Συνεντεύξεις

ΕΛΕΩΝΟΡΑ ΖΟΥΓΑΝΕΛΗ

«Για μένα είναι άλλο έρωτας, άλλο πάθος, άλλο η αυτοκαταστροφή!»
240

 

Υπάρχουν άνθρωποι που παθιάζονται μόνο με τον εαυτό τους και άλλοι που ερωτεύονται \την τέχνη και τη ζωή. Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη ανήκει

σίγουρα, στη δεύτερη κατηγορία. Η καλύτερη τραγουδίστρια της γενιάς της, είναι ένα κορίτσι συνεσταλμένο, όπως η ίδια λέει και οργώνει την πόλη με το μηχανάκι της για να

εξερευνήσει τους ανθρώπους για τους οποίους τραγουδά.

Συνέντευξη στον Γιώργο Κολέτσο

Η συνάντηση με τη Δήμητρα Γαλάνη πώς προέκυψε; Συνεργαστήκατε για πρώτη φορά, με το “Σαν μαγεμένο το μυαλό μου”;

Είχαμε κάνει κάποια live παλαιότερα, ουσιαστικά η συνεργασία είναι για πρώτη φορά και προέκυψε με τα εκατό χρόνια Λουμίδη, με αυτή την επετειακή διαφήμιση που μας καλέσανε να έχουμε συμμετοχή και να πούμε αυτό το τραγούδι, το κλασσικό. Ήταν μια πολύ ευχάριστη στιγμή, από αυτά τα ξαφνικά και τα απρόσμενα που έχει πολλές φορές αυτή η δουλειά και που μας φέρνει κοντά σε ανθρώπους που δεν είναι στο πρόγραμμα να συναντηθούμε. Χαίρομαι πολύ να συναντάω ανθρώπους που για μένα έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της αγάπης μου για τη μουσική και η Δήμητρα αποτελεί σαφέστατα ένα τέτοιο κομμάτι μου. 

Η ζωή μας άλλαξε πολύ, μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, είμαστε πολύ φοβισμένοι πια. Έχει επηρεάσει η κατάσταση με τον κορονοϊό τη ζωή και την καθημερινότητά σας;

Η ζωή έχει γίνει εντελώς απρόβλεπτη και αυτό είναι μάλλον κάτι που θα πρέπει να το συνηθίσουμε σιγά σιγά. Κοίταξε, εγώ γενικά είμαι ένας άνθρωπος που έχω πολλές φοβίες, τις συγκεκριμένες φοβίες απλώς, τυχαίνει να μην τις έχω. Στην καθημερινότητά μου κάνω τα απαραίτητα και αυτά τα κάνω για να νιώθουν ασφάλεια και οι άνθρωποι γύρω μου, οι οποίοι διακρίνω με λύπη μου πως είναι αρκετά φοβισμένοι. Από την άλλη ακριβώς, επειδή είμαι ένας άνθρωπος που κατανοώ τον φόβο, πολύ συχνά εμφανίζεται στη ζωή μου με διάφορους τρόπους, δεν μου αρέσει να συμβαίνουν πράγματα που μας τρομάζουν από όπου και αν προέρχονται. Προσπαθώ να κρατήσω μια ισορροπία, είναι πράγματα πρωτόγνωρα αυτά που συμβαίνουν. Προφανώς, κάτι χρειάζεται να μάθουμε.

Τι μπορεί να μας διδάξει όλο αυτό;

Κάπως χρειάζεται να μετακινηθούμε μέσα από όλο αυτό. Πάντα ψάχνω και το καλό και το κακό μέσα από ό,τι συμβαίνει. Ίσως, να είναι μια καινούργια ανάγκη να μην μπορούμε να προγραμματίσουμε πράγματα. Ίσως, όλο αυτό να μας «σπάει» λίγο τον τσαμπουκά με το πρόγραμμα. Είμαστε όλοι εν αναμονή να δούμε τι μπορεί να συμβεί την επόμενη ημέρα. Οι εξελίξεις είναι πολύ πιο γρήγορες από αυτές που μπορούμε να προβλέψουμε και ίσως, αυτό να είναι το μάθημα που χρειάζεται να αποκομίσουμε από όλη αυτή την ταλαιπωρία… τουλάχιστον.

