Συνεντεύξεις

ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΒΛΑΝΤΗ

«H Επίδαυρος είναι πραγματικά μια μεγάλη καταξίωση, αλλά δεν είμαι ακόμα έτοιμη»
99

Η Παναγιώτα Βλαντή θυμίζει τις παλιές, μεγάλες σταρ του κινηματογράφου. Η καριέρα της «χτίστηκε» πάνω στην παιδεία και στη γνώση. Είναι ήρεμη, είναι ευγενική, έχει πολύ ταλέντο και δεν χρειάζεται την «πατερίτσα» της έπαρσης. Παιδί του θεάτρου, που όμως αγαπά και την τηλεόραση και δεν το κρύβει. Και όπως μας λέει, ίσως κάποια στιγμή να την ξαναδούμε στα «Μαύρα Μεσάνυχτα».

 

Συνέντευξη στον Γιώργο Κολέτσο

 

Είχες συμμετάσχει σε καλλιστεία σε πολύ μικρή ηλικία. Πώς προέκυψε αυτό;

Ήμουν πάρα πολύ μικρή και το έκανα γιατί ήθελα κατά κάποιο τρόπο να πάω κόντρα στους γονείς μου που δεν με άφηναν να γίνω ηθοποιός. Ήταν ένα πείσμα δικό μου. Μια πολύ ευχάριστη εμπειρία, που με βοήθησε πολύ στη δραματική σχολή γιατί για ένα χρόνο έκανα φωτογραφίσεις και έβγαζα κάποια χρήματα για να πληρώνω τη σχολή μου, ως εκεί όμως, δεν έκανα μόντελινγκ, δεν είχα διαστάσεις μοντέλου έτσι και αλλιώς.

 

 

Και έχεις δουλέψει και σαν πωλήτρια για να βγάζεις τα έξοδα;

Έχω δουλέψει και πωλήτρια κάπου στο Χαλάνδρι σε ένα μαγαζί -που αν θυμάμαι καλά- είχε αντίκες. Και babysitting έχω κάνει και γραμματέας έχω γίνει. Έπειτα τελείωσα τη σχολή, πήγα στο ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, μετά δούλεψα με την Αιμιλία Υψηλάντη, έπειτα στο θέατρο του δάσκαλού μου, το Βικτώρια σε αρκετά έργα. Με είδε η Κάκια Ιγερινού -η τηλεοπτική μου νονά- και από εκεί και πέρα ξεκίνησε η τηλεόραση και τα υπόλοιπα. Οφείλω πολλά στον δάσκαλό μου, τον Γιώργο Θεοδοσιάδη που δεν είναι στη ζωή πια. Είναι αυτός που μου έδωσε την «πρώτη κλωτσιά» στο θέατρο, με πολύ καλούς ρόλους. Ο Γιάννης Φέρτης στο «Βίος ανθόσπαρτος» με βοήθησε πάρα πολύ και μετά έπονται πάρα πολύ καλές συνεργασίες.

Δεν είσαι από τους ηθοποιούς που απαρνιούνται τη συμμετοχή τους στην τηλεόραση.

Τα αντίθετο. Με βοήθησε πάρα πολύ η τηλεόραση, σε πολλά πράγματα. Όπως και το θέατρο. Τo ένα βοηθά το άλλο ξέρεις, αλλά είναι μια διαφορετική αντιμετώπιση δουλειάς. Τη λατρεύω την τηλεόραση, λατρεύω τον φακό.

Τα «Μαύρα μεσάνυχτα» ήταν μια σειρά που αγαπήσαμε όλοι. Υπήρξε μια φήμη ότι θα επιστρέψουν, ισχύει τελικά;

Δεν ξέρω κατά πόσο θα γίνει αυτό, θα δούμε. Είμαστε σε αναμονή, είναι δύσκολα τα πράγματα και πολύ ρευστά, θα δούμε όμως παρόλα αυτά. Είναι στο τραπέζι. Υπάρχει μια σκέψη. Τώρα, αν θα υλοποιηθεί δεν το γνωρίζω, έχουν «παγώσει» κάποια πράγματα. Το συζητάμε πάρα πολύ καιρό, το έχουν ζητήσει κάποιοι.

