Συνεντεύξεις

ΧΑΡΗΣ ΡΩΜΑΣ

«Ο χρόνος είναι που βοηθάει, γιατρεύει και ισορροπεί τα πάντα»
108

 

Ο βασιλιάς της τηλεοπτικής κωμωδίας (και όχι μόνο) έχει επιστρέψει για τα καλά. Ο Χάρης Ρώμας κάθισε στο θρόνο του, πίνει «καφέ της χαράς» τόσο στην επαγγελματική, όσο και στην προσωπική του ζωή, αλλά δεν επαναπαύεται. Αυτόν τον καιρό σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στη θεατρική παράσταση «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός», ενώ ήδη σκέφτεται με προσοχή τα επόμενά του βήματα, που όπως μας λέει, ενδέχεται να είναι πολύ διαφορετικά…

 

Συνέντευξη στον Γιώργο Κολέτσο

-Ο Μάνος Χατζηδάκις σας είχε ξεχωρίσει το 1983, στην παράσταση «Πορνογραφία». Τι θυμάστε από εκείνη τη συνάντηση; Είναι πολύ σημαντικό να σε ανακαλύπτει ένας τόσο σπουδαίος άνθρωπος.

Φυσικά, είναι σημαντικό να έχει ξεκινήσει κανείς δίπλα στον Μάνο Χατζηδάκι. Εκ των υστέρων κατάλαβα και εγώ πόσο πολύ με έχει επηρεάσει.

Το να είσαι δηλαδή τόσο νέος, είκοσι δύο ετών και να έχεις επιλεγεί ανάμεσα σε επτακόσιους περίπου ηθοποιούς που έκαναν οντισιόν για μια θέση σε αυτήν την τόσο εμβληματική αλλά και παρεξηγημένη στην εποχή της μουσική παράσταση, την «Πορνογραφία». Γνώρισα αυτήν την τεράστια προσωπικότητα των τεχνών και του πνεύματος. Ήταν ένας αληθινός φιλόσοφος που πολλές φορές αυτά που έλεγε ήταν ρηξικέλευθα και εξόργιζαν πολύ κόσμο κατά διαστήματα. Η κάθε του κουβέντα αποδείχτηκε στη ζωή μου πολύτιμη αποσκευή.

-Κάτι που σας είχε πει και δεν θα ξεχάσετε ποτέ;

Αυτό που μου είχε επαναλάβει αρκετές φορές ήταν το «Εσύ Χάρη θα απευθύνεσαι στους λίγους, αλλά θα δεις ότι θα έχεις αποδέκτες πολλούς». Δεν ξέρω αν το κατάφερα αυτό, αλλά η αλήθεια είναι ότι παρά την επιτυχία που έκανα σε μαζικά μέσα, όπως η τηλεόραση, δεν είχα επιτακτικό στόχο το να κατακτήσω το πλατύ κοινό. Όταν βέβαια, στην πορεία, συμβαίνει αυτό απολαμβάνεις τα οφέλη, αλλά βεβαίως, πληρώνεις και το τίμημα.

-Ποιο είναι το τίμημα για εσάς;

Το τίμημα είναι ότι ακολουθείς στενά, συγκεκριμένους δρόμους, μέχρι να μπορέσεις να διευρύνεις τους ορίζοντές σου όπως εσύ νομίζεις. Η επιτυχία, δηλαδή, σε σπρώχνει σε συγκεκριμένες φόρμες ενώ θα μπορούσες να έχεις και μια άλλη όψη, εξίσου πετυχημένη. Στη δική μου περίπτωση το πιστεύω ακράδαντα. Βέβαια, με τα χρόνια και διεκδίκησα και άλλα πράγματα και απενοχοποίησα κάποια άλλα. Τελικά, ισορρόπησαν όλα μέσα μου. Για να αισθάνομαι πιο πλήρης σαν καλλιτέχνης έγραψα και άλλου είδους θέατρο, που σίγουρα είχε ποιοτική απήχηση. Μέσα στο χρόνο ο κόσμος τα πλησίασε με άλλη προσέγγιση αυτά τα έργα. Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ευχάριστη έκπληξη.

