Συνεντεύξεις

ΣΠΥΡΟΣ ΜΠΙΜΠΙΛΑΣ

“Έχω συγχωρήσει του πάντες για ό,τι μου έχουν κάνει. Φίλους, σχέσεις, συγγενείς.”
93

Λίγοι έως ελάχιστοι έχουν καταφέρει να ενσαρκώσουν με την ίδια άνεση όλους τους ρόλους που τους ζητήθηκαν. Από ένα μικρό παιδάκι, έναν γεράκο, έναν μεσήλικα, gay, δράμα, κωμωδία, τραγωδία, εμπορικό, ποιοτικό, επιθεώρηση μέχρι cartoon και να βρίσκονται στη σκηνή με την ίδια άνεση.

Ο Σπύρος Μπιμπίλας σε όλη την πορεία του στο θεατρικό σανίδι και στη μικρή ή μεγάλη οθόνη έχει αποδείξει πως το μπορεί. Ακούραστος, αγέρωχος, υπερδραστήριος και πάντα χαμογελαστός «κλέβει» την παράσταση και στη δουλειά, αλλά και στη ζωή. Αυτήν την εποχή ετοιμάζει ο ίδιος τη βιογραφία του και αποκλειστικά στο GRANDE μας εξομολογείται ένα πολύ βασικό κεφάλαιο. Την αρχή της βιογραφίας του… και ως γνωστό η αρχή είναι το ήμισυ του παντός! Απροσδιορίστου ηλικίας, με πάντα αισιόδοξη ματιά σε όλα, είναι σίγουρος πως 100 χρόνια δεν του φτάνουν για όλα του τα όνειρα και για αυτό δηλώνει με βεβαιότητα πως θα τα ξεπεράσει. Εμείς του ευχόμαστε, λοιπόν, να τα χιλιάσει!

Συνέντευξη στη Λίλα Καλοσκάμη

Να τα εκατοστίσεις, λοιπόν, είναι λίγο να σου πούμε στα γενέθλιά σου;

Ω, ναι! Είμαι πάρα πολύ σίγουρος ότι θα πεθάνω μετά τα 100, διότι προσέχω πάρα πολύ την υγεία μου, προσέχω όταν οδηγώ, προσέχω τα πάντα, δεν πίνω, δεν καπνίζω, δεν κάνω ηλιοθεραπεία. Χιλιάδες «ΔΕΝ» με τα οποία διαφυλάσσω την υγεία μου. Όχι με υστερικό τρόπο. Την προσοχή την έχω κάνει τρόπο ζωής ώστε να μην αρρωστήσω και να μην πάθω κάποιο ατύχημα.

Με τόση καθημερινή δουλειά και «τρέξιμο» προσέχεις τον εαυτό σου; Αυτήν την εποχή τι κάνεις επαγγελματικά;

Βρίσκομαι στο θέατρο Χυτήριο με το «Ανεβαίνοντας τη σκάλα» του Άγγελου Μοσχονά, που παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Κάνω πρόβες στο Coronet, το «Αλίμονο στους νέους» που θα παιχτεί τον χειμώνα και κάνω όλους τους μικρούς ρόλους γιατί είναι λίγοι οι ηθοποιοί σε αυτό το έργο, μόνο επτά και μου δίνεται η δυνατότητα σε ένα έργο να κάνω πολλά και διαφορετικά πράγματα. Επίσης, ετοιμάζω μια ταινία με τη Ρέινα Εσκενάζη. Ήδη έχω τελειώσει μία με τον Κώστα Χαραλάμπους, το «Ρόδα Τσάντα και Κοπάνα» με τον Όμηρο Ευστρατιάδη, δύο ταινίες μικρού μήκους που έχω τελειώσει με κάποια νέα παιδιά, συνεχίζω τη δράση μου μέσα στο «ΤΑΣΕΗ» και φυσικά στα συμβούλια των οργανισμών που είμαι. Βεβαίως, είχα και το «τρέξιμο» των εκλογών παράλληλα.