Αν όλα πάνε καλά, είναι κάτι που θες να ξανακάνεις;

Εννοείται, είναι μια πάρα πολύ ωραία σειρά, έχω πολύ εμπιστοσύνη στους δημιουργούς της έτσι και αλλιώς, τη Δήμητρα Σακαλή, τον Βασίλη Ρίσβα και τον Πάνο Κοκκινόπουλο, επομένως όταν εκείνοι το αποφασίσουν, εγώ θα είμαι στη διάθεσή τους. Δεν θα έλεγα ποτέ «όχι» σε κάτι τέτοιο.

Ήταν ένας ιδιαίτερος ρόλος η Σιλβή, ένας  χαρακτήρας που όμως  δεν «επανέλαβες». Και δεν είναι το προφίλ σου, σαν δημόσια εικόνα.

Νομίζω είμαι από τους ηθοποιούς που δεν μου αρέσει να πέφτω στην παγίδα της τυποποίησης. Μέχρι τώρα, βέβαια, μου έχουν δοθεί ευκαιρίες να μην το κάνω. Τώρα αυτά τα καθορίζει πάντοτε και η εποχή και έχει να κάνει με την  προσφορά και τη ζήτηση. Όχι, δεν νομίζω ότι είναι αυτό το προφίλ μου. Ένα κομμάτι είναι και αυτό, δεν είναι όμως μόνο αυτό.

Πάντως, οι τηλεθεατές σε έχουν ψηφίσει ως την πιο σέξι γυναίκα της εικοσαετίας, σε ψηφοφορία του Mega. Αυτό πώς σου φάνηκε;

Μου άρεσε πάρα πολύ. Σε ποια γυναίκα δεν αρέσει να την ανακηρύσσουν σέξι! Δεν το περίμενα καθόλου. Παρόλα αυτά ήταν πάρα πολύ ωραίο, μου έδωσε αυτοπεποίθηση. Όταν σε λένε σέξι γυναίκα και ωραία, αλλά και καλή ηθοποιό, είναι ιδιαίτερα τιμητικό. Ειδικά, όταν ψηφίζει ο κόσμος.

Τα «Μαύρα μεσάνυχτα» διαδραματίζονταν στα μπουζούκια. Εσύ τραγουδάς; Γιατί πολλοί ηθοποιοί ασχολούνται και με το τραγούδι.

Αν χρειαστεί να κάνω κάποιο μιούζικαλ, θα το παλέψω, πιστεύω. Αλλά δεν είμαι από τους ηθοποιούς που βγαίνουν και τραγουδάνε. Καλά κάνουν βέβαια, γιατί κάποιοι έχουν πραγματικά ωραίες φωνές. Και κάποιοι είναι καλύτεροι και από τραγουδιστές. Όπως και κάποιοι τραγουδιστές είναι καλύτεροι από ηθοποιούς.

Δεν σε ενοχλεί το να εισχωρεί ο ένας στη δουλειά του άλλου;

Όχι, δεν με ενοχλεί. Αυτό γίνεται πιο πολύ στην τηλεόραση και στο σινεμά, στο θέατρο δεν γίνεται τόσο πολύ. Εκτός αν απαιτεί κάποιος ρόλος, καθαρόαιμο τραγουδιστή. Αυτό είναι ένα φαινόμενο που γινόταν και θα γίνεται. Πάντα η τηλεόραση και ο φακός έχει ανάγκη από νέα πρόσωπα και ας είναι και από άλλους χώρους. Δεν θεωρώ ότι απειλούμαι εγώ από αυτό. Ο καθένας κάνει ό,τι θέλει και ό,τι μπορεί. Αρκεί να το κάνει με σεβασμό. Και να μην καθοδηγείται από έπαρση ή αλαζονεία. Ό,τι κάνει να το κάνει ταπεινά, για μένα η προσπάθεια είναι πολύ σημαντική.

Αν σου γινόταν πρόταση για να κάνεις τηλεόραση, σε επίπεδο εκπομπής, θα την απέρριπτες;

Δεν θα το απέρριπτα, ούτε και είναι κάτι που θα ήθελα να κάνω, αλλά αν κάποιος με πείσει πραγματικά ότι είναι κάτι που μπορώ να κάνω, γιατί δεν είναι το αντικείμενό μου -θεωρώ ότι υπάρχουν πολλοί ικανοί παρουσιαστές- μπορεί και να το έκανα. Κάτι που θα μπορούσα να το υποστηρίξω ως Παναγιώτα πλέον και όχι ως ρόλος.