-Η μεγάλη επιτυχία στην τηλεόραση πώς σας κάνει να νιώθετε;

Κάποιες φορές μπορεί να αισθάνεσαι ότι ένα κομμάτι αυτής της επιτυχίας θολώνει την πραγματική σου εικόνα, αλλά στην πορεία καταλαβαίνεις ότι το κομμάτι αυτό είναι πολύ διαυγές και δεν τη θολώνει, τελικά. Πρέπει να το αγαπήσεις γιατί είναι δικό σου και να καταλάβεις ότι είσαι μοναδικός επειδή το κάνεις εσύ. Και να συνειδητοποιήσεις ότι δεν μπορεί να το κάνει ο καθένας. Αυτό μου συνέβη εμένα με την τηλεόραση. Στην πορεία την απενοχοποίησα, την αγάπησα, ενώ κάποτε είχα ενοχές για την επιτυχία μου.

-Μα είναι δυνατόν ένας δημιουργός με τόση απήχηση και τέτοιο ταλέντο να είχε ενοχές;

Ανήκα σε μια γενιά που έπρεπε να απολογηθεί για την τηλεοπτική καριέρα και τη μεγάλη επιτυχία. Αργότερα βέβαια, ήρθαν και τα ριάλιτι και οτιδήποτε κάναμε εμείς στην τηλεόραση και πέρναγε από μικροσκόπιο άρχισε να φαντάζει πλέον ποιότητα εκατό τοις εκατό.

-Και είναι ποιότητα. Σήμερα, αυτές οι σειρές αγαπιούνται σαν τις παλιές καλές ελληνικές ταινίες.

Ναι, αλλά τότε δεν το ξέραμε αυτό. Ο χρόνος είναι που βοηθάει, γιατρεύει και ισορροπεί τα πάντα. Γίνεται καταλύτης για τον καθένα μας, σε δικαιώνει ή όχι. Αλλά αυτό όταν είσαι νέος δεν το ξέρεις και αγωνιάς. Τώρα, βέβαια, δεν έχω τέτοιου είδους ανησυχίες, χωρίς να παύει να με απασχολεί η απήχηση της δουλειάς μου. Ακόμα και σήμερα, αν η επιστροφή μου με το «Καφέ της χαράς» δεν ήταν πετυχημένη, θα ήμουν δυστυχής. Η αναζήτηση της αποδοχής από τον κόσμο είναι συνυφασμένη με την έννοια του καλλιτέχνη.

-Ήταν η μητέρα σας που επέμενε να γίνετε συγγραφέας; Και ο Τάσος Λιγνάδης;

Ο Τάσος Λιγνάδης πίστευε ότι έχω γερή πένα και ότι θα γίνω συγγραφέας και η μητέρα μου αισθανόταν περήφανη με αυτά τα σχόλια. Δεν ήθελε, όμως, καθόλου ούτε εκείνη, ούτε ο πατέρας μου να γίνω επαγγελματίας καλλιτέχνης. Και σίγουρα, όχι ηθοποιός που φάνταζε πολύ ανασφαλές. Και όντως, είναι. Εγώ δεν έγινα μόνο ηθοποιός, έγινα και δάσκαλος υποκριτικής και πέρασαν από τα χέρια μου πολλοί μαθητές. Και αυτόν τον προβληματισμό τον έφερα πολλές φορές στο μυαλό μου. Πώς μπορείς δηλαδή, να σταματήσεις κάποια παιδιά που θεωρείς ότι δεν έχουν τα φόντα ή το χαρακτήρα για να αντέξουν ένα τόσο δύσκολο επάγγελμα όταν εσύ ο ίδιος, σε πείσμα όλων, έχεις ακολουθήσει έναν άλλο δρόμο από αυτόν που σου είχαν προδιαγράψει; Εγώ αρχικά σπούδασα ιατρική, εκεί γνώρισα και τον Πατούλη.

