Συνεντεύξεις

ΠΑΡΗΣ ΣΚΑΡΤΣΟΛΙΑΣ

«Θέλω πολύ να γίνω πατέρας»
88

 

Ο μικρός και γλυκός Μανωλάκης ή Εμμανουήλ -για τον τηλεοπτικό του πατέρα, τον Δήμαρχο Πώποτα- επιστρέφει και πάλι μέσα από τη συνέχεια της επιτυχημένης σειράς «Το καφέ της Χαράς». Αυτή όμως την φορά ως… Μάνος! Τη θέση του μικρού μαθητή, την πήρε ένας πολύ ώριμος και ισορροπημένος τώρα πια άνδρας, γοητευτικός και ιδιαίτερα σέξι. Όπως και στη σειρά, το ίδιο και στην ζωή, ο Πάρης είναι ένα αγόρι χαμηλών τόνων, ωστόσο, με πολλά όνειρα και φιλοδοξίες. Ένα από αυτά, είναι να πατήσει στη σκηνή της Επιδαύρου, αλλά και να κάνει σύντομα τη δική του οικογένεια. Η αναβλητικότητά του, τον έκανε να μην προλάβει να δει τον παππού του λίγο πριν εκείνος «φύγει» από τη ζωή και αυτό -όπως μας εξομολογείται- δεν το συγχώρεσε ποτέ στον εαυτό του. Ως έφηβος υπήρξε ατίθασο νιάτο, ζόρικος και επαναστάτης. Δεν φοβήθηκε να αλλάξει γραμμή πλεύσης στα επαγγελματικά του και να πάρει το ρίσκο. Τονίζει πως η αποτυχία δεν υπάρχει στο DNA του και είναι πεισματάρης μέχρι «φόνου» όπως χιουμοριστικά λέει. Άλλωστε, όπως δηλώνει, ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής του είναι…ο ίδιος του ο εαυτός!

 

Συνέντευξη στην Λίλα Καλοσκάμη

 

Δεκαπέντε χρόνια μετά και πάλι «Καφέ της Χαράς». Χτυπάει μια ημερά το τηλέφωνο, και… ;

Όταν μου τηλεφώνησε ο Χάρης Ρώμας και μου ανακοίνωσε πως το «Καφέ της Χαράς» ξαναβγαίνει, τρελάθηκα, πήδηξα από τη χαρά μου. Ενθουσιάστηκα πολύ και ταυτόχρονα ένιωσα μια δικαίωση γιατί όταν αποφάσισα να σταματήσω τη δουλειά για να μπω στη δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης, φοβήθηκα πως μετά θα «ξεχαστώ». Δεν θα έχω δουλειές. Μπορεί να μην με θυμόταν κανείς. Θα στα εξηγήσω από την αρχή. Όταν πήγα για πρώτη φορά σε δραματική σχολή, ταυτόχρονα δούλευα ως ηθοποιός. Μάλιστα, τότε έπαιζα και στην επιτυχημένη σειρά του AΝΤ1, «Ταμάμ». Κατόπιν, τα παράτησα όμως όλα. Μπήκα στο Θέατρο Τέχνης, όπου και αποφοίτησα. Η σχολή ήταν τρία χρόνια, από εννιά ώρες καθημερινό μάθημα. Όπως καταλαβαίνεις, χρόνος για σπουδές και παράλληλα εργασία δεν υπήρχε. Οπότε μέσα μου είχα τον φόβο πως όταν η σχολή τελειώσει μπορεί να μην έχω πάλι δουλειά όπως πριν. Όμως, αν και αναρωτιόμουν αν έκανα καλά που τα παράτησα όλα σε μια περίοδο πολύ καλή επαγγελματικά, δεν το μετάνιωσα ποτέ.