Τι θα ήταν αυτό, μια εκπομπή για τον πολιτισμό για παράδειγμα;

Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να ήταν αυτό, δεν είναι μόνο ο πολιτισμός, μπορεί να είναι και ένα παιχνίδι που να είναι πιο κοντά σε μένα. Είναι άλλη δουλειά, είναι άλλα λημέρια, όπως εγώ λέω. Δεν μπορείς να μπεις εύκολα, εκτός αν βρεθεί κάποιος και μου πει αυτό μπορείς να το κάνεις και το δω και εγώ η ίδια και πειστώ.  

Είσαι από τους ηθοποιούς που ονειρεύονται την Επίδαυρο; Θες να παίξεις εκεί;

Είναι πάρα πολύ ωραίο. Όλοι οι ηθοποιοί θέλουμε να κάνουμε κάποια πράγματα. Εγώ θα σου έλεγα ότι θέλω να έχω καλές συνεργασίες και ωραία κείμενα. Από εκεί και πέρα, η Επίδαυρος  είναι πραγματικά μια μεγάλη καταξίωση, αλλά δεν είμαι ακόμα έτοιμη. Με πιάνει ένας πανικός στην ιδέα ότι τώρα μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο, μπορεί να μην το κάνω ποτέ. Δεν είμαστε όλοι για όλα. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Από εκεί και πέρα εάν υπάρχει ο χρόνος να προετοιμαστώ, ναι θα μπορούσα. Δεν μπορώ να πάω με ένα μήνα πρόβα. Γιατί δεν έχω ξαναπαίξει, αν είχα παίξει πολλές φορές, όπως άλλοι άξιοι συνάδελφοί μου, εννοείται θα ήταν πιο εύκολο. Δεν είναι κάτι που αν δεν το κάνω, θα πεθάνω. Το αντιμετωπίζω με πάρα πολύ δέος και καμιά φορά όταν κάτι το αντιμετωπίζεις με τόσο δέος είναι σαν να σου αρέσει κάποιος πάρα πολύ, αλλά επειδή νομίζεις ότι είναι κάτι άπιαστο για σένα, να μην καν ονειρεύεσαι, να προχωράς παρακάτω. 

Φέτος σε ποιο έργο θα σε δούμε;

Θα κάνω το «Σπασμένο γυαλί» του Άρθουρ Μίλερ, με νέα διανομή. Εγώ και ο Γιάννης Βούρος μείναμε, θα είναι μαζί μας ο Χάρης Σώζος, η Βάσω Γουλιελμάκη και η Λίνα Μάλαμα. Και τηλεοπτικά, λόγω και των εκλογών που έγιναν, κάποια πράγματα είναι ακόμα ρευστά. Θα κάνω και ένα επεισόδιο στο «Ου φονεύσεις».

Το «Σπασμένο γυαλί» μιλά για τους φόβους μας. Ο δικός σου μεγάλος φόβος ποιος είναι; 

Όχι μόνο, μιλά για πολλά θέματα. Για θέματα οικογένειας, καταπίεσης, σωματικής και ψυχολογικής βίας, για τη διαφορετικότητα μιλά πάρα πολύ και πώς κάποιοι άνθρωποι το διαφορετικό, το αντιμετωπίζουν περίεργα. Ο μεγάλος μου φόβος είναι ο θάνατος. Η αρρώστια. Είναι κάτι με το οποίο δεν έχω εξοικειωθεί, δεν είμαι σαν μερικούς ανθρώπους που λένε είμαι καλά, το έχω αποδεχτεί. Δεν έχω συμβιβαστεί με την απώλεια, το θάνατο, δεν ξέρω αν ποτέ συμβιβαστώ.

Κάνεις και ψυχοθεραπεία;

