Συνεντεύξεις

ΜΥΡΙΕΛΛΑ ΚΟΥΡΕΝΤΗ

«Είμαι πιο πολύ της ποπ και της ροκ μουσικής. Επαναστάτρια από γεννησιμιού μου!»
116

 

H Mυριέλλα είναι ένα πλάσμα αέρινο, ταλαντούχο και τρυφερό που πίσω από το γλυκό της χαμόγελο και το ζεστό της βλέμμα κρύβεται μια γυναίκα δυναμική, με ισχυρή θέληση. Κάποιες άσχημες εμπειρίες στη ζωή της, την ανάγκασαν να «μεγαλώσει» απότομα και να αλλάξει -όπως μας εξομολογείται- ολόκληρη την κοσμοθεωρία της. Βίωσε την ξαφνική απώλεια του συντρόφου της, ένιωσε το μπούλινγκ σε τρυφερή ηλικία και «πέρασε» την πόρτα της νευρικής ανορεξίας. Σε όλα, όμως, έδωσε με πείσμα τη δική της μάχη και βγήκε νικήτρια. Φέτος, εμφανίζεται στη σειρά του ALPHA «Έλα στη θέση μου» όπου υποδύεται τη Μαρίνα και όπως δηλώνει η ίδια είναι ιδιαίτερα χαρούμενη που επιτέλους της δίνεται η ευκαιρία να παίξει έναν ρόλο «κωμικό-κωμικό», όπως χαρακτηριστικά τονίζει.

 

Συνέντευξη στην Λίλα Καλοσκάμη

 

Τόσο πολύ σου έλειπε ένας κατεξοχήν κωμικός ρόλος;

Πολύ! Πάρα πολύ (γελάει)! Η αλήθεια είναι πως είχα άχτι να κάνω κωμωδία-κωμωδία. Είμαι πολύ χαρούμενη και κάτι παραπάνω από ικανοποιημένη που βρίσκομαι σε αυτήν τη δουλειά. Πάντα έπαιζα είτε σε ρομαντική κομεντί, είτε σε κοινωνικό δράμα ή σε κάτι που ξεκινούσε μεν κωμικά αλλά κατέληγε σε δράμα (γέλια) . Οπότε κωμωδία καθαρόαιμη δεν είχα κάνει.

Η σειρά «Έλα στην θέση μου» πήρε τελικά το «πράσινο φως» για πέμπτη χρονιά;

Ναι!!! Συνεχίζεται με μεγάλη επιτυχία για τέταρτη χρονιά και ήδη ακούγεται ότι πάει για πέμπτη. Είναι πολύ όμορφη και φρέσκια κωμωδία με πολύ καλούς συντελεστές.

Θεωρείς τον εαυτό σου κωμικό ή δραματικό ηθοποιό;

Θεωρώ ότι έχω μια μεγαλύτερη ροπή στο δράμα και μια μεγαλύτερη ευκολία να ενσαρκώσω τέτοιους ρόλους. Έχω προσωπικά βιώματα που για την ηλικία μου, ή μάλλον για την ηλικία που τα απέκτησα, μου έδωσαν την ευκαιρία στο να αναπτύξω και άλλα πράγματα μέσα μου, δηλαδή να αναγνωρίσω και άλλες πτυχές του εαυτού μου. Ξέρεις, όταν είσαι νέος δεκαοκτώ χρονών και πηγαίνεις σε μια δραματική σχολή και βρίσκεσαι μέσα σε μια αίθουσα που η καθηγήτρια του αυτοσχεδιασμού έχει βάλει μια άσκηση βιωματική και ξαφνικά όλοι γύρω σου -οι οποίοι είναι άνω των 23-24 χρονών- αρχίζουν και κλαίνε,   τότε συνειδητοποιείς πως όταν είσαι σε μεγαλύτερη ηλικία αυτό έρχεται πιο φυσιολογικά λόγω προσωπικών βιωμάτων. Ένα παιδί δεκαοκτώ χρονών -λογικά- τι δραματικά βιώματα να έχει. Όμως, σε εμένα λόγω του ότι από μικρή ηλικία μου συνέβησαν κάποια πράγματα, η ίδια η ζωή «έσπρωξε» επάνω μου ρόλους δραματικούς..

