Συνεντεύξεις

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ

"ΕΧΩ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΑ ΧΡΟΝΙΑ"
97

Δραστήριος, παθιασμένος με τη ζωή και γεμάτος θετική ενέργεια. Ο Στέλιος Κρητικός είναι μια πολυσχιδής προσωπικότητα που μας εκπλήσσει κάθε φορά ευχάριστα μέσα από τη δουλειά

και τις δραστηριότητες του ως ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας βιβλίων και θεατρικών έργων.

Ως υπερήφανος μπαμπάς τριών υπέροχων παιδιών -του Άγγελου- Μιχαήλ, του Άρη και της Κόμισσας-

εύχεται ο Θεός να του χαρίσει πολλά χρόνια ακόμα για να μπορέσει να τα χαρεί.

Συνέντευξη στην Λίλα Καλοσκάμη

 

Είσαι πραγματικά ατρόμητος τύπος; Δεν υπάρχει κάτι που να σε φοβίζει σε αυτόν τον κόσμο;

Δεν έχω καμία φοβία. Μπορεί τελικά να είμαι ατρόμητος. Μη ξεχνάς ότι πήγα στο «Survivor» (γέλια). Δεν δείλιασα και δεν δίστασα πουθενά. Τίποτα δεν με «λυγίζει». Το μόνο που μπορεί να με φοβίσει είναι ο θάνατος. Θέλω να ζήσω όσο μπορώ περισσότερο με τα παιδιά μου, να τα δω να μεγαλώνουν, να παντρεύονται και να είμαι κοντά τους. Την υγειά μας θέλω μόνο. Τίποτα άλλο δεν είναι ικανό να με κάνει να φοβηθώ στη ζωή μου. Έχω περάσει πολλές δυσκολίες.

Αναφέρεσαι -μεταξύ άλλων- και σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο της ζωής σου που λόγω οικονομικών, αναγκάστηκες να κοιμάσαι στο αυτοκίνητό σου;

Ήταν μια περίοδος της ζωής μου που πέρασα πραγματικά πολύ δύσκολα οικονομικά. Κοιμόμουν στο αυτοκίνητό μου διότι δεν μπορούσα να κοιμηθώ σε ξενοδοχείο. Είμαι ένας άνθρωπος πολύ περήφανος και αυτό δεν ήθελα να το μοιραστώ με κανέναν. Δεν ήθελα να το ξέρει κανείς αλλά ούτε και να νιώσω πως επιβαρύνω κάποιον μένοντας στο σπίτι του. Στην πορεία όμως, ο κουμπάρος μου ο Στέλιος ο Παπαδόπουλος με πήρε από το αυτί και μου λέει «Δεν υπάρχει περίπτωση να σε αφήσω να κοιμάσαι στο αυτοκίνητο» και έτσι με φιλοξένησε για ένα διάστημα σπίτι του μέχρι να σταθώ στα πόδια μου οικονομικά για να μπορέσω να βρω μια δική μου στέγη. Εκείνη τη στιγμή δεν το καταλάβαινα, όμως στην πορεία της ζωής μου κατάλαβα πόσο πολύ καλό μου έκανε όλο αυτό και πόσο πολύ με ωρίμασε. Τα δύσκολα είναι αυτά που με έκαναν δυνατό και δεν διστάζω ούτε και δειλιάζω, πλέον, σε οποιαδήποτε πρόκληση.

Αυτή η περίοδος της ζωής σου, ήταν τότε που χώρισες με την πρώτη σου σύζυγο;

Ναι, τότε. Τον χωρισμό μου δεν τον σχεδίασα. Εννοώ πως δεν έλεγα πως όταν χωρίσω θα έχω και ένα άλλο σπίτι έτοιμο να με περιμένει. Ούτε θα φύγω από το σπίτι και θα το ανακοινώσω τότε που θα είμαι προετοιμασμένος για οτιδήποτε μου συμβεί. Ο χωρισμός μου ήρθε τελείως απρόσμενα, ήρθε ξαφνικά και όλα συνέβησαν γρήγορα. Βρέθηκα να κοιμάμαι στο αυτοκίνητο. Ήταν αναμενόμενη η πορεία των ημερών μετέπειτα.