Σας είχα δει σε ένα από τα πρώτα βήματά σας, στην πρώτη σας οντισιόν για δισκογραφία, στην “Ακρόαση” του Παρασκευά Καρασούλου. Είχατε συμμετάσχει και εσείς όπως και η Μποφίλιου. Θυμάστε κάτι από εκείνη την ημέρα;

Φυσικά, τα πάντα θυμάμαι. Είναι αυτά τα πρώτα χρόνια που προσπαθείς να αναγνωρίσεις τη ζωή και τους ανθρώπους, να αναγνωρίσεις τι θες να κάνεις… πολύ έντονα χρόνια. Είναι μετά τις πρώτες σου σπουδές που έχεις όνειρα που ελπίζεις αλλά δεν ξέρεις και ακριβώς τι είναι αυτό που θες οπότε έχεις μια ωραία άγνοια που όμως, σε κάνει να θες να ρισκάρεις και να δοκιμάζεις. Και κάπως έτσι, πέρασα και εγώ από αυτή την οντισιόν. Θυμάμαι όλη την ημέρα ακριβώς, θυμάμαι τα παιδιά που συνάντησα, το άγχος που είχα. Που ένιωθα μόνη μου και έλεγα «πω πω, πώς ήρθα τώρα εδώ να κάνω αυτό το πράγμα;».

Αν συναντούσατε τον εαυτό σας σε αυτή την πολύ νεαρή ηλικία, τι θα του λέγατε; Ποια συμβουλή θα δίνατε σε εκείνο το παιδί;

Να μη φοβάται και να παραμείνει χαλαρό. Εμένα η δουλειά με έκανε λίγο πιο αυστηρή με τα πράγματα. Επειδή μπήκα από πάρα πολύ μικρή στη δουλειά, αναγκάστηκα να δημιουργήσω διάφορους κανόνες για να μπορέσω να πετύχω τους στόχους μου. Και αυτό με έκανε να βλέπω τη ζωή με πιο αυστηρή ματιά. Άρχισα να θέτω περιορισμούς, άρχισα να θέτω όρια στον εαυτό μου  για να μπορέσω να πετύχω κάποια πράγματα. Γιατί σε αυτή τη δουλειά εάν δεν έχεις πλαίσιο και όρια είναι λίγο δύσκολο να τα καταφέρεις. Απλά εγώ, ίσως να το παράκανα λίγο. Ίσως, επειδή ήμουν μοναχοπαίδι και δεν είχα μάθει τόσο πολύ τους περιορισμούς. Ενδεχομένως, από μόνη μου να ήμουν πιο αυστηρή με τον εαυτό μου.

Με τη Νατάσσα Μποφίλιου πώς προέκυψε η “κόντρα”; Προέρχεται από τα μέσα;

Προφανώς. Δεν είναι κόντρα όμως, για σύγκριση πρόκειται. Αυτή η σύγκριση με τη Νατάσσα Μποφίλιου έχει προκύψει από τους δημοσιογράφους και από μια μεριά θεωρώ ότι υπάρχει μια λογική, γιατί είμαστε δυο κοπέλες, με καλή φωνή που ξεκινήσανε παράλληλα και αρχίσανε να κάνουν πράγματα μαζί. Οπότε λέγε λέγε, δημιουργήθηκε αυτή η σύνδεση. Οι άνθρωποι έχουμε ούτως ή άλλως την τάση να συγκρίνουμε για να μπορέσουμε να αποδώσουμε αξία, δεν μπορούμε να αποδώσουμε αξία χωρίς να τη βάλουμε με έναν αντίποδα. Θεωρώ ότι μέσα στα χρόνια, επειδή και οι δυο έχουμε προχωρήσει, έχουμε εξελιχθεί, η καθεμιά έχει πάρει το δρόμο της πια και έχει έργο προσωπικό να αποδώσει, σιγά σιγά αυτό έχει αρχίσει και φθίνει πια. Έχουν αποδεχτεί ότι απλά είμαστε δυο κορίτσια που ξεκινήσαμε μαζί και έχουμε κοινή ηλικία.