Μια από τις άσχημες καταστάσεις που βίωσες ήταν και η ξαφνική απώλεια, ο θάνατος του τότε συντρόφου σου. Πως ένα νέο παιδί μπορεί να διαχειριστεί αυτήν την κατάσταση;

Ναι. Όταν πέθανε ο σύντροφός μου, με τον οποίον ήμασταν πολλά χρόνια μαζί, άλλαξε ολόκληρη η κοσμοθεωρία μου. Δεν είναι το ίδιο με το να χάνεις τους γονείς σου, όπως κάποια στιγμή είναι φυσικό η ζωή να στους πάρει. Είναι κάτι διαφορετικό να φεύγει μια ψυχή νέα τόσο ξαφνικά. Αναρωτιέσαι «τι έγινε;», «γιατί έγινε;». Θυμώνεις, κλείνεσαι στον εαυτό σου και τα αναπάντητα «γιατί» είναι πολλά. Σκέφτηκα τότε το πόσο εύκολο είναι να υπάρχω τη μια στιγμή και την άλλη όχι. Τότε ήταν που μου γεννήθηκαν διάφορα ερωτήματα και ξύπνησαν μέσα μου κάποιες κρυμμένες πτυχές του εαυτού μου. Όταν σου συμβαίνει κάτι τέτοιο, θέλει χρόνο να ξεπεραστεί και να καταλάβεις μέσα σου τι έχει συμβεί. Χάνεις την γη κάτω από τα πόδια σου.

Ποιοι μηχανισμοί λειτούργησαν μέσα σου, τι σου έδωσε δύναμη προκειμένου να σταθείς και πάλι στα πόδια σου;

Εκείνη την περίοδο το θέατρο, η δουλειά μου, που αγαπώ, με βοήθησε να εκφράσω όλα αυτά τα αναπάντητα ερωτηματικά και να μην τα αφήσω να με στοιχειώσουν. Αυτό το κάνω μέχρι σήμερα. Μέσα από το θέατρο, μέσα από τους ρόλους μου, από την μουσική μου, εκφράζομαι, εκτονώνομαι. Είμαι πολύ τυχερή που κάνω αυτήν τη δουλειά γιατί στην ουσία βγάζω ό,τι καταπιέζω μέσα μου πάνω στη δουλειά μου. Δεν είμαι άνθρωπος καταπιεσμένος. Ίσως αν έκανα κάποια άλλη δουλειά να μην είχα αυτή την δυνατότητα.   

Είσαι ένα άτομο που δουλεύει πολύ με τον εαυτό του. Η ψυχοθεραπεία πότε μπαίνει στη ζωή σου;

Ξεκίνησα ψυχοθεραπεία πριν από δέκα χρόνια. Γνωσιακή ψυχοθεραπεία. Είναι μια από τις επιστήμες που όλοι θα πρέπει να γνωρίζουμε και να ασχοληθούμε λίγο παραπάνω.

Συνεχίζεις ακόμα τις συνεδρίες;

Όχι γιατί αυτό που έκανα εγώ ουσιαστικά τελείωνε μέσα σε δύο χρόνια.

Ποιοι λόγοι σε οδήγησαν στην ψυχοθεραπεία; Ενδεχομένως κάποιες ανασφάλειες που είχες;

Ανασφάλειες είχα, έχω και θα έχω και έχω πολλές (γέλια). Ανάλογα την εποχή και τις καταστάσεις έρχονται και μου χτυπάνε την πόρτα. Για παράδειγμα, μπορεί να βιώνω πολύ έντονα την ανασφάλεια για το τι θα κάνω οικονομικά. Γενικά νομίζω πως αυτή ήταν μια ανάγκη μου, που από μικρή ήθελα να το κάνω. Με αφορμή, όμως, τον θάνατο του αγοριού μου το έκανα. Επίσης, ακόμα ένας λόγος που έκανα γνωσιακή ψυχοθεραπεία ήταν και η ενασχόλησή μου με το θέατρο. Μάλιστα, πολλούς συναδέλφους μου, τους παροτρύνω να το κάνουνε γιατί μπορεί να τους φανεί χρήσιμο αυτό. Γιατί, κακά τα ψέματα, ένα θέμα που αντιμετωπίζουμε οι ηθοποιοί είναι η υπερέκθεση. Αυτό από μόνο του δημιουργεί πολλά προβλήματα.