Η απόφασή σου, δηλαδή το να μπεις τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο στη σχολή, ένιωθες πως σου έκοβε την επαγγελματική σου άνοδο;

Ακριβώς. Είχα αυτόν τον ενδόμυχο φόβο, αν δηλαδή μόλις τελειώσω τη σχολή θα πρέπει να ξεκινήσω πάλι από την αρχή. Όταν, λοιπόν, μου το είπε ο Χάρης ήταν λίγο πριν τελειώσω τις σπουδές στο Θέατρο Τέχνης, οπότε όλο αυτό ήρθε ως δικαίωση για την επιλογή που είχα κάνει. 

Αληθεύει πως στην απόφασή σου να ασχοληθείς με το θέατρο έπαιξε η τηλεοπτική σου μαμά Κερασία Σαμαρά;

Της Κερασίας της χρωστάω πάρα πολλά και την ευχαριστώ. Θα σου πω πώς συνέβη, το οποίο το θεωρώ και λίγο καρμικό. Μετά από πολλά χρόνια κι ενώ είχα τελειώσει τις σπουδές μου στην Παιδαγωγική, προσχολική αγωγή για παιδιά με ειδικές ανάγκες και κοιτούσα να κάνω το μεταπτυχιακό μου, συναντήθηκα με την Κερασία. Με ρώτησε τι κάνω, αν σπουδάζω, αν εργάζομαι, που βρίσκομαι γενικά και κάποια στιγμή με ρωτάει αν θέλω να γίνω ηθοποιός. Τότε εγώ αυθόρμητα της απάντησα «φυσικά και όχι». Εκείνη μου είπε πως αν το ξανασκεφτώ και το αποφασίσω, να πάω στη σχολή που διδάσκει. Αρχίσαμε, λοιπόν, να συζητάμε διάφορα πράγματα περί θεάτρου. Όταν εκείνο το βράδυ πήγα στο σπίτι μου, για κάποιο λόγο τα λόγια της «καρφώθηκαν» στο μυαλό μου και μέσα μου απότομα κάτι «άναψε». Δεν μπορώ να στο εξηγήσω αυτό, δεν υπάρχουν λόγια, ήταν συναίσθημα. Την επόμενη, λοιπόν, μέρα λέω στους γονείς μου «ξεχάστε το μεταπτυχιακό, θα γίνω ηθοποιός». Έτσι, λοιπόν, γράφτηκα στη σχολή Βεάκη. Όμως την παράτησα γιατί άρχισα να δουλεύω στην τηλεόραση και να παίζω και στο θέατρο. Δεν προλάβαινα και τα δύο μαζί.

Δεν υπήρχε τρόπος να τα συνδυάσεις;

Όχι, σε καμία περίπτωση. Δεν είχα συνηθίσει σε τέτοιους ρυθμούς και σε τέτοια κούραση. Δεν μπορούσα. Για αυτό διέκοψα τη σχολή Βεάκη τότε. Είχα καλές και ενδιαφέρουσες προτάσεις για θέατρο και τηλεόραση, οπότε επέλεξα τη δουλειά. Έζησα, όμως, κάποια στιγμή ένα είδος ρατσισμού στο θέατρο με την καλή την έννοια, όμως και αυτός ήταν ο λόγος που τα παράτησα ξανά όλα για να σπουδάσω και να τελειώσω τελικά τη δραματική.

Τι είδος ρατσισμού ήταν αυτός που δέχτηκες; Ρατσισμός με την καλή την έννοιά πως γίνεται;