Πάντα ένα διαζύγιο είναι δύσκολο, ωστόσο, υπάρχουν φορές που έχετε βγει όλοι μαζί σε μια έξοδο για φαγητό ή σε κάποια εκδήλωση. Πως το έχετε καταφέρει αυτό;

Ναι, σίγουρα αυτό δεν ακούγεται εύκολο. Δεν είναι εύκολο και οι δύο οικογένειές μου να είναι αγαπημένες, ουσιαστικά μία οικογένεια. Είμαι μία οικογένεια και με την πρώην σύζυγό μου και τα παιδιά μας, αλλά και με την τωρινή μου σύζυγο πραγματικά έχουμε καταφέρει να είμαστε ενωμένοι και να μοιραζόμαστε όμορφες στιγμές. Νομίζω όμως πως αυτό το οφείλουμε στα παιδιά μας και εγώ και η πρώην σύζυγος μου. Η ζωή συνεχίζεται και μπορούμε να τη συνεχίσουμε και όλοι μαζί.

Πως ξεκίνησες την συγγραφή παιδικών παραμυθιών και θεατρικών έργων;

Κάτι που ίσως κάποιοι δεν γνωρίζουν είναι πως από την πρώτη στιγμή που μπήκα στο θέατρο, ασχολήθηκα μόνο με το παιδικό για πολλά χρόνια. Στην πορεία της ζωής μου άρχισα σιγά- σιγά να πειραματίζομαι, να γράφω κειμενάκια και αυτό εξελίχθηκε και άρχισα να γράφω έργα παιδικά – θεατρικά. Έχω γράψει πάνω από 30 παιδικά θεατρικά. Έτσι μου γεννήθηκε και η επιθυμία να γράψω ένα βιβλίο, ένα παραμύθι που θα «μπει» στα σπίτια και θα «αγγίξει» τις καρδιές των μικρών παιδιών. Το «Όταν ο μικρός Ντομινίκ θύμωσε με το φεγγάρι» από τις  εκδόσεις Λιβάνη. Είμαι χαρούμενος γιατί οι πωλήσεις πάνε πολύ καλά και βρίσκεται στην 4η έκδοση.

«Όταν ο μικρός Ντομινίκ θύμωσε με το φεγγάρι». Εσύ με τι θυμώνεις στη ζωή σου;

Θυμώνω με το ψέμα, την αχαριστία, με άτολμους ανθρώπους και παρατηρώ πως όσο μεγαλώνω θυμώνω πιο πολύ.

Στο «Survivor» σε είδαμε πραγματικά να θυμώνεις.

Ναι, είχα θυμώσει και πάρα πολύ μάλιστα. Θύμωσα πολύ όταν ένιωσα στο παιχνίδι την μεγάλη αχαριστία. Δεν θα αναφέρω το όνομα αυτού του συγκεκριμένου τυχαίου. Δεν του αξίζει. Στην πραγματική μου ζωή έχω «κλειδώσει» γύρω μου ανθρώπους που τους αγαπώ, με αγαπάνε, τους σέβομαι. Με σέβονται, με τιμούν και τους τιμώ. Στο παιχνίδι είχα έντονη την έλλειψη της οικογένειάς μου. Ήταν ένα απίστευτα δύσκολο κομμάτι για εμένα.

Πως βλέπεις το γεγονός ότι το «Survivor 3» δεν έχει την ίδια απήχηση στον κόσμο όπως τα προηγούμενα;

Η Ελληνική κοινωνία με όλα αυτά τα σόου, έχει δείξει πως υπάρχει μια μικρή μείωση στην τηλεθέαση. Πόσο μάλλον που μετά το «Survivor 1», άλλα κανάλια προχώρησαν και εκείνα στην παραγωγή και παρουσίαση όμοιων ή και πανομοιότυπων projects που όλο αυτό έχει λίγο κουράσει τον κόσμο.