Όλοι σου οι ρόλοι μέχρι τώρα είναι δευτεραγωνιστικοί. Αυτό είναι καλύτερο για εσένα διότι σου δίνει κάποιες δυνατότητες που οι ονομαζόμενοι πρωταγωνιστές δεν τις έχουν;

Φυσικά. Εμένα οι ρόλοι μου ήταν όλοι δευτεραγωνιστικοί. Σπάνια είχα πρωταγωνιστικό ρόλο. Αυτό με έκανε ακόμα πιο χρήσιμο, όπως και όλους τους δευτεραγωνιστές, διότι εμείς κάνουμε πιο πολλά πράγματα από τον πρωταγωνιστή πάντα. Για παράδειγμα, κοίτα τις ελληνικές ταινίες που ο Λαυρέντης Διανέλλος έχει παίξει σε διακόσιες και η Βουγιουκλάκη σε εξήντα. Είμαι, λοιπόν, τυχερός και για το ότι έχω παίξει δίπλα σε όλους τους ηθοποιούς, με όλα τα «μεγάλα» ονόματα, ενώ τα «μεγάλα» ονόματα δεν έχουν παίξει με όλους.

Δεν κυνήγησες ποτέ πρωταγωνιστικούς ρόλους;

Δεν κυνήγησα ποτέ τίποτα. Όλα μου ήρθαν σιγά- σιγά μόνα τους. «Έτρεξα» πολύ στην αρχή μόνο και αυτό για να με γνωρίσουν και είμαι πολύ περήφανος που δεν χρησιμοποίησα ποτέ ούτε πολιτικό μέσο, αλλά ούτε και σεξουαλικό, ποτέ! Θα σου πω και κάτι ακόμα, είμαι πολύ ευτυχής που δεν μου έτυχε ποτέ να με «εκμεταλλευτούν» ως σεξουαλικό μέσο, ωστόσο, είμαι περίεργος τι θα έκανα αν μου είχαν προτείνει κάτι τέτοιο (γελάει). Εγώ πιστεύω πως δεν θα ενέδιδα. Όμως η αλήθεια είναι πως έχω ακούσει για άλλους μέσα από τον χώρο μας πολύ περίεργα πράγματα.

Λένε πως η καριέρα «φτιάχνεται» με τα «ΟΧΙ».

Η δική μου καριέρα «φτιάχτηκε» με τα «ΝΑΙ» που είπα. Πολύ σπάνια έχω πει «ΟΧΙ» και είμαι από τους λίγους ηθοποιούς που την ίδια ημέρα συμμετείχα σε ταινία με τον Νίκο Κούνδουρο και μετά με τον Ευστρατιάδη. Με την ίδια άνεση που έπαιξα με τον Μιχαηλίδη στην Επίδαυρο, έπαιξα και με τον Χάρρυ Κλυνν και τον Σεφερλή. Δηλαδή, ταυτόχρονα έκανα κλασικό θέατρο και μετά εμπορικό και ξαναγύριζα στο κλασικό. Πάντα με ήθελαν και οι μεν και οι δεν και του εμπορικού και του λεγόμενου ποιοτικού.

Πως το κατάφερες όλο αυτό;

Ειλικρινά δεν ξέρω και πίστεψέ με πολύ λίγοι το έχουν καταφέρει όλο αυτό. Συνήθως τους μένει η «ρετσινιά». Ε, λοιπόν, σε εμένα δεν έμεινε καμία «ρετσινιά».

Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να σε χαρακτηρίσουμε «χαμαιλέοντα» του θεάτρου.

Σαφέστατα. Είμαι χαμαιλέοντας στη δουλειά μου. Σωστά το λες. Είμαι ένας ηθοποιός που έχει παίξει όλα τα είδη, όλα τα φύλα, όλες τις ηλικίες και όλους τους τύπους. Από τον πιο καλό, μέχρι τον πιο κακό και από την κωμωδία μέχρι την τραγωδία.

Θεωρείς τον εαυτό σου καλοπληρωμένο ηθοποιό;

Όχι, απλά είμαι ένας από τους ηθοποιούς που δούλευα και συνεχίζω να δουλεύω από το πρωί μέχρι το βράδυ. Δεν έκανα σπατάλες, δεν έκανα καταχρήσεις και για αυτό κατάφερα να κάνω κάποιες μικρές επενδύσεις. Ωστόσο, δάνεισα σε πολλούς, πολλά χρήματα τα οποία δεν ξαναείδα ποτέ.