-Ήσασταν συμφοιτητές με τον Γιώργο Πατούλη; Κάνατε παρέα;

Ναι, ήμασταν μαζί στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έκανε παρέα με τον πρώτο μου ξάδερφο, ο οποίος δυστυχώς, «έφυγε» νέος από τη ζωή. Φοιτούσαν στα ίδια τμήματα της ιατρικής. Εγώ από την άλλη μεριά, δεν πάταγα και πάρα πολύ στα μαθήματα, μιας και πήγαινα κρυφά και σε δραματική σχολή. Για να τελειώσω την Ιατρική έκανα δεκατρία χρόνια. Έγινα γνωστός ηθοποιός, έκανα το «Οι μεν και οι δεν» και μετά πήρα το πτυχίο μου. Ήταν δύσκολες σπουδές.

 -Πηγαίνατε, λοιπόν, κρυφά στη σχολή και είχατε αλλάξει και το επίθετό σας;

Ο πατέρας μου λεγόταν Θρασύβουλος Ρασσιάς και εγώ έγινα Χάρης Ρώμας γιατί δεν ήθελε να ακολουθήσω τον καλλιτεχνικό δρόμο. Πίστευε ότι θα γίνω γιατρός, θεωρούσε ότι έχει ένα πολύ έξυπνο παιδί και ότι η επιστήμη θα έπρεπε να είναι ο δρόμος του, δεν ήθελε το όνομα Ρασσιάς να θυμίζει στον κόσμο οτιδήποτε άλλο. Τελικά, έμελλε να γίνω διάσημος με ένα άλλο όνομα και όχι με το δικό του.

-Η άρνηση του πατέρα, πιστεύετε ότι μπορεί τελικά και να βοήθησε στην καριέρα σας;

Βοήθησε, ναι. Πάντα οι δυσκολίες βοηθούν αν δεν είναι ανυπέρβλητες. Το πόσο ανυπέρβλητες είναι εξαρτάται από εμάς και από τις δυνάμεις που έχουμε και τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε και αρπάζουμε την ευκαιρία που θα μας παρουσιαστεί. Γιατί αν έχεις χάσει το κουράγιο σου δεν έχεις και τη δύναμη να σηκώσεις το χέρι και να την αρπάξεις.

-Γιατί αφήσατε για δέκα ολόκληρα χρόνια την τηλεόραση;

Είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου για να κλείσω έναν μεγάλο κύκλο και ένιωθα ότι είχα αφήσει κομμάτια του καλλιτεχνικού εαυτού μου ανολοκλήρωτα. Και έτσι, φώναξα την Άννα Χατζησοφιά, που είμαστε ένα ζευγάρι πάρα πολύ δυνατό μαζί, δυο μυαλά που συμπληρώνουν το ένα το άλλο, ενώ είμαστε πολύ διαφορετικοί και της είπα ότι δεν μπορώ να συνεχίσω. Εκείνη τότε, είχε στεναχωρηθεί. Ήθελα να συνεχίσω μόνος μου, γράφοντας θέατρο, κάνοντας άλλου είδους πράγματα από τις κωμωδίες που έγραφα μέχρι τότε. Είχα βγάλει και κάποια χρήματα, αρκετά για να μπορώ να απέχω ένα διάστημα. Βέβαια, δεν γνώριζα πόσο μεγάλο θα ήταν αυτό το διάστημα και ούτε πού θα με έβγαζε. Ήθελα, όμως, να το ρισκάρω και να χάσω τη βολή μου.

