Συνεντεύξεις

ΣΟΦΙΑ ΜΑΝΩΛΑΚΟΥ

"ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΤΟΙΜΗ ΑΚΟΜΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙ"
135

Η Σοφία Μανωλάκου είναι μια ιδιαιτέρως ευγενική ψυχή, όμορφος και καλοσυνάτος άνθρωπος,

με βλέμμα καθαρό, κάτι που σπανίζει στις μέρες μας. Με στόχους και όνειρα ξεκίνησε το ταξίδι της ζωής της, τα οποία πήρε μαζί της, μέσα στην βαλίτσα της, από τη Σπάρτη στην Αθήνα…

Συνέντευξη στην Στη Λίλα Καλοσκάμη

 

Όταν πήρες την απόφαση να φύγεις από τη Σπάρτη και να μετακομίσεις στην Αθήνα, ποια ήταν τα όνειρά σου;

Πάρα πολλά. Καταρχήν έδινα Πανελλήνιες. Είχα πάρα πολλά όνειρα. Να σου πω ότι ο πατέρας μου με είχε πάντα ελεύθερη, δεν με καταπίεζε ποτέ, ωστόσο, ήθελα μόνη μου να ανέβω στην Αθήνα και να πάρω τη ζωή στα χέρια μου. Ήθελα να νιώθω παντελώς ελεύθερη, να βρω τον εαυτό μου και να κάνω ό, τι μου κατέβει στο κεφάλι. Ήθελα να ωριμάσω σαν Σοφία. Μεγάλο μου όνειρο η υποκριτική τέχνη φυσικά. Το Πανεπιστήμιο ήταν ας πούμε το «διαβατήριο» για να έρθω στην Αθήνα.

Μετά το διαζύγιο τον γονιών σου μεγάλωσες με τον μπαμπά σου. Πως μια έφηβη κοπέλα μπορεί να μεγαλώσει με τον πατέρα της, χωρίς την παρουσία της μητέρας της;

Καταρχήν, είμαι το κορίτσι του μπαμπά λίγο. Μεγάλωσα μαζί του από τότε που χώρισαν οι γονείς μου. Όταν ήμουν έντεκα χρονών. Πήγα με τον μπαμπά μου στη Σπάρτη και ο αδερφός μου έμεινε με τη μαμά στην Αθήνα, έτσι το αποφάσισαν τότε.’ Όποτε, έχω μια αδυναμία στον μπαμπά και ο αδελφός μου στη μαμά. Την εφηβεία μου την πέρασα πολύ όμορφα. Ό,τι είχα και με απασχολούσε τα έλεγα στον μπαμπά. Ακόμα και αισθηματικής φύσεως θέματα, τα συζητούσα όλα με τον μπαμπά μου.

Οι σχέσεις με τη μητέρα σου είναι το ίδιο όμορφες;

Με τη μαμά είμαστε πολύ φίλες. Θα μου πει τα προσωπικά της, θα της πω τα δικά μου. Έχουμε πολύ καλή σχέση. Είναι ένα μεγάλο παιδί και καμιά φορά νιώθω ότι είμαι εγώ η μαμά. Θα σου πω μια σκηνή. Η μαμά μου είναι ποδηλάτισσα, είναι το χόμπι της. Μια μέρα έχω «πέσει» πάνω σε ένα μποτιλιάρισμα στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, κίνηση, χαμός στους δρόμους, σταματημένοι όλοι και ξαφνικά βλέπω τη μαμά όρθια στο ποδήλατο να κατεβαίνει τη λεωφόρο (γελάει)!

Ανασφάλειες έχεις με την εμφάνισή σου;

Είμαι ανασφαλής, ναι. Είμαι αναλόγως με το πως θα ξυπνήσω. Δεν είναι, όμως, θέμα εξωτερικής εμφάνισης. Ποτέ δεν πρόσεχα την εμφάνισή μου, δηλαδή τι θα φορέσω, πως είναι τα μαλλιά μου και τέτοια. Δεν με ενδιαφέρει αυτό. Με ενδιαφέρει το μέσα μου να είναι καλό. Ανασφάλειες έχω με τον εσωτερικό μου κόσμο πιο πολύ, να τον διατηρώ καλό. Όταν το μέσα μου είναι καλό, γίνεται κάτι μαγικό και αμέσως αυτό φαίνεται και στο πρόσωπό μου, στο σώμα μου, παντού.

Φέτος συμμετέχεις στην τηλεοπτική σειρά «Ο πρίγκιπας της φωτιάς». Υποδύεσαι τη Ντιάνα, μια κάπως περίεργη γυναίκα, που κινείται μέσα στην ίντριγκα.

