τους με θυμώνει κυρίως γιατί βλέπω πόσο κακό κάνουν στον εαυτό τους. Γίνονται τοξικοί.

Πως τις χειρίζεσαι αυτές τις καταστάσεις;

Κάνω πως δεν τις βλέπω, έτσι είναι σαν να μην συμβαίνουν! Δεν εθελοτυφλώ, απλά τις ερμηνεύω αλλιώς! Ας πούμε, αν κάποιος μου λέει ψέματα, θα σκεφθώ πως έχει μια πάθηση που τον οδηγεί στο ψέμα! Λυτρώνομαι μ΄ αυτόν τον τρόπο, άλλωστε για τη δική μου σωτηρία τα κάνω αυτά. Δεν διεκδικώ πάντως όπως παλιά. Θυμάμαι, δηλαδή, πως μικρή διεκδικούσα τόσο πολύ επαφή και ποιότητα στις συναναστροφές, που κυριολεκτικά βασανιζόμουν! Κάποια στιγμή, βέβαια, κατάλαβα πόσο τοξικό ήταν όλο αυτό για μένα! Το να προσπαθώ να πείσω για το αυτονόητο! Σήμερα εκείνους που με φέρνουν σε απόγνωση, απλά τους βγάζω από την ζωή μου. Έτσι καθαρίζω! Αν κάποιος αρχίσει να μου «δαγκώνει το δάκτυλο», απλώς απομακρύνομαι, δεν θέλω καν εξηγήσεις, να τελειώνω μόνο μια ώρα αρχύτερα!

Οσοι με εγκαταλείπουν με προστατεύουν ερήμην τους!

Έχεις πάψει να είσαι διεκδικητική στην καθημερινότητα σου;

Έχω καταλάβει πως ποτέ από κάποιον που δεν ήθελε να δώσει, δεν πήρα κάτι, οπότε δεν έχει κανένα νόημα το να διεκδικείς. Αυτό που εγώ κάνω σ΄ αυτές τις περιπτώσεις είναι να φεύγω από έναν τέτοιο περίγυρο ανθρώπων που ούτε μπορώ να τους αλλάξω ούτε μπορούν να με αλλάξουν. Άλλωστε οι άνθρωποι με τους οποίους δεν τα βρίσκουμε απομακρύνονται κι αυτοί. Με προστατεύουν  ερήμην τους!

Έχεις χάσει πολλούς φίλους;

Δεν λέω πως έχω χάσει, γιατί ο άλλος που σε αποκλείει από τη ζωή του, συχνά σε λυτρώνει από ένα βάσανο. Πολλές φορές, δηλαδή, εξαιτίας του ναρκισσισμού και του εγωισμού μας, δεν αντιλαμβανόμαστε αμέσως πόσο ευτυχισμένοι πρέπει να είμαστε για κάποια σουτ που έχουμε φάει, το καταλαβαίνουμε όμως αργότερα. Παλιά όταν με εγκατέλειπε ένας φίλος, θύμωνα πολύ, τώρα λυτρώνομαι γιατί αυτός που είναι να σε εγκαταλείψει, έτσι κι αλλιώς θα το κάνει! Μου πήρε χρόνια να το καταλάβω, οπότε σήμερα έχω να τους λέω: «Με προστατεύετε, όταν με εγκαταλείπετε»!

Αναφέρεσαι και σε επαγγελματικά σουτ;

Εκεί κι αν έχω φάει σουτ!

Αυτό είναι περίεργο για μια ηθοποιό σαν και σένα αριστούχο της δραματικής σχολής του Εθνικού που μάλιστα, όπως μου έχεις πει, στα πρώτα σου θεατρικά βήματα είχες τη δύναμη να παραιτηθείς από το Εθνικό την ώρα που συμμετείχες και στις διανομές!

Τι να κάνουμε, δεν ταιριάζουμε με όλους! Παλιότερα, βέβαια, κάθε άρνηση στο θέατρο την έπαιρνα προσωπικά, σκεφτόμουν δηλαδή ότι μπορεί να μην με εκτιμούν, μέχρι που κατάλαβα πως η απόρριψη τους με γλύτωνε από μια πολύ δύσκολη συνεργασία.