Έκανα πολύ ψυχοθεραπεία και αν νιώσω ότι χρειάζεται θα ξανακάνω. Είναι κάτι που με έχει βοηθήσει πάρα πολύ και είναι κάτι το οποίο επιδίωξα και εγώ πάρα πολύ. Θεωρείται ταμπού ακόμα στη χώρα μας και αν πούμε ότι κάνουμε ψυχανάλυση μας κοιτάνε λίγο περίεργα.  Ή λένε αμέσως, «έχεις κατάθλιψη»… Δεν είναι μόνο αυτό. Δεν είναι ντροπή να μην μπορείς να διαχειριστείς κάποια πράγματα μόνος σου ή να θες να δεις κάποια πράγματα γιατί μπορεί να κάνεις κάτι λάθος στη ζωή σου και να μη ξέρεις την αιτία αυτού του λάθους. Δεν πρέπει να το ψάξεις; Μπορείς να το ψάξεις και μόνος σου, αλλά αν δεν τα καταφέρεις καλό είναι να ζητάς βοήθεια, η οποία θα πρέπει να είναι ουδέτερη. Εντάξει, βοηθάνε και οι φίλοι αρκετά, αλλά πιστεύω ότι σε έναν εξειδικευμένο επιστήμονα μιλάς διαφορετικά. Εγώ δεν είμαι από τους ανθρώπους που θα μπορούσα να ανοιχτώ εύκολα αν δεν μπορούσα να διαχειριστώ κάτι, να το πω σε ένα φίλο. Δεν θέλω κιόλας να τους «φορτώνω» με τα προβλήματά μου.

Πότε σταματά η ψυχοθεραπεία;

Δεν ξέρω αν σταματάει. Μπορεί να έχει διαλείμματα, αλλά δεν ξέρω αν σταματάει ποτέ.

Το χρόνο τον φοβάσαι;

Ο χρόνος από μικρή με άγχωνε. Και όσο μεγαλώνω, με αγχώνει ακόμα περισσότερο. Αν θα προλάβω να κάνω κάποια πράγματα. Όσον αφορά το θέμα της ομορφιάς, οκ, μεγαλώνουμε αλλά δεν θα ήθελα να κάνω πράγματα σε εμένα που να είναι ψεύτικα επάνω μου. Είναι κάτι το οποίο με φοβίζει και με τρομάζει. Και δεν θα ήθελα επ’ ουδενί να χάσω την πλαστικότητα του προσώπου μου. Την εκφραστικότητά μου.

Γιατί κάποιες γυναίκες παρασύρονται σε αυτό το κομμάτι; Ακόμα και σε μικρή ηλικία;

Δεν ξέρω. Πολλά είναι στη μέση. Είναι και προσωπικά, είναι και κοινωνικά τα θέματα. Είναι το πώς μεγαλώνουμε και το πώς μας επιτάσσει η κάθε εποχή να είμαστε. Τα περιοδικά, το lifestyle της εποχής… Έχει να κάνει με τη δουλειά που έχεις κάνει με τον εαυτό σου, τη δουλειά που έχεις κάνει με την οικογένειά σου. Μπορεί όντως να πρέπει να αλλάξεις κάποια πράγματα, όταν κάτι σε κάνει να νιώθεις καλύτερα, είμαι υπέρ του να το κάνεις. Εγώ λέω απλώς, όχι στις υπερβολές. Και θα πρέπει κάπου να έχεις και ένα σταμάτημα. Γιατί είναι κάτι με το οποίο μπαίνεις σε έναν κυκεώνα και μετά λες τι γίνεται, τι κάνω; Το χάνεις κάπου το παιχνίδι.

Έχεις κάνει κάτι επεμβατικό; Όχι φυσικά ότι χρειάζεσαι κάτι τέτοιο. 

Όχι δεν έχω κάνει. Δεν ξέρω αν χρειάζομαι ή όχι, δεν έχω κάνει! Φαντάζομαι ότι αν θα το κάνω θα το καταλάβετε! Εννοείται ότι έχουν βγει πάρα πολλά πράγματα που μπορείς να τα κάνεις, να περιποιείσαι τον εαυτό σου, το δέρμα σου και το σώμα σου αρκεί να μη φτάσεις στην υπερβολή.

Φαντάζομαι έχεις ακούσει για το κίνημα #metoo που αφορά τη σεξουαλική παρενόχληση, ποια είναι η άποψή σου γι’ αυτό;