-Η επιστροφή με το «Καφέ της Χαράς» είχε ρίσκο για εσάς ή ήταν εύκολη;

Η κάθε επιστροφή έχει ρίσκο. Μετά από τα πέντε πρώτα χρόνια αποχής, όταν εγώ αποφάσισα ότι θα μπορούσα και να γυρίσω, ήμασταν στην κορύφωση της οικονομικής κρίσης. Μου είχε λείψει το μέσο αυτό που τόσο καλά μου είχε φερθεί, με είχε αγαπήσει, με είχε κάνει γνωστό και αγαπητό στον κόσμο και μου είχε προσφέρει και χρήματα. Επιπλέον, συνειδητοποίησα ότι μου άρεσε και σαν τέχνη. Σαν τέχνη αντιμετωπίζω την τηλεόραση. Αλλά όταν αποφάσισα να γυρίσω μέσα στην κρίση, πήρα ένα μάθημα, κατάλαβα ότι κανείς δεν με περιμένει με ανοιχτές αγκάλες. Δεν μπορώ να πω ότι αντιμετώπισα κάποια άρνηση, αντίθετα ειπώθηκαν όλα τα γνωστά «respect» που συνήθως λέγονται, αλλά κατάλαβα ότι και κανείς δεν κόπτεται να κάνω οπωσδήποτε μια σειρά. Αν απέχεις τρία τέσσερα χρόνια σταματάς να είσαι καθεστώς, σταματάς να είσαι μέρος αυτού του συστήματος που όλα τρέχουν πολύ γρήγορα.

-Κάποια στιγμή γράψατε και το σενάριο «Του κακού πεθερού» που ποτέ δεν είδαμε στην τηλεόραση του Έψιλον. Τι έγινε με αυτή την περίπτωση;

Εν πάση περιπτώση, ήταν η πρώτη πρόταση που είχα για επιστροφή από τον ιδιοκτήτη του συγκεκριμένου καναλιού και τον Μένιο Φουρθιώτη που νομίζω, ήταν διευθυντής προγράμματος. Υπέγραψα ένα συμβόλαιο που τα λεφτά ήταν πολλά, όμως μετά το μετάνιωσα γιατί αυτό που είδα, δεν μου άρεσε καθόλου. Και δεν ήθελα να ξεπουλήσω το παρελθόν μου, τα πιστεύω μου και την αισθητική μου. Θα με ενοχλούσαν πολλά πράγματα αν το έκανα. Το ζύγι έγερνε πολύ στο το να μη γίνει. Από τη μια μεριά ήταν τα λεφτά και από την άλλη όλα τα αρνητικά. Και έτσι έμεινε ανεκμετάλλευτο ένα μεγάλο μέρος του σεναρίου που έχει γραφτεί. Η αλήθεια είναι ότι έχουμε και δικαστήριο με αυτούς τους ανθρώπους που δεν έχει τελεσιδικήσει. Κι εκείνοι μου έκαναν αγωγή γιατί έφυγα και εγώ έκανα γιατί δεν ήταν σε τίποτα φερέγγυοι και τίποτε δεν τηρήθηκε από αυτά που συμφωνήσαμε. Ένα από τα προβλήματα που έχει αυτή η χώρα είναι ότι τα δικαστήρια είναι τόσο πολύ αργά και ανοργάνωτα.

-Αν, λοιπόν, λήξει το δικαστικό θέμα ενδέχεται και να το δούμε κάποια στιγμή;

Ναι, βέβαια. Επειδή έχουν γραφτεί αρκετά επεισόδια είναι πιθανόν να το αξιοποιήσω μελλοντικά.

-Στο «Καφέ της Χαράς» θα υπάρξει κάποιο πρόσωπο – έκπληξη όπως ακούμε τελευταία;

Δεν υπάρχει πρόσωπο έκπληξη στο «Καφέ της Χαράς». Τα έχουμε ανακοινώσει όλα τα πρόσωπα που θα παίξουνε. Δεν το έχει ανάγκη το «Καφέ» το πρόσωπο έκπληξη. Όλοι με ρωτάνε για το καφέ και για τα παρασκήνια… οι δημοσιογράφοι γίνονται τόσο πιεστικοί που αν δεν ήμουν προσγειωμένος και δεν βρισκόμουν σε μια ηλικία που το μυαλό μου έχει «πήξει» οριστικά και αμετάκλητα θα έπρεπε να αισθάνομαι πως είμαι το κέντρο του κόσμου. Όχι, απλώς, κάνω τη δουλειά μου με πολύ κέφι, μου αρέσει που η σειρά έχει φανατικό κοινό, μου αρέσει που συνεργάστηκα ξανά με τον Αντ1 και αισθάνθηκα ότι βρίσκομαι και πάλι στο σπίτι μου. Και μάλλον, θα έχουμε και μια συνεργασία ακόμα πριν αποφασίσω για το επόμενο κομμάτι της ζωής μου, που πιθανώς, να είναι αρκετά διαφορετικό.