Κατά τη γνώμη σου, ο χαρακτήρας σου δυσκολεύει την επαφή σου με τους άλλους;

Τα τελευταία χρόνια, χωρίς να έχω καταφύγει σε ψυχολόγους, έχω κάνει καλή δουλειά με τον εαυτό μου, κι έχω μάθει να αγαπάω με μεγαλύτερη κατανόηση. Παλιότερα, όμως, υπήρξα πάρα πολύ κτητική, εγωίστρια, καταπιεστική, μια προβληματική περίπτωση! Αυτό δεν σημαίνει, πως έπαψα σήμερα να είμαι όλα αυτά, σίγουρα όμως έχω βελτιωθεί. Επιπλέον, παραδέχομαι και διακωμωδώ τα ελαττώματα μου που σημαίνει πως έτσι παύουν να υπάρχουν! Με ανέχομαι!

Στους άνδρες τι δεν ανέχεσαι;

Την ανευθυνότητα τους, γελάω μαζί τους για να μην εξαγριώνομαι! Είναι τρομερά ανεύθυνοι, τους έχουν κάνει δηλαδή οι μαμάδες τους τρομερή ζημιά! Ένα παράδειγμα: Βρίσκομαι σε φιλικό σπίτι, και το αγοράκι τριών χρονών, όταν κάποια στιγμή πέφτει και σπάει το παιχνίδι του, γυρίζει και λέει αυθόρμητα «Εσύ φταις μαμά!» μολονότι η μητέρα του είναι σε άλλο δωμάτιο!

 

Η απιστΙα δεν με χαλάει, την προδοσία δεν συγχωρώ!

Αγωνίζεσαι συνέχεια στην καριέρα σου χωρίς σωσίβια και βάρκες ασφαλείας όπως έχεις πει μ΄ ένα κοινό που σε ακολουθεί με εμπιστοσύνη στις επιλογές σου  ξεχωρίζοντάς σε, ως σταθερή αξία. Στην προσωπική σου ζωή, πόσες φορές επιτρέπεις την απιστία και την προδοσία;

Άλλο είναι η προδοσία κι άλλο είναι η απιστία. Η απιστία δεν με χαλάει καθόλου, αν ακόμα διατηρείται η επικοινωνία, γιατί μπορώ να καταλάβω πως κάποιος που ζει χρόνια μ΄ έναν μόνο άνθρωπο μπορεί σε μια στιγμή κάπου να σκαλώσει, να θέλει ν΄ αλλάξει λίγο τις εντυπώσεις του, άλλωστε η απιστία -πολλές φορές- πυροδοτεί τη σχέση και τη δυναμώνει. Προσωπ

ικά, έχω ζήσει μακροχρόνιες σχέσεις, η μικρότερη έφτανε τα πέντε χρόνια και μπορώ να τις καταλάβω. Η προδοσία, βέβαια, είναι άλλο πράγμα. Σημαίνει σε μειώνω για να βρω κουράγιο να φύγω! Δεν την συγχωρώ.

Πόσα χρόνια είσαστε με τον Βασίλη;

Με τον Βασίλη είμαστε μαζί εικοσιπέντε χρόνια… λες να μην μ’ έχει απατήσει; Αποκλείεται! Μου αρκεί να μη μ’ έχει προδώσει! Να μην έχει σταματήσει να υπάρχει ανάμεσα μας η ερωτική συνωμοσία. Για μένα οι αληθινές σχέσεις, όταν κρατούν καιρό, είναι συνωμοτικές, η κάθε μια έχει τον δικό της συνωμοτικό κώδικα. Ακόμα και η σχέση με συναδέλφους ηθοποιούς, έχει τη δική της συνωμοσία από τη στιγμή που δυο άνθρωποι φτιάχνουν ένα σύμπαν. Προδοσία σ΄ αυτήν την περίπτωση είναι να σε δώσει ο άλλος στεγνά, «σπάζοντας» τον κώδικα. Αυτό κάνει η ηρωίδα που υποδύομαι στο έργο, η Τζάσμιν. Προδίδει και ανταποδίδει! Η παράσταση ξεκινάει μ΄ εκείνη να ισορροπεί στο γκρεμό μέχρι που πέφτει!