Αποφάσισες να μπεις για οικονομικούς λόγους ή για την προβολή σου στο συγκεκριμένο ριάλιτι;

Αρχικά να σου πω ότι όταν είπα στους γιους μου τη σκέψη να συμμετέχω στο «Survivor 2», ξετρελάθηκαν. Τους άρεσε η ιδέα. Ήταν σαν να το ζούσαν και οι ίδιοι. Όμως, δεν θα σου κρύψω πως ήταν και οικονομικοί οι λόγοι. Αν, δηλαδή, δεν ήταν και ο οικονομικός παράγοντας, δεν θα πήγαινα. Δεν θα με ενδιέφερε να πάω απλά και μόνο για να ζήσω μια εμπειρία μακριά από την οικογένειά μου γιατί οι υποχρεώσεις πίσω «έτρεχαν». Ωστόσο, ήταν μια τεράστια εμπειρία και χαίρομαι που την έζησα. Μέσα στο «Survivor» είχα τον χρόνο να εμπνευστώ και να δημιουργήσω τον «Ντομινίκ», τον ήρωα του βιβλίου μου.

Ο αγαπημένος ήρωας των έργων σου ποιός είναι;

Ένας πατέρας ή μάλλον η ιστορία ενός πατέρα που περιμένει την ημέρα των γενεθλίων του στο σπίτι του τα παιδιά του, να γιορτάσουν μαζί τα γενέθλιά του. Είναι μια σχεδόν αληθινή ιστορία, βιωματική. Έχει φυσικά και κάποια στοιχεία παραμυθιού μέσα για να παρασύρει τους μικρούς θεατές, αλλά η δομή και η βάση του κρύβουν μεγάλες αλήθειες μέσα τους. Είμαι εγώ!

Δηλαδή είναι μια αληθινή ιστορία δική σου και των παιδιών σου;

Ναι πραγματικά. Μια ιστορία των παιδιών και δική μου, που την έκανα θεατρικό παραμύθι. Όμως, δεν μπορώ να αποκαλύψω το τέλος γιατί θα προδώσω το παραμύθι.

Πριν από λίγο καιρό ακόμα ένα όνειρο έγινε πραγματικότητα. Μια σχολή θεάτρου και χορού δικής σου και της συζύγου σου. Ο κόσμος έχει ανταποκριθεί;

Η σχολή «Kastel». Ήταν ένα πραγματικά μεγάλο όνειρο, το οποίο «γεννήθηκε» τα τελευταία χρόνια, όταν γνώρισα τη σύζυγό μου, την Κάτια Παπαδοπούλου, η οποία με έβαλε μέσα στις ιστορίες του κλασικού μπαλέτου. Με έκανε να θέλω να διασκευάσω τα παραμύθια του κλασικού μπαλέτου. Αυτό μας έκανε να «ενώσουμε» τις αγάπες μας, το θέατρο και το χορό και δημιουργήσαμε μια σχολή τέχνης για μικρούς και μεγάλους.

Στα χρόνια της κρίσης, πως πήρατε αυτήν την απόφαση για μια τέτοια επένδυση; 

Η αλήθεια είναι πως φύγανε πάρα πολλά χρήματα. Για την ακρίβεια έφυγαν όλα μας τα χρήματα (γελάει). Δεν σκεφτήκαμε ούτε μία στιγμή αρνητικά, ότι θα χάσουμε τα χρήματά μας ή ότι κάτι δεν θα πάει καλά. Πιστεύαμε πάρα πολύ σε αυτό, θέλαμε πάρα πολύ να το κάνουμε και με την οικονομική βοήθεια που πήρα μέσα από το παιχνίδι, ήμουν σίγουρος πως αυτή ήταν η κατάλληλη στιγμή για να «επενδύσουμε» τα όνειρά μας.

Έτσι είσαι πάντα; Άνθρωπος που παίρνει ρίσκο ή θέλεις να προχωράς εκ του ασφαλούς;

Πάντα ήμουν άνθρωπος που ήθελα να ξέρω που βαδίζω. Να προχωράω εκ του ασφαλούς. Όμως, μετά από αυτό το ρίσκο που πήραμε με τη σύζυγό μου να ρίξουμε όλα μας τα χρήματα στη δημιουργία της σχολής, κάτι που και στο παρελθόν το έχω κάνει ξανά -να ρίξω όλα μου τα χρήματα κάπου αλλού τότε- συνειδητοποιώ πως τελικά είμαι άνθρωπος του ρίσκου και όποτε πιάσω χρήματα στα χέρια μου θέλω να κάνω την επόμενη τρέλα μου.