-Θέλετε να μας δώσετε μια ιδέα από αυτό το επόμενο βήμα σας;

Επειδή ασχολήθηκα με την πολιτική, εν μέρει, σαν Τομεάρχης Πολιτισμού της Περιφέρειας Αττικής, κρίνω ότι μου ταιριάζει και με γεμίζει η προσφορά στον πολίτη. Θεωρώ ότι και τις ικανότητες έχω και πως μπορώ να υποστηρίξω ακόμα περισσότερο αυτό το κομμάτι του εαυτού μου. Μπορεί, δηλαδή, να ασχοληθώ ακόμα περισσότερο με αυτό το αντικείμενο αλλά ακόμα, δεν είμαι εντελώς σίγουρος ότι θα το κάνω. Έχω την πολυτέλεια να μπορώ να περιμένω να περάσει η τωρινή θητεία μου για να καταλάβω τι ακριβώς θέλω. Γιατί σίγουρα υπάρχουν πολλές παθογένειες και στο χώρο της πολιτικής. Αν δεν συνεχίσω, αναλαμβάνοντας το επόμενο πόστο τότε σίγουρα, θα γράψω για την μέχρι τότε, εμπειρία μου και το έργο αυτό θα το παρουσιάσω στο κοινό. Είμαι σε πολύ καλή φάση της ζωής μου γιατί όλες οι προοπτικές είναι εδώ!

-Η πολιτική δηλαδή, δεν σας έχει απογοητεύσει;

Όχι, τόσο ούτως ώστε να μην σκέφτομαι το επόμενο βήμα. Αυτά που με απογοητεύουν μπορώ να τα θεραπεύσω και αν δεν μπορώ να τα θεραπεύσω τελείως, σίγουρα μπορώ να βοηθήσω προς τη θετική κατεύθυνση. Ή τελικά, να τα καταγγείλω.

-Πώς δημιουργείτε τους ρόλους στα σίριαλ σας; Τον «Φατσέα», ας πούμε, και τα ελληνικά του που έχουν γίνει θέμα σεμιναρίου σε Πανεπιστήμιο. 

Αυτή την εποχή παρεμπιπτόντως, γίνεται και ένα μεγάλο σεμινάριο για τους ρόλους που εγώ έχω υποδυθεί, στο τμήμα Θεατρολογίας του Πανεπιστήμιου της Θεσσαλονίκης και είμαι και επίτιμος προσκεκλημένος. Το θέμα είναι το πώς μπορούν οι «αρνητικοί» ήρωες να έχουν τόσο μεγάλο αντίκρισμα στον κόσμο και να δημιουργούν τόση μεγάλη συμπάθεια.

-Πώς δημιουργήσατε τον Φατσέα; Εμπνευστήκατε από κάποιο γνωστό σας;

Θα ήταν προσβλητικό για έναν συγγραφέα που σέβεται τον εαυτό του να μη δημιουργεί έναν ρόλο κατά κύριο λόγο με το ταλέντο του, τη φαντασία του και με τον τρόπο που διαπραγματεύεται τις ιδέες και τη ζωή. Παρατηρώ τα πάντα που συμβαίνουν γύρω μου και πράγματα που στους άλλους μπορεί να μην κάνουν τόσο μεγάλη εντύπωση. Για μένα αυτά μπορεί να είναι το έναυσμα για να φτιάξω έναν ρόλο που μπορεί να γίνει και κορυφαίος και viral. Μην περιμένεις, λοιπόν, ότι συνάντησα έναν τύπο ίδιο με τον Φατσέα, τόσο γραφικό που μίλαγε την ίδια γλώσσα με εκείνον. Είδα όμως, έναν άνθρωπο που έκανε μπροστά μου δυο πολύ μεγάλα φραστικά λάθη και μάλιστα, τα είπε με μεγάλη σοβαρότητα λες και μιλούσε σωστά ενώ είχε πει δυο τερατολογίες! Αυτό ήταν αρκετό για να φτιάξω στο μυαλό μου -και σε συνεργασία με την Άννα- έναν τεράστιο ρόλο που είχε την τύχη να τον υπηρετήσει και ένας τεράστιος ηθοποιός, ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης.