Κάνετε και διαφορετικά πράγματα πια.

Πάντα ήταν διαφορετικά. Διαφορετικά και ίδια. Εννοώντας ότι είμαστε δυο κορίτσια που κάνουμε αυτή τη δουλειά με έναν συγκεκριμένο τρόπο, έχουμε κάποιες επιλογές που φαίνονται να είναι κοινές. Δουλεύουμε στα ίδια μαγαζιά, κάνουμε συναυλίες, με αυτή την έννοια.

Δεν έχετε συνεργαστεί ποτέ. Το έχετε σκεφτεί σαν ενδεχόμενο;

Εγώ προσωπικά το έχω σκεφτεί. Είναι κάτι το οποίο αν και εγώ και αυτή συνεχίσουμε να τραγουδάμε που το εύχομαι και στις δυο και αν αυτό αποτελέσει πραγματική έμπνευση για εμάς νομίζω ότι κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα θα συμβεί. Πιστεύω πως όλους τους ανθρώπους που έχουνε χρόνια στη δουλειά, κάποια στιγμή η ζωή τους φέρνει μαζί.

Έχετε σπουδάσει και υποκριτική γιατί δεν γίνατε αποκλειστικά ηθοποιός; Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε περισσότερο στο τραγούδι και όχι στην υποκριτική;

Χαίρομαι, γιατί συνήθως με ρωτάνε γιατί δεν έγινα αποκλειστικά τραγουδίστρια! Είναι η πρώτη φορά που με ρωτάνε γιατί δεν έγινα ηθοποιός και είναι ευχάριστο. Εγώ αγάπησα το θέατρο πάρα πολύ, μετά τις σπουδές μου. Πριν, ήθελα να κάνω θέατρο γιατί πίστευα ότι μπορεί να με βοηθήσει, ήταν μια πηγή γνώσεων και καλλιέργειας προσωπικής που με ενδιέφερε. Οπότε ξεκίνησα λέγοντας «ας το δοκιμάσω και αυτό». Το θέατρο μου άνοιξε πάρα πολλές πόρτες και διαδρομές και πνευματικά και συναισθηματικά και σε επίπεδο καλλιέργειας. Του οφείλω πολλά, το ερωτεύτηκα και φυσικά, το ερωτεύτηκα ολοκληρωτικά όταν πια, πολλά χρόνια μετά, έκανα αυτή την παράσταση στο Εθνικό Θέατρο με την Εντίθ Πιάφ. Εκεί ήρθε και επικυρώθηκε ο μεγάλος μου έρωτας. Παρόλα αυτά όμως, το τραγούδι με είχε βρει πριν από αυτό. Το θέατρο συνεχίζει να με ενδιαφέρει, με βοηθάει σε όλη μου την ύπαρξη και κυρίως, στην ύπαρξή μου ως τραγουδίστρια. Απλώς, με το τραγούδι αυτή τη στιγμή, επειδή τα χρόνια έχουν περάσει και έχω ασχοληθεί αρκετά, έχω κάτι πολύ γερό να “ανεβαίνει” και του οφείλω πάρα πολλά. Με αφορμή το τραγούδι εξελίχθηκα, με αφορμή το τραγούδι αγαπήθηκα, με αφορμή το τραγούδι αγάπησα, με αφορμή το τραγούδι έχω αποδοχή. Εγώ γενικά αγαπώ και ερωτεύομαι τα πράγματα που γνωρίζω. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που  από την αρχή είπα, “πω πω τι ωραία που είναι να τραγουδάω”. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που από την αρχή λένε «θέλω να κάνω αυτό». Το κάνω, το δοκιμάζω και βλέπω τι αφήνει στη ζωή μου. 

Στο Εθνικό θέατρο σας είχαν κόψει λόγω φωνής; Είναι πολύ αντιφατικό αυτό.