Είναι αλήθεια πως κρατάς κάποια περίεργα για πολλούς ενθύμια από τους δικούς σου ανθρώπους που έχουν «φύγει» από τη ζωή;

Ναι. Αν και θα ακουστεί μακάβριο πολύ, κρατάω μια μικρή τουφίτσα από τα μαλλάκια τους την οποία την έκοβα μόλις είχαν πεθάνει ή όταν τους έβαζαν μέσα στο φέρετρο. Έχω από τη μαμά μου, τον μπαμπά μου, την γιαγιά, την προγιαγιά των παππούδων μου, τις οποίες και θα αφήσω στην ανιψιά μου, αν φυσικά και εκείνη θέλει να τα κρατήσει. Έχω ένα κουτάκι από όλους με μια τουφίτσα από τα μαλλάκια τους. Ήμουν τότε παιδί και στεναχωριόμουν που «έφευγαν» οι δικοί μου.

Έχεις εξοικειωθεί με τον θάνατο;

Φυσικά. Προέρχομαι από μια οικογένεια που είχαν γραφείο κηδειών και από παιδί είχα εξοικειωθεί με τον θάνατο. Όταν, λοιπόν, έβλεπα τους δικούς μου να φεύγουν ήθελα να κρατήσω κάτι δικό τους. Έτσι, κράτησα μια τουφίτσα από τα μαλλιά τους, την οποία διαφυλάσσω μέχρι και σήμερα.

Ο θάνατος σου, η κηδεία σου, σου έχουν ποτέ περάσει από το μυαλό σου;

Λοιπόν, θα σου πω κάτι αποκλειστικά και μόνο σε εσένα και φυσικά στο GRANDE. Η αυτοβιογραφία μου, που έχω αρχίσει να γράφω, ξεκινάει με την κηδεία μου, αυτή που θα γίνει φυσικά. Με έχουν ρωτήσει όλοι για την αυτοβιογραφία μου, αλλά αυτό που θα σου πω δεν το ήξερε μέχρι σήμερα κανείς. Η αυτοβιογραφία μου, λοιπόν, ξεκινάει με τον θάνατό μου και με την κηδεία μου. Ξεκινάει με μια πομπή που πάει πολύ ψηλά σε ένα βουνό, όπου κάποιοι πολύ συγκεκριμένοι άνθρωποι θα σκορπίσουνε κάποτε τη στάχτη μου.

Το μέρος που θα (πολλά χρόνια μετά φυσικά) διαδραματιστεί αυτό είναι τυχαίο ή συγκεκριμένο;

Το σημείο αυτό ψηλά σε ένα βουνό είναι συγκεκριμένο. Δίπλα του υπάρχει ένα εκκλησάκι, που παρότι είμαι άθρησκος, για εμένα είναι ένα σύμβολο αγάπης. Εκεί κάποτε έδωσα έναν όρκο αγάπης πολύ δυνατό και νομίζω πως η ενέργεια εκείνης της στιγμής δεν χάθηκε ποτέ. Την νιώθω και την αισθάνομαι πάντα. Εκεί, λοιπόν, θέλω να πετάξουν τις στάχτες μου και έτσι ξεκινάει η αυτοβιογραφία μου. Μακάβριο, ε; Πιστεύω πολύ στις ενέργειες του σύμπαντος. Δεν πιστεύω σε θρησκευτικά πράγματα. Έχω ως ανώτατη ενέργεια το σύμπαν. Για εμένα όλες οι θρησκείες είναι λίγο παραμύθια που εξυπηρετούν τους ανθρώπους σε διάφορες χρονικές στιγμές. Κάποιοι τα χρησιμοποιούν, λοιπόν, αυτά τα παραμύθια για οικονομικά συμφέροντα, για πολέμους, για διαμάχες. Άρα, καλύτερα να μην υπάρχει καμία θρησκεία και να είμαστε όλοι ενωμένοι και αγαπημένοι. Πραγματικά, οι θρησκείες είναι άπειρες και όλες βασίζονται πάνω στην ύπαρξη ενός ανώτατου όντος που εγώ καταρρίπτω.