Ένας ρόλος σταθμός στη ζωή σου, θεωρείς πως ήταν της Σάννυ στα «Κλεμμένα όνειρα» όπου και έγινες ευρέως γνωστή;

Τον αγάπησα πολύ αυτόν τον ρόλο. Τον ερωτεύθηκα από την πρώτη στιγμή. Λοιπόν, θα σου πω μια ιστορία που ο περισσότερος κόσμος δεν γνωρίζει. Όταν μου ζητήσανε να πάω στο δοκιμαστικό για τα «Κλεμμένα όνειρα», στο κάστινγκ, ήταν πάρα πολλές κοπέλες εκείνη την ημέρα απ’ έξω. Εμένα με γνώριζαν ήδη από κάποιες άλλες δουλειές που είχα κάνει τότε και μου πρότειναν τον ρόλο της Φαίης, που έκανε η Βάσω Λασκαράκη και που ήταν ας το πούμε πρωταγωνιστικός. Μου έδωσαν, λοιπόν, κάποιες σκηνές της Φαίης να μελετήσω. Όσο, λοιπόν, ήμουν έξω και περίμενα, μίλησα με κάποιες κοπέλες. Ρωτάω τι σκηνές τους έδωσαν και κάποιες μου απαντούν σκηνές της Σάννυ. Παίρνω από περιέργεια τις σελίδες, διαβάζω το κείμενο και συνειδητοποιώ πως ο ρόλος της Σάννυ ήμουν εγώ (γελάει). Έβγαζε εκρηκτικό χαρακτήρα. Η Σάννυ ήταν μια επαναστάτρια, ένα πολύ χύμα παιδί, με σκοτεινό παρελθόν, με πίρσινγκ. Ένιωσα πως αυτός ο ρόλος μου ταίριαζε καλύτερα. Πήγα στην τουαλέτα και έβαλα ξανά όλα μου τα σκουλαρίκια που τα είχα βγάλει για τον ρόλο της Φαίης (γελάει). Είχα παντού σκουλαρίκια, στο στόμα, στη μύτη, πέντε σε κάθε αυτί. Μπαίνω μέσα στο κάστινγκ για να διαβάσω τη Φαίη και γυρνάει και λέει ο ίδιος ο Δημήτρης Αρβανίτης «Καλέ, την κοπέλα αυτή τι την φέρατε να κάνει την Φαίη! Η Σάννυ είναι!» .

Ο τόσο δυναμικός και εκρηκτικός χαρακτήρας σου ήταν και η αιτία που αποφασίζεις ξαφνικά να εγκαταλείψεις τον πρωταθλητισμό και τη σύγχρονη κολύμβηση;

Είμαι άνθρωπος της ομάδας. Σκέφτομαι ομαδικά. Το έβλεπα μάλλον πολύ ρομαντικά το άθλημα μέχρι που μπήκε στη μέση ο πρωταθλητισμός. Έβλεπα ανταγωνιστικούς χαρακτήρες. Με χάλαγε και με καταπίεζε όλο αυτό. Επίσης, υπέστη και μπούλινγκ γιατί τότε οι αθλήτριες ήταν αδύνατες ακόμα. Αργότερα κατάλαβαν πως ο οργανισμός και το σώμα χρειάζονται καλή τροφή για να μπορούν να αντέχουν στην πολύ προπόνηση. Μας ήθελαν πάρα πολύ αδύνατες. Κάποιες ήταν ήδη πολύ αδύνατες. Ήταν το σκαρί τους αδύνατο. Όμως, μας ήθελαν όλες ίδιες για να υπάρχει ομοιομορφία. Οπότε, όσες ήμασταν γεροδεμένες «τρώγαμε ξύλο». Χοντρές μας ανεβάζανε, χοντρές μας κατεβάζανε. Υπήρχε, λοιπόν, τρελό μπούλινγκ. Έφυγα, τα παράτησα γιατί σκεφτόμουν πως αν είναι να «τρώω» καθημερινά πέντε ώρες από τη ζωή μου για να κάνω κάτι που δεν με κάνει πια ευτυχισμένη, δεν υπάρχει λόγος να το κάνω.