Εντάξει, δεν είναι αντιφατικό. Καμιά φορά δε ξέρεις πως είναι η συνθήκη, τι μπορεί να συμβαίνει. Επίσης, είναι άλλο το γίνομαι τραγουδίστρια και άλλο το έχω μια καλή φωνή για να υπηρετήσω το θέατρο και να τραγουδάω πράγματα του θεάτρου. Ίσως, να έχει κάποια διαφορά. Συνήθως, τα πράγματα έχουν να κάνουν με το τι ζητάνε. Και έτσι είναι και οι οντισιόν, δεν πάει να πει ότι όλα τα παιδιά που κόβονται από τις σχολές και τις οντισιόν δεν αξίζουν.

Η Εντίθ Πιαφ έλεγε πως πάντα μέσα από το τραγούδι, πάντα κάτι ζωντανεύουμε. Εσείς τι ζωντανεύετε μέσα από αυτό;

Ζωντανεύω την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου μέσα από το τραγούδι. Την υγιή μου πλευρά!

Βρήκατε κοινά στοιχεία με την Πιαφ στον τρόπο που αντιμετωπίζετε το πάθος; Ζούσε τα συναισθήματα σε όλη τους τη διάσταση, εσείς πώς ζείτε τον έρωτα;

Θα ήθελα να τον ζω με μια πιο υγιή μορφή. Για μένα είναι άλλο έρωτας, άλλο πάθος, άλλο η αυτοκαταστροφή. Είναι πολύ διαφορετικά πράγματα. Αυτό που έκανε ξεχωριστή την Εντίθ ήταν η όλη της ανάγκη να ζει με πάθος το οτιδήποτε. Ευτυχώς, μας άφησε το πάθος της για το τραγούδι με αυτές τις συγκλονιστικές ερμηνείες που μας έχει αποδώσει και έχουμε να τις ακούμε και να τις θυμόμαστε και να τις μελετάμε. Από εκεί και πέρα, παρότι την έχω αγαπήσει όσο τίποτα άλλο δεν συμφωνώ με τον τρόπο που φέρθηκε στον εαυτό της και στη ψυχή της. Έχει γίνει μάθημα για μένα και προσπαθώ όσο γίνεται να είμαι πιο προσεκτική και να φροντίζω περισσότερο τον εαυτό μου και τη ψυχή μου. Ο έρωτας και οι αγάπες υπάρχουν για να μας οδηγούν σε κάτι καλύτερο, όχι για να μας πονάνε και για να μας οδηγούν στην αυτοκαταστροφή.

Είχατε δηλώσει ότι έχετε πονέσει για τον έρωτα, αλλά αυτός ο πόνος ήταν μια μεγάλη στιγμή για εσάς, χαίρεστε που έχετε πονέσει… Γίνεται αυτό που μας πονά να το χαιρόμαστε ταυτόχρονα;

Φυσικά. Μα νομίζω ότι θα ήταν πολύ αδιάφορη η ζωή αν δεν υπήρχε ο πόνος. Αν δεν υπήρχε θα σήμαινε ενδεχομένως, ότι δεν υπάρχουν σχέσεις, ότι δεν υπάρχει αγάπη, ότι δεν υπάρχει απώλεια, θα ήταν όλα πολύ φλατ. Την περίοδο που πονάμε, οκ πονάμε αλλά ο πόνος πιστοποιεί αυτόματα και κάποια πράγματα. Πιστοποιεί ότι έχεις αισθανθεί, ότι έχεις αφήσει πράγματα. Είναι σαν να λέμε ότι θα πέθαινε ο αγαπημένος μου φίλος και δεν θα πονούσα. Μα αν δεν πονούσα, προφανώς, δεν θα σήμαινε  κάτι για μένα ο αγαπημένος μου φίλος.

Γιατί κάνατε τηλεόραση; Ποιος ήταν ο λόγος που πήγατε;

Η τηλεόραση ήρθε στο δρόμο μου σε μια στιγμή που ήθελα να το κάνω. Είχε έρθει και άλλες φορές και δεν ένιωθα έτοιμη να κάνω κάτι τέτοιο. Αυτή τη φορά, έτσι όπως ήρθε στη διαδρομή μου θεώρησα ότι μπορεί να μου κάνει καλό, ότι μπορεί να μου μάθει κάτι παραπάνω. Επέλεξα να το κάνω και έτσι και έγινε.