(Γελάει) Έχεις δίκιο. Αλλά θα σου πω και θα καταλάβεις. Υπήρξαν άνθρωποι στον χώρο που είχαν δει κάποια καλά στοιχεία επάνω μου και για αυτό τον λόγο με «πιέσανε» να μην αναλωθώ σε πράγματα φευγαλέα και επίκαιρα. Θα ομολογήσω, όμως, πως υπήρξαν και κάποιοι που επειδή δεν είχα τελειώσει κάποια θεατρική σχολή και εργαζόμουν σαν ηθοποιός, με κοιτούσαν κάπως στραβά (γελάει). Μου έχει τύχει να πάει ένας ηθοποιός στον σκηνοθέτη, ο οποίος ούτε καν είχε δει πως παίζω και να τον ρωτήσει «ποια σχολή έχει τελειώσει ο μικρός;». Όταν ο σκηνοθέτης του απάντησε πως δεν είχα τελειώσει σχολή του λέει «διώχτον, υπάρχουν τόσα νέα παιδιά που έχουν τελειώσει δραματικές σχολές». Τότε στεναχωρήθηκα όταν το έμαθα. Το είπε και μπροστά μου. Με είχε πιάσει αυτό που λέμε «το γαμώτο». Με έπιασε το πείσμα μου. Αφού μπορώ δηλαδή να παίξω, γιατί όχι. Ωστόσο, για να είμαι δίκαιος, όταν εκ των υστέρων πήγα στη δραματική σχολή, κατάλαβα 100% τι εννοούσε. Σε καλό μου βγήκε. Αν και είμαι ακόμα υπέρμαχος του «όταν μπορείς να το κάνεις, κάντο» τώρα πια που τελείωσα τη σχολή, έχω τη δυνατότητα να αναγνωρίζω πως δεν μπορείς να το κάνεις όπως πρέπει, αν δεν το έχεις σπουδάσει. Μπορείς μόνο μέχρι ενός σημείου. Αν είσαι και ένας ηθοποιός που έχει όνειρο και ψώνιο να πάει και λίγο παρακάτω με την έννοια της βαρύτητας των έργων του, δεν μπορείς να το πραγματοποιήσεις αν δεν το έχεις σπουδάσει. Το μεγαλύτερο ταλέντο να είσαι, δεν θα μπορέσεις, ούτε καν θα πλησιάσεις.

Είσαι τελικά πεισματάρης. Θέλεις να τα καταφέρνεις πάντα. Μέχρι που μπορεί να σε φτάσει το πείσμα σου;

Μέχρι τον φόνο (γέλια). Είμαι πραγματικά πολύ σκληρός κριτής με τον εαυτό μου. Δεν του χαρίζω τίποτα. Είμαι ικανός να δουλεύω αναρίθμητες ώρες για να πετύχω τον στόχο μου. Επειδή, λοιπόν, είμαι τέτοιος τύπος, δεν μπορώ την αποτυχία. Δεν την δέχομαι. Δεν την έχω μέσα στον DNA μου ρε παιδί μου την αποτυχία (γελάει). Δεν αντέχω την ήττα. Εντάξει. μην τρελαθούμε. εννοείται πως δεν γίνεται να τα καταφέρνεις πάντα όλα, θα αποτύχω, στη ζωή είναι και αυτό, αλλά επειδή είμαι πολύ πεισματάρης με τον εαυτό μου, τον πονάω, τον «γονατίζω» μέχρι να τα καταφέρω. Το περίεργο τώρα είναι πως από την άλλη δεν είμαι καθόλου ανταγωνιστικός με τους άλλους. Είμαι ανταγωνιστικός μόνο με τον εαυτό μου. Ο πιο σκληρός κριτής του είμαι εγώ.

Στο σχολείο οι συμμαθητές σου πως σε αντιμετώπιζαν που ήσουν ένα διάσημο παιδί;

Υπήρχε ένα σχετικό νταβαντούρι με όσους δεν με γνώριζαν πολύ προσωπικά. Κάποιοι είχαν εκδηλώσει μια ζήλεια που έβγαινε και σε κακία. Ωστόσο, με τους φίλους μου ήταν όλα όπως πριν .Δεν είχε αλλάξει τίποτα. Δεν άφησα και εγώ ο ίδιος να αλλάξει κάτι. Ήμουν για εκείνους ο Πάρης και όχι ο τηλεοπτικός Μανωλάκης. Άλλωστε, όπως σου είπα, δεν είχα καν σκεφτεί να το ακολουθήσω τελειώνοντας το σχολείο. Μετά το «Καφέ της Χαράς», το 2006 έκανα μια ταινία και μετά αποφάσισα πως δεν θα ασχοληθώ με αυτόν τον χώρο τελικά. Ήμουν και είμαι πολύ ντροπαλός ως άνθρωπος. Τότε η αναγνωρισιμότητα δεν μου ταίριαζε και για αυτό πορεύθηκα τελείως διαφορετικά.