Είναι ένας ιδιαίτερος ρόλος. Τον έχω λατρέψει γιατί έχει απίστευτο ενδιαφέρον, όπως και οι υπόλοιποι φυσικά ρόλοι. Είναι ρόλος δισυπόστατος. Μοιάζει με γυναίκα «αράχνη», αλλά δεν είναι. Η Ντιάνα προσπαθεί να πάρει εκδίκηση για τον θάνατο του πατέρα της, μέσα από κάποιες ίντριγκες και «σκοτεινές» κινήσεις που κάνει. Στόχος της είναι να νιώσει πως η ψυχή του πατέρα της θα αναπαυθεί. Είναι απίστευτα καλογραμμένος ρόλος που με ιντριγκάρει ως ηθοποιό. Υπάρχουν συνεχείς ανατροπές. Κάθε φορά που παίρνουμε τα σενάρια ερχόμαστε προ εκπλήξεως. Ο Γιώργος Κυρίτσης, που «υπογράφει» το σενάριο, μας εντυπωσιάζει κάθε φορά. Ο ρόλος μου είναι συναρπαστικός. Να ξέρεις, επίσης, πως το μόνο σίγουρο είναι πως κανείς δεν είναι αυτό που φαίνεται.

Εσύ, ως Σοφία, είσαι αυτό που φαίνεσαι; Είσαι «ανοιχτό βιβλίο»;

Ναι, έτσι ακριβώς. Είμαι «ανοιχτό βιβλίο» ακόμα και στον άνθρωπο που θα γνωρίσω έστω και για δύο λεπτά, γιατί έτσι και αλλιώς δεν έχω να φοβηθώ κάτι ή να κρύψω κάτι. Δεν είμαι καχύποπτη ως άνθρωπος. Ωστόσο, θέλω να βάζω τα όρια μου. Μπορεί να είμαι τρομερά κοινωνική, αλλά είμαι «κλειστή» σαν χαρακτήρας. Τα δικά μου πράγματα ούτε τα εμπιστεύομαι, ούτε και τα μοιράζομαι εύκολα. Θέλω πάντα να είμαι ξεκάθαρη και direct.

Αισθάνθηκες ποτέ ζήλεια από συναδέλφους; Σου έχουν βάλει ποτέ «τρικλοποδιά»;

Ναι, φυσικά υπάρχουν άνθρωποι που ζηλεύουν. Επειδή μεγάλωσα σε ένα χωριό και έχω φίλες αδερφικές, που δεν υπήρχε μεταξύ μας κανενός είδους ανταγωνισμός, δεν είχα ζήσει ποτέ σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οπότε μου ήταν άγνωστο. Ερχόμενη στην Αθήνα, αντιμετώπισα τέτοιες συμπεριφορές. Στην αρχή στεναχωριόμουν, αναρωτιόμουν γιατί να συμβαίνει αυτό, γιατί να με ζηλεύουν. Τώρα, πλέον, με το πέρασμα του χρόνου γελάω με όλο αυτό.

Σπύρος Σπαντίδας – Σοφία Μανωλάκου… δέκα χρόνια μαζί! Τελικά, «κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια». Ποιο είναι το μυστικό;

Ναι κρατάει πολλά χρόνια και ελπίζουμε να κρατήσει πάρα πολλά ακόμα. Μετά από τόσα χρόνια υπάρχει τρομερή αγάπη, «δέσιμο», σεβασμός και πάνω από όλα κοινός τρόπος σκέψης. Είμαστε άνθρωποι των ίδιων πεποιθήσεων, οπότε όλο αυτό βοηθάει στην καθημερινότητα και στο να αντέξει μια σχέση.

Ο τρόπος που γνωριστήκατε και ήρθατε κοντά ήταν τελικά καρμικός;

Από την πρώτη στιγμή νομίζω πως ήταν καρμικός. Γνωριστήκαμε καταρχήν μέσα από κοινή παρέα. Λίγο αργότερα, όταν προχωρήσαμε και κάναμε σχέση, μια μέρα τον ρώτησα πότε χώρισε από την προηγούμενη σχέση του. Η απάντηση ήταν απίστευτη. Είχε χωρίσει την ίδια ημέρα που χώρισα και εγώ. Νομίζω πως γενικότερα πολλά πράγματα είναι καρμικά. Πιστεύω πολύ στο κάρμα. Πιστεύω, όμως, πως κάποια πράγματα τα καθοδηγούμε και εμείς. Υπάρχει απόλυτος συντονισμός, θεωρώ, στο σύμπαν. Οι πράξεις μας οδηγούν σε κάτι άλλο, ακόμα και αν δεν έχουμε συνεννοηθεί με τον άλλον. Σε κάτι καρμικό. Εμείς φτιάχνουμε το κάρμα μας, με τις πράξεις μας.

Έχω την εντύπωση πως δεν είσαι ιδιαίτερα φαν του γάμου. Έχω δίκιο;

Απόλυτο. Δεν θεωρώ πως αλλάζει κάτι πρακτικά με έναν γάμο, αν το ζευγάρι συζεί ήδη τόσα χρόνια και μοιράζεται την καθημερινότητά του.