-Πώς νιώθετε που το «Κωνσταντίνου και Ελένης» έχει ακόμα και σήμερα τόσο μεγάλη τηλεθέαση; Θα επιστρέψει ποτέ αυτό το σίριαλ;

Αισθάνομαι ότι είναι ένα πολύ μεγάλο παράσημο το «Κωνσταντίνου και Ελένης». Παλιά, όμως, ήταν ένα από τα πράγματα που μου δημιουργούσε μεγάλη ενοχή. Μας κάνανε πρόταση να κάνουμε μία δυο χρονιές ακόμα, με τριπλάσια χρήματα από όσα παίρναμε την τελευταία χρονιά και ενώ τα λεφτά είχαν ήδη διπλασιαστεί από τη δεύτερη χρονιά προβολής. Δεν το συνεχίσαμε το σίριαλ, ούτε η Ελένη, ούτε εγώ πιστέψαμε ότι έπρεπε να το κάνουμε. Το «Κωνσταντίνου και Ελένης» έμελλε να είναι η μεγαλύτερη επιτυχία της ελληνικής τηλεόρασης, ever. Είναι στο βιβλίο Γκίνες σαν το έργο με τις περισσότερες επαναλήψεις στην Ελλάδα!

-Για τις επαναλήψεις πληρώνεστε;

Ναι, πληρώνομαι.

-Τον Κωνσταντίνο τον Κατακουζηνό, που είχε πάθος με το Μπενταντίν πώς τον φαντάζεστε την εποχή του κορονοϊού;

Τον φαντάζομαι σαν τον Τσιόδρα σε κωμωδία!

-Στο «Καφέ της χαράς» έχετε πολύ νέο κόσμο, όπως η ανιψιά σας. Είναι συστατικό της επιτυχίας αυτό;

Ήταν κατά τη γνώμη αναγκαίο και ανανεωτικό το να βάλουμε νέους να συμπρωταγωνιστήσουν μαζί μας. Η ανιψιά μου που έχει τελειώσει Νομική όπως και εγώ τελείωσα την Ιατρική, κόλλησε το «μικρόβιο» της υποκριτικής και είναι εξαιρετική, εγώ τη θαυμάζω βλέποντάς την να παίζει. Μοιάζει  τόσο σίγουρη για αυτό που κάνει. Μπορεί να μην είναι μέσα της, αλλά σημασία έχει αυτό που βγαίνει προς τα έξω. Τη συμβουλεύω, βέβαια, και εγώ αλλά με τρελαίνει όταν με κοιτά με αυτό το τόσο διεισδυτικό της βλέμμα. Και το αγόρι μας, ο Πάρης είναι λατρεμένο. Πήγα και το είδα στις εξετάσεις του, στο Θέατρο Τέχνης και πραγματικά, σαν να ήταν αληθινός μου γιος. Έτρεξε μετά το τέλος του τελευταίου κομματιού, ήρθε στην αγκαλιά μου, έπεσε στα πόδια μου και ακούμπησε το κεφάλι του στα γόνατά μου. Έκλαψα πραγματικά. Γιατί είναι πολύ συγκινητικό να ξέρεις ότι έχεις δημιουργήσει στη ζωή σου τόσο δυνατές σχέσεις. Χωρίς να έχεις γίνει βιολογικός πατέρας… τελικά έχεις γίνει.

 

“Το «Κωνσταντίνου και Ελένης» έμελλε να είναι η  μεγαλύτερη επιτυχία της ελληνικής τηλεόρασης, ever. Είναι στο βιβλίο Γκίνες σαν το έργο με τις περισσότερες επαναλήψεις στην Ελλάδα!.”