Το κοινό σας απόλαυσε εσείς όμως, πώς είδατε το αποτέλεσμα; Είστε ικανοποιημένη;

Το αποτέλεσμα του Voice θα το λαμβάνω μέσα σε αρκετά χρόνια δεν θεωρώ ότι το αποτέλεσμα είναι αυτό που ολοκληρώθηκε με το τέλος των επεισοδίων. Για μένα, μια επιλογή που κάνεις θέλει πολύ χρόνο για να φέρει τα πραγματικά αποτελέσματα. Σίγουρα όμως, στο σήμερα, αυτό που έχω αντιληφθεί είναι ότι με έβαλε σε έναν κόσμο που δεν γνώριζα και πέρασα όμορφα εκεί. Ένιωσα αποδεκτή και ασφαλής, στην αρχή είχα μια αγωνία αν θα τα καταφέρω. Συνειδητοποιώ ότι είναι ένας πολύ διαφορετικός χώρος που επίσης, έχει πολύ αυστηρότητα και πειθαρχεία και άλλους κανόνες που ενδεχομένως εγώ να μη γνώριζα. Θεωρώ ότι ήμουν έτοιμη αυτή τη στιγμή να μπω στους κανόνες αυτούς και για αυτό και λέω ότι ήταν η ώρα να το κάνω. Είχα μάθει δηλαδή να είμαι προσαρμοστική και να αντιλαμβάνομαι το τι χρειάζεται να κάνω και πώς να το κάνω και έτσι, μου έχει αφήσει πολύ ωραίες στιγμές και πολλά μαθήματα.

Βγήκαν και κάποιες πτυχές του χαρακτήρα σας που δεν τις γνωρίζαμε. Το ότι είστε ντροπαλή ας πούμε, με την καλή έννοια.

Είμαι ντροπαλή και δεν υπάρχει καλή και κακή έννοια στην ντροπή, η ντροπή είναι μία. Μάλλον, δεν νιώθω ντροπαλή, είμαι συνεσταλμένη και είμαι πολύ.

Πίστευα ότι θα ήσασταν πολύ εξωστρεφής.

Όχι, δεν είμαι εξωστρεφής, στο τραγούδι αναγκάζομαι να ξεπερνάω κάποια πράγματα του χαρακτήρα μου γιατί η ανάγκη μου να επικοινωνήσω με τον κόσμο με κάνει και ανακαλύπτω και άλλα πράγματα του εαυτού μου. Γι’ αυτό και σας είπα πριν ότι με αφορμή το τραγούδι μου έχουν συμβεί πολλά ευχάριστα και είναι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Παρόλα αυτά, η συστολή είναι κάτι το οποίο εκτιμώ στους ανθρώπους άρα είναι και ένα χαρακτηριστικό δικό μου που δεν θέλω να εγκαταλείψω, δεν το θεωρώ δηλαδή, κακό. Και πάντα υπάρχει μέσα μου συστολή ακόμα και όταν επιλέγω να κάνω κάτι εξωστρεφές. Η ψυχή μου το αντιλαμβάνεται σαν υπέρβαση. Δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι που δεν έχουν κανένα δισταγμό. Οι πολύ ατρόμητοι. Δεν νιώθω πολύ οικεία με αυτή την εκδοχή των ανθρώπων.

 

Δεν σας ακούμε να εκφράζετε πολιτικές πεποιθήσεις δημόσια, είναι μια επιλογή σας αυτό;