Ωστόσο, είσαι από τις γυναίκες που μπορεί να γυρίσουν τούμπα τις παραδόσεις και να κάνουν εκείνες την πρόταση γάμου στον καλό τους;

Φυσικά. Αν ήθελα να παντρευτώ, θα του έκανα εγώ πρόταση γάμου. Δεν φοβάμαι ποτέ στη ζωή μου να διεκδικώ αυτά που θέλω.

Με τι τρόπο θα γινόταν αυτή η πρόταση;

 

Κοίτα, δεν είμαι και πολύ ρομαντική, οπότε την πρόταση θα του την έκανα ξαφνικά. Εκεί που θα τρώγαμε, θα του έλεγα «θέλεις να παντρευτούμε»; Παρότι αποζητώ τον ρομαντισμό στην καθημερινότητα, τον θέλω με μια άλλη μορφή. Όχι την γλυκανάλατη του. Δεν μου αρέσουν τα γλυκανάλατα.

Αφού η σχέση μετρά δέκα χρόνια, θα κάνατε παιδί δίχως τελικά να παντρευτείτε;

Ναι εννοείται! Αν ήθελα τώρα να κάνω ένα παιδί, φυσικά θα το έκανα και εκτός γάμου. Δεν έχω κουτάκια στο μυαλό μου κοινωνικά ή θρησκευτικά. Το έχουμε συζητήσει, αλλά δεν είμαστε ακόμα τόσο «ζεστοί» και οι δυο στο να κάνουμε τώρα ένα παιδάκι. Δεν θεωρώ, επίσης, πως όλοι είναι ικανοί να γίνουν γονείς. Τώρα, φυσικά, στο μέλλον δεν ξέρω τι θα γίνει. Απλά, όσον αφορά το σήμερα, δεν το σκεφτόμαστε. Είμαι ήδη ανάδοχος μητέρα στην action aid. Μου αρέσει η φροντίδα του παιδιού.

Έχεις μεγαλώσει σε μια «κλειστή» κοινωνία, οι δικοί σου θα το δεχόντουσαν όλο αυτό;

Οι γονείς μου είναι πολύ φιλελεύθεροι γενικότερα, οπότε δεν θα είχαμε πρόβλημα.

Κάποιοι, όμως, από εκεί μπορεί να το κουτσομπόλευαν;

Βέβαια (γελάει)! Μα και τώρα κουτσομπολεύουν. Κοίτα, ούτε μπορώ, ούτε με ενδιαφέρει να είμαι αρεστή σε όλους. Έχω μία ζωή και θέλω να τη ζήσω όπως θέλω εγώ. 

Αληθεύει, τελικά, πως τη φροντίδα του σπιτιού την έχει ο Σπύρος;

Ναι, ευτυχώς βρήκα έναν άνδρα ο οποίος ήταν εργένης πολλά χρόνια, οπότε ήξερε από νοικοκυριό. Ωστόσο, είναι υποχόνδριος με την καθαριότητα, τα μπλουζάκια του πρέπει να είναι σε τάξη, ανά χρώμα, διπλωμένα στη ντουλάπα. Εγώ δεν είμαι καθόλου έτσι. Δεν έχω καμία σχέση με όλο αυτό. Μαγειρεύει κιόλας. Είναι εκπληκτικός μάγειρας.

Τα δεκαεννιά χρόνια διαφοράς που έχετε στην ηλικία, σας δημιούργησαν κάποια στιγμή πρόβλημα λόγω χάσμα γενεών;

Το καλό είναι πως ο Σπύρος είναι περισσότερο παιδί και τον θαυμάζω για αυτό γιατί εγώ δεν είμαι. Επειδή είναι καλλιτέχνης, είναι ηθοποιός, έχει μέσα του μια παιδικότητα, εμείς πάλι οι γυναίκες λόγω του ότι ωριμάζουμε λίγο πιο γρήγορα, έχουμε βρει μεταξύ μας τη «μέση ηλικία». Έχουμε, επίσης, απόλυτη εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον.

Είναι ο μέντοράς σου;

100% είναι ο μέντοράς μου. Αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ, όσα χρόνια και αν περάσουν. Παρότι εγώ όταν γνωριστήκαμε ήδη είχα δώσει εξετάσεις στη δραματική σχολή, όμως, μέσα στην καλλιτεχνική μας καθημερινότητα όλα αυτά που έχω μάθει μαζί του, δεν διδάσκονται σε καμία δραματική σχολή.

 

Photographer: Giannis Sviggos 
Make Up Artist: Despoina Papaioannou 
Hair Styling: Kalliope 
Fashion Editor: Giannis Ferentinos
Ευχαριστούμε για την φιλοξενία το «Malt - Fine Dining & Spirits» στον Κορυδαλλό