Άρα, λοιπόν, είσαι και αντίθετος με το να γίνονται βαπτίσεις στα μικρά παιδάκια;

Είμαι της άποψης πως όταν μεγαλώνει ο άνθρωπος, τότε θα πρέπει μόνος του να διαλέγει. Είναι «βιασμός» όταν στα μωρά, τα οποία δεν γνωρίζουν, δεν ξέρουν, δεν μιλάνε ακόμα, οι μεγάλοι αποφασίζουν την πνευματική τους ταυτότητα. Καταρχήν, ξεκινάμε από το ότι η ίδια η γέννηση είναι ένας μικρός «βιασμός» με την έννοια ότι δεν ρωτήσανε κάποιον αν θέλει να γεννηθεί. Αλλά εντάξει, αυτό το δέχομαι διότι είναι αναπόφευκτο. Όμως, το να του βάλεις στο μυαλό και να του λες πως «εγώ για εσένα αποφασίζω πως θα έχεις την τάδε πνευματική τοποθέτηση» αυτός είναι «βιασμός» και φασισμός. Τη λέξη «βιασμό» τη χρησιμοποιώ, φυσικά, ως μια μεταφορική και «σκληρή» έννοια για να καταλάβουν οι άνθρωποι ότι δεν έχουν το δικαίωμα αυτό. Θα μου πεις «μα και το όνομα;». Μα το όνομα δεν γίνεται να μην το έχουμε γιατί όταν γεννιόμαστε πρέπει να έχουμε έναν χαρακτηριστικό για να μας ξεχωρίζουν. Θέλεις να είναι αριθμός; Ας είναι αριθμός και να λεγόμαστε ο άνθρωπος 1.224 ή 1.856. Θέλω, λοιπόν, να πω ότι άλλο το πνευματικό αγαθό και άλλο το όνομα.

Μιας και μιλήσαμε για βαπτίσεις και παιδάκια, είσαι πραγματικά και εσύ ένα μικρό και αγνό «παιδί» στην ψυχή που μόνο αγάπη δίνεις. Ωστόσο, πατέρας δεν θέλησες ποτέ να γίνεις;

Όχι γιατί δεν με ενδιέφερε ποτέ να δημιουργήσω τη συνέχεια του εαυτού μου. Εξάλλου, λειτουργώ τόσο πολύ σαν να είναι παιδιά μου όλος ο κόσμος, οπότε με ενδιαφέρει να μείνει η καλή μου αύρα και όχι η βιολογική μου συνέχεια.

Έχεις συγκατοικήσει ή συζήσει ποτέ;

Όχι. Αν βρω τον άνθρωπο της ζωής μου, θα συγκατοικήσω. Δεν τον έχω βρει μέχρι στιγμής, οπότε δεν συγκατοικώ. Έχω κάνει πολύ σπουδαίες, μεγάλες και ουσιαστικές σχέσεις, σαν να είναι η οικογένειά μου, ωστόσο, δεν μείναμε ποτέ κάτω από την ίδια στέγη.

Μήπως επειδή σου αρέσει η ανεξαρτησία σου και ως ελεύθερο πνεύμα θέλεις τον χωροχρόνο σου;

Πράγματι, είμαι άνθρωπος ανεξάρτητος και πνεύμα ελεύθερο και για αυτό πιστεύω ότι η «δέσμευση» μιας συγκατοίκησης χρειάζεται και από τις δυο πλευρές ανθρώπους με ισχυρή προσωπικότητα. Οξύμωρο αυτό που λέω, αλλά όταν έχεις ισχυρή προσωπικότητα ξέρεις και να υποχωρείς.  