Τη σεξουαλική παρενόχληση δεν τη συναντάς μόνο στον καλλιτεχνικό χώρο, είναι κάτι που το συναντάς παντού. Απλά στον καλλιτεχνικό έχει βγει προς τα έξω πιο πρόσφατα και έχει γίνει πιο γνωστό. Υπάρχει και το αντίθετο. Από τις γυναίκες στους άνδρες. Συνήθως γίνεται στις γυναίκες, αλλά το συναντάς και στα δυο φύλα. Θεωρώ άσχημο να χρησιμοποιείς κάτι τόσο όμορφο όπως είναι ο έρωτας, το σεξ για να πετύχεις άλλα πράγματα, για να παρενοχλήσεις κάποιον, να του υποσχεθείς κάτι, με αυτό το μέσο. Το θεωρώ πάρα πολύ άσχημο να χρησιμοποιείς μια τέτοια ωραία αίσθηση, για να πετύχεις κάτι άλλο. Με ενοχλεί πάρα πολύ. Όπως με ενοχλεί και η κακοποίηση. Γενικά πρέπει να μιλάνε και οι άντρες και οι γυναίκες. Και στην κακοποίηση να μιλάνε, όχι μόνο στη σεξουαλική παρενόχληση. Γιατί έτσι αποδυναμώνεται ο θύτης.

Ας μιλήσουμε για τις συντροφικές σχέσεις,  τι δε θα ανεχόσουν ποτέ από έναν άνδρα;

Ξέρεις, μπορεί κάποια στιγμή να έχω ανεχτεί πράγματα που να λέω τώρα που το σκέφτομαι πώς το έκανα αυτό. Εξαρτάται από τι ανάγκες έχεις στη ζωή σου κάθε στιγμή. Πολλές φορές νομίζουμε ότι είμαστε κάτι με κάποιον άνθρωπο και τελικά δεν είναι τίποτα. Αλλά αυτό έρχεται μετά ο χρόνος να στο διαψεύσει. Όλοι κάποια στιγμή κάνουμε πράγματα στη ζωή μας που σε άλλες συνθήκες δεν θα τα κάναμε. Καλό είναι αν έχουμε κάνει πράγματα που υποτιμούν τον εαυτό μας, να τα δούμε, να τα σκεφτούμε και να μη ξαναγίνουν τα λάθη. Γιατί κανείς δεν είναι τέλειος και αλάνθαστος.

Aν θυμάμαι καλά, η Μόνικα Μπελούτσι είχε πει ότι η απιστία της καρδιάς είναι χειρότερη από την απιστία στο σώμα. Συμφωνείς με αυτό;

Ναι, συμφωνώ γιατί δεν θα ήθελα να μάθω ότι ο σύντροφός μου, που υπεραγαπώ, να μου πει κάποια στιγμή ξέρεις, ερωτεύτηκα και φεύγω. Είναι πολύ «σκληρό» για μια γυναίκα. Εάν, όμως, τύχει να απιστήσει, χωρίς να το μάθω βέβαια, να γίνει χωρίς έρωτα, χωρίς να ερωτευτεί… γιατί ξέρουμε πολύ καλά πώς γίνονται κάποιες φορές οι απιστίες. Πιστεύω πολύ καταρχάς στο κενό που υπάρχει στο ζευγάρι για να γίνει η απιστία. Εκτός αν είναι επαγγελματίας άπιστος ο άλλος ή η άλλη, δεν μιλάω γι αυτή την κατηγορία. Θα ήθελα να μη το μάθω ποτέ.

Συμφωνείς με την άποψη  αυτών που λένε ότι ο άντρας είναι πολυγαμικό ον;

Με αυτή τη λογική όλοι είμαστε πολυγαμικά όντα. Και οι γυναίκες είναι, δεν είναι μόνο οι άντρες.  Απλώς, είναι τέτοια η κοινωνία και η τάξη, η θέση που μας βάλανε και οι ενοχές που δημιουργήσανε, που αυτό αυτόματα κάνει τον άνδρα πολυγαμικό και τη γυναίκα να είναι στο σπίτι με τα παιδιά. Είμαστε και οι δυο πολυγαμικά όντα, από εκεί και πέρα το θέμα είναι τι θες εσύ από τον εαυτό σου και από τον άλλον που έχεις δίπλα.

Είσαι από τις παραδοσιακές  γυναίκες που ταυτίζουν το σεξ με την αγάπη;

Παραδοσιακό είναι να θες να κάνεις σεξ με έναν άνθρωπο που είσαι ερωτευμένος; Αν με ρωτάς, αυτό κάνω αλλά δεν είναι παραδοσιακό αυτό. Όταν είσαι ερωτευμένη με κάποιον θες να είσαι μαζί του ερωτικά. Όταν δεν είσαι ερωτευμένος, πώς γίνεται; One night stand εννοείς; Αυτό δεν το έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου. Δεν σημαίνει ότι όσους το κάνουν τους κατηγορώ, λειτουργούν έτσι, εγώ δεν λειτουργώ έτσι.