Κάπως έτσι ξεκινάει το πρόβλημα της νευρικής ανορεξίας;

Σε κάποια φάση στο γυμνάσιο ένα αγοράκι που μου άρεσε με αποκάλεσε χοντρή. Αυτό σε συνδυασμό με το μπούλινγκ των προπονητών για αυστηρή δίαιτα… το μυαλό «γύρισε»! Με πόνεσε αυτό που μου είπε. Άρχισα να βγάζω το φαγητό μου κάθε φορά που έτρωγα και μετά σιγά σιγά δεν μπορούσα να φάω, με αποτέλεσμα να «κλείσει» το στομάχι μου. Μπήκα πολύ μέσα σε αυτό το πρόβλημα της νευρικής ανορεξίας, αλλά ευγνωμονώ τους γονείς μου και τους ανθρώπους που ήταν δίπλα μου και με βοήθησαν. Πέρασα δύσκολα γιατί δεν ένιωθα καλά με το σώμα μου.

Σήμερα ποια σχέση έχεις με το σώμα σου και με τον εαυτό σου;

Θα σου πω την αλήθεια. Ποτέ δεν πρόκειται να με δω αδύνατη στον καθρέφτη. Όταν ένα κορίτσι και γενικότερα ένας άνθρωπος έχει περάσει από νευρική ανορεξία, δεν ξαναβλέπει ποτέ ξανά αδύνατο τον εαυτό του, όσο αδύνατος και να είναι. Ωστόσο, σήμερα, παρ’ όλα αυτά νιώθω καλά με τον εαυτό μου.

Το τατουάζ με το γράμμα «Π» να υποθέσω πως είναι για τον σύντροφό σου που έφυγε από τη ζωή;

Είναι και για εκείνον, αλλά είναι και το όνομα της αδελφής μου «Πηνελόπη» που λατρεύω και της αγαπημένης μου ταινίας το «Π». Έχω αρκετά τατουάζ. Στο δάχτυλο του αρραβώνα έχω ένα «Θ» και στο δεξί -εκεί που μπαίνει η βέρα του γάμου- έχω ένα «Μ».

Τα οποία τι σημαίνουν;

Αρραβωνιάζομαι το Θέατρο και παντρεύομαι τη Μουσική.

Γιατί μετά την τεράστια επιτυχία σου στο «Just the two of us», όπου και κέρδισες το πρώτο βραβείο, ξαφνικά σε χάσαμε; Δεν εμφανιζόσουν πουθενά, δεν έκανες θέατρο, δεν έπαιζες σε σειρές.

Όλη αυτή η απότομη και μεγάλη αναγνωρισιμότητα που απέκτησα με τρόμαξε. Δεν ήξερα πως να τη διαχειριστώ. Νόμιζα πως ο καθένας μπορεί να πει για εμένα, να γράψει για εμένα, γενικά να με πιάσει με την κακή την έννοια στο στόμα του. Μετά κάθισα και σκέφτηκα «Μυριέλλα, δεν έχεις κάνει κάτι για να σε πιάσει στο στόμα του κάποιος». Αλλά τότε ήμουν σε μια ηλικία που με τρόμαζε όλο αυτό. Επίσης, εγώ είμαι ένας άνθρωπος που δεν μπορείς να φανταστείς τι πλάκες κάνω στους φίλους μου.  Είμαι ο καραγκιόζης της παρέας. Ό,τι πρόβλημα και αν μπορεί κάποια στιγμή να αντιμετωπίζω, κανείς δεν θα καταλάβει τίποτα γιατί θέλω πάντα να κάνω τους ανθρώπους χαρούμενους. Ξαφνικά αυτό το έχασα γιατί αν ήμασταν κάπου έξω, έπρεπε να προσέχω τι θα πω, πως θα το πω, τι θα κάνω γιατί κάποιοι που βρισκόντουσαν στο ίδιο μέρος που ήμουν εγώ με την παρέα μου με κοιτούσαν. Υπήρχαν, επίσης, στιγμές που μπορεί να μην ήμουν καλά ψυχολογικά και ήθελα να περπατήσω μόνη. Να πάω στο πάρκο, να καθίσω και να σκεφτώ, χαζεύοντας το υπερπέραν. Δεν μπορούσα να το κάνω γιατί για παράδειγμα υπήρχαν πάρα πολλοί άνθρωποι που με σταματούσαν, να μου πουν μια καλημέρα, να βγάλουμε μαζί μια φωτογραφία. Για να μην παρεξηγηθώ, σε καμία περίπτωση δεν είμαι αχάριστη. Δεν με τρόμαξε η αγάπη του κόσμου. Ήμουν πολύ περήφανη και πολύ χαρούμενη που μου έδειχναν την αγάπη τους, αλλά δεν ήμουν έτοιμη να τη διαχειριστώ.