Είναι μια επιλογή γιατί δεν θεωρώ ότι είναι καλό να μιλάμε όλοι για όλα. Νομίζω ότι υπάρχουν πολύ πιο εκπαιδευμένοι άνθρωποι με πολύ περισσότερες γνώσεις, ενδεχομένως με περισσότερο ενδιαφέρον απέναντι στο αντικείμενο από μένα που να έχουν καλλιεργήσει και τον τρόπο εκφοράς, γιατί για κάποια πράγματα δεν μπορούμε όλοι να μιλήσουμε, ακούγονται διαφορετικά, φαντάζουν κάπως αλλιώς στο λόγο. Δε θέλω να ενοχλώ κανέναν, σε αυτό το κομμάτι εννοώ και δεύτερον και πιο σημαντικό είναι ότι μπορεί να πω κάτι το οποίο να μην είναι σωστό και κάποιος που μπορεί να με αγαπάει επειδή τραγουδάω καλά, να ακούσει κάτι το οποίο να μην είναι σωστό. Όπως δεν μπορώ να μιλήσω για ένα χειρουργείο, δεν μπορώ να μιλήσω και για την πολιτική. Γνώμη έχω αλλά εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους, με τον τρόπο που επιλέγω να κάνω τη δουλειά μου, με τους συνεργάτες μου, εκδηλώνεται μέσα από επιλογές μου, από το πού μένω, το πώς μένω, τι ζητάω να κάνω.

Πού μένετε; Πώς είναι ο τρόπος ζωής σας;

Μένω στο κέντρο, στην πλατεία Μαβίλη. Είμαι ένας άνθρωπος που στην καθημερινότητα, μου αρέσει να συναναστρέφομαι με τον κόσμο, δεν είμαι ένας άνθρωπος που όλα στριφογυρίζουν γύρω από τη δουλειά, δεν βρίσκομαι μόνο με τραγουδιστές και μουσικούς. Οι φίλοι μου είναι άνθρωποι κανονικοί, με κανονικές δουλειές που ξυπνάνε νωρίς, άλλοι έχουν παιδιά και οικογένεια. Η πιο χαρακτηριστική εικόνα μου είναι να γυρίζω με ένα μηχανάκι μέσα στην πόλη και να συναναστρέφομαι με ανθρώπους της γειτονιάς όπως λέμε, μου αρέσει  να μαθαίνω τη ζωή μέσα από τους ανθρώπους που ζούνε έξω από το χώρο της εργασίας μου. Γιατί πιστεύω ότι σε αυτούς τους ανθρώπους απευθύνομαι. Μου κάνει καλό να παρατηρώ τους ανθρώπους για τους οποίους τραγουδώ.

Ο μπαμπάς σας τι σας λέει για το μηχανάκι; Φωνάζει;

Ο μπαμπάς μου διαφωνεί πολύ με το μηχανάκι, δεν το θέλει καθόλου αλλά το έχει αποδεχτεί, είναι πια πολλά τα χρόνια που προσπαθεί να με πείσει να μην οδηγώ, αλλά δεν έχει καταφέρει να κάνει κάτι!

Κάποτε η Μελίνα Μερκούρη είχε πει «Δεν βγαίνω πια έξω από τότε που σταμάτησα να φλερτάρω». Νιώθετε πως μπορεί να μην είστε πια τόσο εκδηλωτική,  σε επίπεδο σχέσεων λόγω της αναγνωρισιμότητας;

Νομίζω ότι δεν έχει να κάνει με την αναγνωρισιμότητα ή και με το ότι μεγαλώνω και ωριμάζω. Δεν έχεις τον ίδιο τρόπο και τις ίδιες ανάγκες όπως όταν είσαι είκοσι χρονών οπότε προφανώς, αυτό το πράγμα έρχεται και αρχίζει το ένα να μπαίνει επιπρόσθετα στο άλλο. Δεν νιώθω πάντως ότι είμαι ένας άνθρωπος που δεν εκδηλώνω τα συναισθήματά μου ή φοβάμαι επειδή μπορεί να με γνωρίζει κάποιος άνθρωπος στο δρόμο. Απλώς, είμαι όσο το δυνατόν πιο διακριτική γιατί ούτως ή άλλως είμαι διακριτική. Εξάλλου εγώ έχω τη δουλειά μου για να μπορώ να φλερτάρω, εννοώντας ότι η επικοινωνία μου με το κοινό εμπεριέχει μια μορφή φλερτ. Εγώ προσπαθώ να τους προκαλέσω και να τους προσκαλέσω να αισθανθούν πράγματα.