Ποια είναι η «10η εντολή σου»;

Ο σεβασμός. Να σέβεσαι τον άλλον που έχεις δίπλα σου, είτε είναι ερωτική σχέση, είτε είναι φιλική, είτε οικογενειακή. Να σεβόμαστε και να ξέρουμε που αρχίζουν τα δικά μας και τα που τα δικά του όρια.

Πώς ερωτεύεσαι και ποιους άνδρες;

Είναι πραγματικά το πώς είσαι στο χώρο με τον άλλον και πώς νιώθεις με τον άλλον. Δεν μπορώ να στο εξηγήσω, είναι μια αίσθηση όλο αυτό και οι αισθήσεις δεν εξηγούνται. Ο έρωτας είναι μια αίσθηση που δεν μπορώ να τη μεταφέρω. Μπορεί να ερωτευτώ κάτι σε έναν άλλον, που να λες αποκλείεται. Με το «αποκλείεται» εννοώ να μην ταιριάζει μαζί μου και να το ανακαλύψω αργότερα. Έχεις ένα ένστικτο όταν βλέπεις τον άλλον, κάτι συμβαίνει. Κάτι νιώθεις, έναν κόμπο στο στομάχι. Δεν μπορώ να σου πω ότι πρέπει να είναι ψηλός, κοντός, χονδρός, αδύνατος. Είναι η ατμόσφαιρα που υπάρχει ανάμεσα σε δυο ανθρώπους και αυτό που εκείνοι επικοινωνούν εκείνη τη στιγμή.  

Δεν είναι αδιάκριτο να ρωτάς κάποια γυναίκα ή άντρα πότε θα κάνει παιδί και πότε θα παντρευτεί;

Το κάνουν οι δημοσιογράφοι αυτό και το κάνουν και στις οικογένειες. «Εσύ πότε θα παντρευτείς;» που λένε στα σόγια που συναντιούνται μία στο τόσο. «Α, δεν παντρεύτηκες ε;. Α, δεν έκανες παιδί ε;». Είναι πάρα πολύ άσχημο και αγενές. Κάποιοι δεν το καταλαβαίνουνε αλλά σε δημοσιογράφους που ρωτάνε τραγουδίστριες, ηθοποιούς, δημόσια πρόσωπα για αυτό, το θεωρώ αγένεια.

Το «Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα» που πρωταγωνιστούσες, ήταν ένα έργο που μιλούσε και για τις υλικές ανάγκες και το πώς τις βάζουμε σε λάθος προτεραιότητα πολλές φορές. H δική σου σχέση με το χρήμα, σήμερα;

Είμαι μια γυναίκα που δουλεύω και όπως όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, αντιμετωπίσαμε τα προβλήματά μας την περίοδο αυτή της κρίσης, άλλαξε πολύ το καθεστώς της δουλειάς μας και προσαρμοστήκαμε στα καινούργια δεδομένα. Δεν θα στεναχωρηθώ τώρα αν δε μπορέσω να πάρω ένα ζευγάρι παπούτσια, υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά πράγματα. Δεν μπορώ να λέω δεν πήρα αυτή την τσάντα και πώς θα ψωνίσω αυτό το φόρεμα, τα θεωρώ δευτερεύουσας σημασίας όλα αυτά. Τα πιο σημαντικά είναι άλλα πράγματα. Το μέσα σου να φτιάχνεις και να μπορείς να ανταπεξέρχεσαι στα νέα δεδομένα της κοινωνίας. Εξάλλου, κάνω μια δουλειά που πάντα έχει αυτό το θέμα της ανασφάλειας. Άρα είμαι εξοικειωμένη εγώ με όλο αυτό. Από πολύ νωρίς. 

Photographer: Giannis Sviggos, Make Up Artist: Elena Dermentzoglou, Hair Styling: Kalliope, Fashion Editor: Giannis Ferentinos

Ευχαριστούμε για την φιλοξενία το “Minnie The Moocher”, Τσακάλωφ 6, Αθήνα.


Φωτογραφία 1: Φόρεμα : Passion Alley.Φωτογραφία 2:Φόρεμα: Vasia Tzotzopoulou,Σκουλαρίκια: Passion Alley.
Φωτογραφία 3 και 4 : Φόρεμα και στέκα: Passion Alley,Γυαλιά: King Boy Style.