Ως παιδί ντροπαλό, ως έφηβος τι τυπάκι ήσουν;

Ήμουν ζόρικο τυπάκι στην εφηβεία μου. Αντάρτης (γέλια). Περνούσα τη φάση την κλασική της εφηβείας. Ήμουν αέρα τα πανιά. Ήμουν σε μια συνεχής κόντρα με τα πάντα. Με όλους και με όλα. Με τους γονείς μου, τους φίλους μου, ακόμα και με τον εαυτό μου. Ομηρικοί καυγάδες, τρελοί τσακωμοί με τους γονείς μου. Σφαγές (γέλια) αλλά εντάξει, κράτησε και τέσσερα χρόνια. Μετά επανήλθα.

Κάποια στιγμή ορισμένοι σε «πεθάνανε» και μάλιστα, από χρήση ναρκωτικών. Κινήθηκες νομικά;

Τι νομικά μωρέ να κινηθώ. Ανεγκέφαλοι τύποι. Έγραψε ένας μια βλακεία και την έγραψαν μετά και άλλοι. Αν με έπαιρναν ένα τηλέφωνο να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, θα άκουγαν από την άλλη μεριά της γραμμής εμένα που θα το σήκωνα και που ήμουν ολοζώντανος. Τσαντίζομαι και νευριάζω όσο το σκέφτομαι. Πριν από λίγες ημέρες και ενώ δίνω εγώ ο ίδιος τη συνέντευξη και μιλάω για εμένα μέσα στο σπίτι μου, ακούω να λέει μετά από δυο μέρες η δημοσιογράφος που μίλησα, δικές της ανακρίβειες. Έλεγε πως συζώ… Πότε είπα εγώ κάτι τέτοιο ρε παιδιά, έλεγα και αναρωτιόμουν. Δεν συζώ!!! Απορώ ακόμα από που προέκυψε κάτι τέτοιο. Καλά είναι, λοιπόν, να προσπαθούμε όλοι να κάνουμε καλά και σωστά τη δουλειά μας και γενικά να μην υπάρχει αλαλούμ και παραπληροφόρηση από ορισμένους. Δεν ξέρω ειλικρινά, δεν μπορείς να βρεις λογική μέσα στον απόλυτο παραλογισμό.

Είσαι ένα νέο και ταλαντούχο παιδί που τώρα «ανοίγεις» τα φτερά σου. Ποιοι είναι οι στόχοι σου, τα όνειρά σου και η φιλοδοξίες σου;

Καταρχήν η Επίδαυρος. Έντονο όνειρο, στόχος και φιλοδοξία είναι η Επίδαυρος. Θέλω να καταφέρω να παίξω εκεί. Όμως, θα σου εκμυστηρευτώ ποιο είναι ένα μεγάλο μου όνειρο. Θα ήθελα ιδανικά να φτάσω σε ένα σημείο, να μπαίνω στους χώρους της δουλειάς μου και να έχω έναν αέρα καλού ηθοποιού. Ηθοποιού με βαρύτητα. Δεν εννοώ να μπαίνω με υπεροψία. Καμία σχέση. Εννοώ να μπαίνω κάπου και να υπάρχει μια αύρα ενός καλού ηθοποιού που μπαίνει μέσα. Αυτό «χτίζεται» σιγά σιγά, χρόνο με τον χρόνο με πολύ δουλειά από τον εαυτό σου και φυσικά με την αντιμετώπιση που έχεις από τους άλλους. Δεν φιλοδοξώ να γίνω ο καλύτερος ηθοποιός. Φιλοδοξώ, όμως, να γίνω ένας πολύ καλός ηθοποιός, που ακόμα και το περπάτημά μου στους διαδρόμους του θεάτρου και στα παρασκήνια θα έχει βαρύτητα και κύρος.