 

Δεν μπορώ στην τηλεόραση τις νεκραναστάσεις!

Σου έχουν προτείνει να ερμηνεύσεις ρόλους, που παλιότερα είχαν υποδυθεί αξέχαστες ηθοποιοί;

Ναι, μου είχαν ζητήσει να παίξω σε ταινίες όπου παλιά πρωταγωνιστούσαν στη μία η Τζένη Καρέζη και στην άλλη η Ρένα Βλαχοπούλου. Είχα αρνηθεί γιατί πιστεύω πως ο καθένας μας γράφει τη δική του ιστορία στη δική του εποχή.

Ακούστηκε κάποια στιγμή πως θα επιστρέψει στην μικρή οθόνη η σειρά «Κωνσταντίνου και Ελένης» όπως πρόκειται να γίνει με το «Καφέ της Χαράς» και  το «Λόγω Τιμής». Τι σκέφτεσαι για αυτήν την τάση;

Δεν θα μπορούσα ποτέ να παίξω ξανά στο «Κωνσταντίνου και Ελένης»! Δεν γίνονται όλα με νεκραναστάσεις! Μου φαίνεται θλιβερό, εκείνοι οι ανέμελοι ήρωες σε μια συνέχεια της σειράς να παίζουν τους πενηντάρηδες! Φαντάσου τα «Φιλαράκια» με άσπρα μαλλιά! Πως να το κάνουμε, σου έρχεται μια στεναχώρια! Όσο τρέλα κι αν έχουμε, από μια ηλικία και μετά, θα θεωρηθεί ανόητη. Σκέψου, δηλαδή εμένα γκαρσόνα στα πενήντα, ανεύθυνη και χωρίς παιδιά καθώς αν με βάλεις παντρεμένη και μητέρα, θα μιλάμε για άλλο σήριαλ, όπου και πάλι όμως οι θεατές θα προτιμούσαν να δουν το παλιό! Βέβαια, με το «Λόγω Τιμής» τα πράγματα διαφέρουν, νομίζω πως αυτή η σειρά μπορεί να πάει καλά γιατί ανήκει σε άλλη κατηγορία.

Μιλάς άνετα για την ηλικία σου και το χρόνο, οι πιο πολλοί ηθοποιοί το αποφεύγουν.

Εγώ το λέω με υπερηφάνεια, και το γουστάρω, άλλωστε καμιά φορά έχω περισσότερη ενέργεια ακόμα και από την κόρη μου! Επιπλέον, σήμερα τα πράγματα ηλικιακά έχουν αλλάξει, η γυναίκα στα πενήντα της είναι στην καλύτερη δημιουργική της φάση. Εγώ είμαι πενήντα και πρόθυμη να τρέξω, να κάνω πράγματα, να ταξιδέψω στο Λονδίνο παρά την κούραση μου, να δω πενήντα παραστάσεις και να διαβάσω πενήντα έργα! Με κάποιο τρόπο έτσι, νικάς τον χρόνο διατηρώντας το μυαλό σου ενεργό και ζωντανό. Το κυριότερο, όμως, που πρέπει να πετύχεις μεγαλώνοντας είναι να έχεις το κουράγιο ν΄ αγαπάς! Αυτό δείχνει πως δεν έχεις γεράσει. Είναι κρίμα που οι περισσότεροι, όσο περνούν τα χρόνια, δεν αντέχουν ν’ αγαπούν παρά μόνο τον εαυτό τους, προτιμώντας να κλείνονται στο καβούκι τους και να αυτοσυντηρούνται.

 

Ο Βασίλης της ζωής μου!