Τι είναι αυτό που σας γοητεύει στον έρωτα, στην αγάπη;

Τείνω τα τελευταία χρόνια να πιστεύω ότι μας γοητεύουν πράγματα διαφορετικά κάθε φορά ανάλογα με τη φάση που είμαστε. Σίγουρα, κάτι που με γοητεύει είναι η καλοσύνη των ανθρώπων. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι πάντα οι συνθήκες τέτοιες ώστε να συμβεί κάτι τέτοιο. Αλλά η αλήθεια είναι πως η καλή συμπεριφορά και η αποδοχή με κάνει να πιστεύω ότι ο άλλος που έχω απέναντί μου είναι ένας άνθρωπος που έχει ισορροπήσει κατά κάποιο τρόπο με τον εαυτό του. Και αυτό με γοητεύει. Μου αρέσει να συμπεριφέρονται με ευγένεια οι άνθρωποι και να είναι καλοπροαίρετοι. Δεν μου αρέσει η καχυποψία, δεν μου αρέσει το να ψάχνεις να βρεις το κακό και τα ελαττώματα στους άλλους.

Ο πατέρας σας, ο Γιάννης Ζουγανέλης σας έχει δώσει κάποια συμβουλή που έχετε κρατήσει σα “φυλαχτό”;

Ο πατέρας μου είναι ένας άνθρωπος γενικώς που θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω αρκετά ελεύθερο και όχι πολύ του “να δίνει συμβουλές”. Παρόλα αυτά έχει μπει στη διαδικασία, νομίζω ότι όλοι οι γονείς αισθάνονται κάπως υποχρεωμένοι να δίνουν συμβουλές στα παιδιά τους, αισθάνονται ότι αυτός είναι ο ρόλος τους και έτσι, νιώθουν ότι και αυτοί είναι χρήσιμοι. Εγώ αυτό που μπορώ να κρατήσω από τον πατέρα μου είναι η συνολική του συμπεριφορά και οι επιλογές του σε κάποια πράγματα που ακόμα και αν διαφωνώ σε πάρα πολλά από αυτά όπως και για τη μητέρα μου το ίδιο, είναι άνθρωποι που στο τέλος της ημέρας θεωρώ ότι έχουν φερθεί καλά. Είναι άνθρωποι με αξίες, με ήθος, με αγάπη για τους άλλους. Ακόμα και αν έχουν κάνει λάθος, αν έχουν πληγώσει ο ένας τον άλλον ή αν έχουν πληγώσει κάποιον άλλον η κατάληξη είναι ότι έχουν μια θετική εικόνα και για τους ανθρώπους και για τη ζωή. Αυτή είναι η στάση τους και αυτό κρατάω σα συμβουλή.

Οι κοπέλες ερωτεύονται το πατρικό πρότυπο; Το αναζητούν στις σχέσεις τους, στην ενήλικη ζωή τους; Ισχύει ή είναι ένας μύθος;

Οι γονείς μας μας επηρεάζουν πάρα πολύ στις επιλογές όλες και πιστεύω και στις επιλογές των συντρόφων μας, όχι απαραίτητα συνειδητά. Αλλά δεν θεωρώ ότι κάποιος πάντα ψάχνει τη μαμά του ή τον μπαμπά του. Μπορεί να ψάχνει και το αντίθετο. Πάντως, αισθάνομαι ότι σαφώς είμαστε επηρεασμένοι από το πού είμαστε, το πού βρισκόμαστε, τι έχουμε παρατηρήσει. Στη συνέχεια φυσικά, έρχονται και άλλοι άνθρωποι, έρχονται οι φίλοι μας, έρχονται άλλες ζωές. Και πάλι συνεχίζουμε να είμαστε παρατηρητές και φτιάχνουμε το δικό μας ιδανικό στη ζωή μας.

 

Photographer: Vagelis Valeontis, Fashion Editor: Giannis Ferentinos,  Make Up Artist:  Matina Kokkineli, Hairstylist: Lefteris Kefalakis

Ευχαριστούμε για την φιλοξενία το Athens BlueBuilding, Ευφράνορος 6, Αθήνα