Φοβήθηκες τη δημοσιότητα; Ένιωσες πως δεν έχεις προσωπική ζωή και όλοι σε παρακολουθούν μέσα από μια κλειδαρότρυπα;

Αυτό ακριβώς. Νόμιζα πως ακόμα και αν έβηχα θα το γράφανε την άλλη μέρα τα περιοδικά. Τότε είπα πως πρέπει να εξαφανιστώ για λίγο καιρό μέχρι όλο αυτό να καταλαγιάσει. Και όντως καταλάγιασε και όντως επανήλθα πολύ πιο ομαλά και όμορφα. Με άλλο μυαλό πλέον άρχισα να κάνω τις επιλογές μου πολύ πιο συνειδητά και ώριμα.

Τον καιρό που απείχες από τα θεατρικά δρώμενα, που ήσουν κρυμμένη και τι έκανες;

(Γέλια) Εκείνη την περίοδο ασχολήθηκα πολύ με τη μουσική και το τραγούδι. Με αφορμή μια παράσταση τότε που έκανα, πήγα Θεσσαλονίκη. Στη Θεσσαλονίκη ήθελα να μείνω δυο-τρεις εβδομάδες. Να δω φίλους, να ξεκουραστώ. Οι τρεις εβδομάδες έγιναν μήνες και ο λόγος ήταν πως ένας φίλος μου μουσικός , ο οποίος σπούδαζε εκεί μουσική και έμενε σε δικό του σπίτι, δίχως να πληρώνει δηλαδή ενοίκιο, προσφέρθηκε να με φιλοξενήσει. Εκείνη, λοιπόν, την περίοδο γνώρισα ουσιαστικά τη μουσική και ανθρώπους που είχαν τις απαραίτητες γνώσεις. Εγώ μέχρι τότε ήμουν αυτοδίδακτη. Μου έδειξαν κάποια πράγματα, μου εξήγησαν κάποια άλλα. Τότε συνειδητοποίησα ότι μέσω της τεχνολογίας, όριο στη μουσική δεν υπάρχει. Ακόμα και αν δεν έχεις σπουδάσει μουσική, αλλά έχεις το ταλέντο να φτιάξεις ένα κομμάτι, υπάρχει τρόπος να το κάνεις. Τότε ανακάλυψα την «λουπιέρα», μια πεταλιέρα με κανάλια με την οποία μπορείς να γράψεις μια μουσική και μετά σιγά-σιγά να την εμπλουτίσεις. Εκεί πειραματίστηκα και ανακάλυψα πόσο πολύ μου αρέσει και η μουσική. Να σου δώσω να καταλάβεις πως ενώ κέρδισα το «Just the two of us», μέχρι τότε δεν είχα καταλάβει το γιατί το κέρδισα (γέλια)!

Να σου πω εγώ γιατί το κέρδισες λοιπόν! Γιατί εκτός από εξαιρετική εμφάνιση, είχες και σωστή φωνή. Αληθεύει πως αυτή η φωνή είναι κληρονομικό χάρισμα;

(Γέλια) Ναι, είναι κληρονομικό χάρισμα η φωνή μου. Είναι της μαμάς μου (γελάει). Και ο μπαμπάς μου τραγουδάει όμορφα και ωραία, αλλά η μαμά μου έχει τρομερή φωνή, είναι φωνάρα. Είναι από την Κρήτη και τραγουδάει υπέροχα τα κρητικά. Έχει εξαιρετικά γυρίσματα στην φωνή της, που εγώ δεν τα έχω. Είμαι πιο πολύ της ποπ και της ροκ. Επαναστάτρια από γεννησιμιού μου.

 

 

Photographer: Kostis Nikolaou, Fashion Editor: Giannis Ferentinos, Make Up Artist: Despoina Papaioannou, Hairstyling: Kalliope

Ευχαριστούμε για την Φιλοξενία το GRANDE CAFÉ BISTRO, Σουρή 56, Κορυδαλλός
Φωτογραφία 3:Σακάκι: SilvianHeach, Παντελόνι: Liu-Jo – Shop and Trade,Μπότες: Guy Laroche- Gianna Kazakou,Σκουλαρίκια: Midas
Φωτογραφία 1-2-4:Φόρεμα: SilvianHeach. Φωτογραφία 5:Μπλούζα: Fashion Designer Panagiota Tsakalou,Δαχτυλίδι: Midas