Με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, που κλείνεται σχεδόν 25 χρόνια μαζί, συζητάς για τις παραστάσεις σου, σου λέει με ειλικρίνεια τη γνώμη του για αυτές;

Φυσικά, είναι όμως πολύ φειδωλός στα σχόλια που κάνει και πάντα πολύ αυστηρός μαζί μου. Όταν έπαιζα στη «Φιλουμένα» στο Εθνικό, μου είχε πει: «Δεν μου λέει τίποτα αυτό το έργο».

Φέτος, βλέποντας στην γενική πρόβα, τη «Τζάσμιν» ενθουσιάστηκε. «Είναι ό,τι ωραιότερο έχω δει» μου είπε.

Από τη στιγμή που δεν είσαι μόνο ηθοποιός, αλλά παράλληλα κάνεις διασκευές έργων, σκηνοθετείς, γράφεις σενάρια και στίχους κι όλα αυτά με μεγάλη επιτυχία, υπάρχει περίπτωση να δούμε πλάι σου κάποια στιγμή στη σκηνή και τον Βασίλη;    

Είναι τόσο μεγάλη η ιστορία του στη μουσική, που δεν νομίζω να θελήσει ποτέ να βγει στο θέατρο, δεν το ζηλεύει! Άλλωστε, θα δυσκολευόταν να αποστηθίσει τα λόγια ενός ρόλου, άλλο να μαθαίνεις απέξω ένα τραγούδι, κι άλλο 120 σελίδες, δεν γίνεται σύγκριση! Αφού κι εγώ, που παλιότερα μάθαινα άνετα ατέλειωτα κατεβατά, τώρα όσο περισσότερες πληροφορίες μαζεύονται τόσο λιγότερες αποστηθίζω, δεν είμαι το σφουγγάρι που ήμουν κάποτε, τι να κάνουμε! Τα τελευταία χρόνια ξεχνάω εύκολα. Έρχεται ο άλλος με ανοικτή αγκαλιά και ψάχνω να βρω από που τον ξέρω! Λογικό από τη στιγμή που συναντάω ένα εκατομμύριο ανθρώπους! Κομπιούτερ να ήμουν, θα μου έλεγαν: «σβήσε και κανένα αρχείο»! Σαν την ηρωίδα του έργου, έχω κάψει κι εγώ εκατομμύρια εγκεφαλικά κύτταρα!

Πως γνωριστήκατε με τον Βασίλη;

Σ΄ ένα ρεστοράν, όπου συχνάζαμε. Εκείνος ήταν τότε ήδη γνωστός κι εγώ στα πρώτα μου θεατρικά βήματα. Με φλέρταρε εξ αποστάσεως με τακτικές κρούσεις καθώς είναι πολύ μεθοδικός. Πότε μου τηλεφωνούσε, πότε μάθαινε που θα πήγαινα και έβγαινε ξαφνικά μπροστά μου! Εκείνη την εποχή «έχανα» τον πατέρα μου και ήμουν μέσα στην τρέλα. Κρατούσαμε πάντως επαφή, ο Βασίλης ήταν πολύ σοβαρός, πάντα επί της ουσίας ένοιωθα ασφάλεια κοντά του. Μας πήρε πάντως ένα χρόνο για να έρθουμε πιο κοντά μολονότι από την αρχή μου άρεσε. Τρελαινόμουν που γελούσαμε πολύ μαζί, με τα ίδια πράγματα. Έτσι συνεχίζουμε. Κοιταζόμαστε και σκάμε στα γέλια. Έρχονται στιγμές που λέει ο ένας για τον άλλον τέρατα, κοινώς «αυτοκανιβαλιζόμαστε», γελώντας με τα χάλια μας. Είναι κάτι που τα περισσότερα ζευγάρια δεν μπορούν να το κάνουν!

 

 

Fashion Editor: Γιάννης Φερεντίνος, Φωτογράφος: Γιάννης Σβίγγος

Make Up Artist: Έλενα Δερμεντζόγλου , Hairstyling: Kalliope