Τα επαγγελματικά σου τα γνωρίζουμε. Στα προσωπικά είσαι λιγάκι σφίγγα. Αυτή την εποχή είσαι ερωτευμένος; Έχεις σχέση;

Ε, κάτι έχω, ναι. Δεν είμαστε μεγάλο χρονικό διάστημα μαζί, αλλά περνάμε όμορφα.

Κατά καιρούς διατηρούσες σχέσεις με συναδέλφους σου. Πως κατάφερνες πάντα να μην σε βλέπουμε; Τι στο καλό; Κλεισμένοι στο σπίτι ήσασταν;

(Γέλια) Έλα ντε, ξέρω και εγώ! Κοίτα, είμαι low profile τύπος γενικά. Όταν βγαίνω, πηγαίνω σε στέκια με φίλους, μόνος ή με την κοπέλα μου. Δεν διαλαλώ τη σχέση μου και ούτε προκαλώ. Αυτό που έχω, το έχω για εμένα. Όταν αποφασίσω να παντρευτώ, ε τότε θα σας το πω και θα σας καλέσω (γέλια).

Δηλαδή, η οικογένεια, τα παιδιά είναι μέσα στα σχέδια σου;

Εννοείται. Θέλω πολύ να γίνω πατέρας. Αυτός είναι και ο πρώτος μου στόχος. Χωρίς να θέλω να το παίξω έξυπνος, σε καμία περίπτωση, θεωρώ ότι είμαστε οι αναφορές μας. Οπότε, επειδή είχα την ευλογία να έχω κάποιες πολύ συγκεκριμένες αναφορές, όσον αφορά την οικογένεια, από τους γονείς μου, έχει γεννηθεί μέσα μου ένα αίσθημα πολύ έντονο για τη δημιουργία οικογένειας. Πάντα το είχα αυτό. Από μικρός. Η αναφορά μου στην οικογένεια πάντα ήταν κάτι ιδιαίτερα όμορφο που άρχισε να πλάθεται και κατέληξε σε έναν πολύ ισχυρό στόχο.

Υπάρχει κάποιο στοιχείο της προσωπικότητάς σου που θα ήθελες να αλλάξεις;

Είμαι πολύ αναβλητικός. Αυτό κάποια στιγμή μου στοίχισε πολύ. Όταν ο παππούς μου ήταν στο νοσοκομείο, μου έλεγε ο πατέρας μου να πάω να τον δω. Εγώ έλεγα « ναι θα πάω» και το άφηνα για αύριο, παραμεθαύριο… Εκείνο το αύριο δεν ήρθε ποτέ. Δεν πήγα τελικά. Ο παππούς «έφυγε», πέθανε και δεν το είδα. Δεν πρόλαβα να πάω. Δεν πρόλαβα να του πω ακόμα μια φορά πόσο τον αγαπώ. Αυτή η αναβλητικότητα τότε, μου στοίχισε πολύ. Είναι από τα πράγματα τα οποία με «τρώνε». Δεν το έχω συγχωρέσει στον εαυτό μου και ούτε πρόκειται ποτέ να το κάνω. Είναι αυτό που λένε πως «ποτέ μην αναβάλεις για αύριο κάτι που μπορείς να κάνεις σήμερα». Μεγάλη αλήθεια γιατί το αύριο… μπορεί να μην έρθει και ποτέ!

 

Photographer: Vagelis Valeontis, Fashion Editor: Giannis Ferentinos

Make Up Artist: Despoina Papaioannou, Hairstyling: Kalliope

Ευχαριστούμε για την Φιλοξενία τον Πολυχώρο Vault, Μελενίκου 26, Αθήνα.