Παθιάζεσαι με τη δουλειά σου. Παθιάζεσαι το ίδιο και στην προσωπική σου ζωή;

Ναι. Ως άνθρωπος είμαι πολύ δοτικός. Ζω την κάθε στιγμή με πάθος και ένταση. Όταν ζω τη σχέση μου… την ζω «στα κόκκινα»!

Αυτό το πάθος σε έχει οδηγήσει και σε παράλληλη σχέση;

Ναι, ήμουν σε παράλληλη σχέση για ένα πολύ μικρό διάστημα, έχω απατήσει δεν το κρύβω. Και εμένα μπορεί να με έχουν απατήσει, αλλά δεν το έχω μάθει (γελάει). Ήταν -ας πούμε- ένα στιγμιαίο λάθος.

Όχι δηλαδή απλά ένα «One night stand»;

Μπορεί να ήταν και «two nights stand» (γέλια).

Συμπρωταγωνίστρια σου, σου έχει εκφράσει τον έρωτά της προς εσένα;

Ναι, κάποια στιγμή σε ένα θεατρικό ένιωσα πως υπήρξε ένας θαυμασμός από μια συνάδελφο. Ήταν η περίοδος που ήμουν παντρεμένος. Οπότε δεν το προχώρησα ούτε εγώ, αλλά ούτε και εκείνη.

Σε έχουμε δει να υποδύεσαι ρόλους που απαιτούν να εμφανιστείς ημίγυμνος ή και γυμνός. Αν δεν είχες το κορμί που έχεις θα το τολμούσες;

Καταρχήν δεν θεωρώ τον εαυτό μου ωραίο. Το ότι έχω μία έντονη προσωπικότητα, ναι έχω. Έχω τις απόψεις μου και τις εκφράζω και τις λέω. Πάνω στη σκηνή -επειδή το έχω κάνει- δεν διστάζω ούτε και έχω αναστολές να βγω γυμνός, δεν διστάζω ούτε να φορέσω φούστα, ούτε ξανθιά μακριά περούκα. Αυτή είναι η δουλειά μου!

Αν, όμως, δεν είχες το «φέτες» κορμί που έχεις, θα έβγαινες γυμνός στη σκηνή με την ίδια άνεση;

Δεν νομίζω πως είναι θέμα άνεσης για να πεις για παράδειγμα πως ο Στέλιος είναι στο μπαλκόνι γυμνός. Ο Στέλιος που βγαίνει γυμνός στη σκηνή δεν έχει να κάνει με το σώμα του αλλά με το ρόλο. Ναι, εννοείται ότι θα το έκανα με την ίδια άνεση. Αν ο ρόλος θέλει κάποιον να είναι «φέτες» -που έτυχε εγώ να είμαι- και πρέπει να βγω γυμνός στη σκηνή, θα βγω έτσι όπως είμαι. Ίσως, αν ήμουν με κάποια κιλά παραπάνω, να μου έδιναν άλλους ρόλους.

Εξαιτίας της εμφάνισής σου έχεις «καβαλήσει ποτέ το καλάμι»;

Όχι, ποτέ δεν το «καβάλησα» γιατί δεν υπάρχει «καλάμι». Στη ζωή μου δεν υπήρξε ποτέ «καλάμι». Ήμουν πάντα ένας άνθρωπος που δεν θεωρούσα ποτέ ότι θα γίνω γνωστός και που θα υπάρχουν άνθρωποι που θα με φωνάζουν στο δρόμο με το όνομά μου. Αφού στα σαρανταπέντε μου έχω τον ίδιο ενθουσιασμό  όταν μου ζητάνε μια συνέντευξη ή μια φωτογράφηση -δίχως να έχω «καβαλήσει κάποιο καλάμι»- πιστεύω πως αυτόν τον ενθουσιασμό δεν θα τον χάσω ποτέ.

 

 

Fashion Editor: Γιάννης Φερεντίνος, Φωτογράφος: Γιάννης Σβίγγος  Make Up Artist: Δέσποινα Παπαιωάννου, Hairstyling: Kalliope

Ευχαριστούμε για την φιλοξενεία το Malt  Fine Dinings & Spirits στον Κορυδαλλό