Εσύ είσαι τύπος που υποχωρεί ή κρατάς κακιούλες;

Έχω συγχωρήσει του πάντες για ό,τι μου έχουν κάνει. Φίλους, σχέσεις, συγγενείς. Επίσης, υποχωρώ πανεύκολα. Ποτέ δεν κρατάω ούτε κακία, ούτε κάτι μανιάτικο, που λένε. Έχω δεχθεί μεγάλη αχαριστία στη ζωή μου. Έχω πληγωθεί και προδοθεί, αλλά επειδή είμαι της «άφεσης αμαρτιών», προχωράω μπροστά.

Μέσα σε όλα έρχεται και η πολιτική. Γιατί επέλεξες να «κατέβεις» στην πολιτική σκηνή και γιατί με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου;

Επέλεξα να είμαι με ένα κόμμα που δεν είχα γνώση αν θα βγει ή δεν θα βγει και αυτό δείχνει την ποιότητά μου, γιατί εγώ δεν πήγα στη σιγουριά. Εγώ κατέβηκα υποψήφιος στην Α΄ Πειραιώς με την Πλεύση Ελευθερίας, γιατί γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Πειραιά και τον λατρεύω. «Μπήκα» στο συγκεκριμένο ψηφοδέλτιο για να βοηθήσω κυρίως τη Ζωή Κωνσταντοπούλου γιατί θεωρώ ότι είναι από τους πιο τίμιους πολιτικούς που είχαμε ποτέ στην Ελλάδα. Επίσης, θέλω να σου πω ότι εμένα με ενοχλεί πολύ το θέμα με τη Μακεδονία που για οικονομικά συμφέροντα μπορούμε να ξεπουλήσουμε ηθικές αξίες. Αυτό, λοιπόν, ενοχλεί και τη Ζωή, όπως και πολλούς άλλους Έλληνες. Δεν δέχομαι κανείς να μου πει ότι είμαι ρατσιστής, εθνικόφρων, χρυσαυγίτης, επειδή αγαπάω την πατρίδα μου. Δηλαδή, αυτός που την πούλησε την αγαπάει περισσότερο από εμένα;

Επειδή μίλησες για το θέμα της Μακεδονίας, θέλω να σε ρωτήσω γιατί έγινε τέτοιος πανικός στα social media για το αν μοιάζεις ή όχι στον Μέγα Αλέξανδρο.

Κοίτα. Κάποια στιγμή μου είχε γίνει η πρόταση να υποδυθώ τον Μέγα Αλέξανδρο εξαιτίας της μεγάλης ομοιότητας που έχω με τις προσωπογραφίες του και δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς διότι έχω αρχαιοελληνική κατατομή και το προφίλ μου είναι ίδιο με το δικό του. Αυτό, λοιπόν, θα πρέπει να κάνει περήφανους πολλούς και όχι να περιγελούν έναν άνθρωπο, ο οποίος λέει είμαι περήφανος που μοιάζω με αρχαίο Έλληνα. Κάποιοι είναι κομπλεξικοί. Δέχθηκα πόλεμο και από τον δημοσιογραφικό χώρο και μέσα από το ίντερνετ. Εγώ δεν είμαι κομπλεξικός και λέω «μοιάζω με αρχαίο Έλληνα». Το DNA των Ελλήνων γιατί να πρέπει να δεχτούμε ότι χάθηκε; Λένε πέρασαν από εδώ άλλοι λαοί. Βεβαίως και πέρασαν, αλλά η γλώσσα μας δεν χάθηκε, άρα και το DNA δεν χάθηκε ολοκληρωτικά.

 

Photographer: Giannis Sviggos, Make Up Artist: Despoina Papaioannou, Hair Styling: Kalliope, Fashion Editor: Giannis Ferentinos .

Ευχαριστούμε για την φιλοξενία τον Πειραϊκό Σύνδεσμο, Καραΐσκου 130, Πειραιάς.

Κεντρική Φωτογραφία + Φωτογραφία 1: Μπλούζα: Zara denim, Γυαλιά από την προσωπική του συλλογή.
Φωτογραφία 2 : Μπλούζα: Jack & Jones- risko2reloaded, Πουκάμισο: Pepe Jeans- Shop & Trade. 
Φωτογραφία 3 :Πουκάμισο: Vitorio- Risko2 reloaded, Βερμούδα Emci by Margarita Pottaki