-Σκεφτήκατε ποτέ να γίνετε βιολογικός πατέρας;

Όταν ήμουν νέος, είκοσι πέντε χρονών, ήμουν παντρεμένος για δυο χρόνια. Η σύζυγός μου είχε μείνει έγκυος αλλά απέβαλλε, μετά από αρκετό καιρό κιόλας. Θα μπορούσα να ήμουν πατέρας τώρα και νομίζω πως θα ήμουν και καλός μπαμπάς. Η αδερφή μου μού λέει «είναι δυνατόν εσύ να μην έχεις γίνει πατέρας που είσαι τόσο προστατευτικός με όλους;». Αλλά ναι, έτσι συνέβη. Βέβαια, η πατρότητα δεν μου λείπει γιατί έχει αναπληρωθεί από δεκάδες άλλες σχέσεις. Υπάρχουν συνέχεια γύρω μου νέοι άνθρωποι και τους διδάσκω και τους αγκαλιάζω και ζω μαζί τους.

-Δεύτερο γάμο έχετε σκεφτεί να κάνετε; Έχετε δηλώσει ότι είστε σε μακροχρόνια σχέση.

Είμαι σε σχέση εδώ και δέκα χρόνια. Ναι, το έχω σκεφτεί να κάνω δεύτερο γάμο, αλλά δεν ξέρω πότε και πώς θα γίνει. Θα δούμε! Δεν το βλέπω να χωρίζουμε, έτσι και αλλιώς. Οπότε φυσιολογικά, ίσως πρέπει να προχωρήσουμε. Είναι και πολλά τα χρόνια…

-Πώς κρατιέται ένας έρωτας ζωντανός δέκα ολόκληρα χρόνια;

Κρατιέται όταν δεν βλέπεστε συνέχεια, κάθε ώρα και κάθε λεπτό, δηλαδή όταν έχεις και κάποιο δικό σου χρόνο, όταν ταιριάζεις πάρα πολύ με τον άλλο στο χιούμορ και γελάς με τα ίδια πράγματα, όταν ανοίγει η καρδιά σου βλέποντάς τον γιατί ξέρεις ότι διασκεδάζετε μαζί, κριτικάρετε με τον ίδιο τρόπο τα πράγματα και επιπλέον όταν ξέρεις πως αυτός ο ίδιος άνθρωπος μπορεί να είναι ο ώμος για να ακουμπήσεις το κεφάλι σου.

 

-Άρα ο έρωτας είναι για εσάς όλα αυτά που μόλις μας περιγράψατε;

Εντελώς. Συν τη σεξουαλική έλξη. Η οποία εντάξει, σίγουρα με το χρόνο έχει μια φθορά, αλλά όλο το υπόλοιπο πακέτο τροφοδοτεί και αυτή. Δεν πρέπει να παύεις να βλέπεις το έτερον σου ήμισυ και με ερωτική ματιά.

-Έχετε γνωρίσει σπουδαίες προσωπικότητες στην καριέρα σας. Μια από αυτές είναι και η Μελίνα Μερκούρη. Τι κρατάτε από εκείνη;

Συναντηθήκαμε στην Επίδαυρο, όταν πρωτοέπαιξα εκεί στα εικοσιδύο μου χρόνια. Μου έδωσε το χέρι της και μου είπε «βοήθησέ με να κατέβω τη σκάλα όμορφε νεαρέ». Έτσι, ξεκίνησε η γνωριμία μας και όταν προς το τέλος της, πήγα να τη δω στο νοσοκομείο και της είπα «μην καπνίζετε κρυφά, σας έχει μείνει το ένα τέταρτο του πνεύμονα» μου απάντησε το απίστευτο: «Δεν έχει σημασία πια… όταν σταματήσει να υπάρχει το φλερτ, η ζωή δεν έχει και τόση σημασία». Ήταν πραγματικά μια γυναίκα που της άρεσε να γοητεύει και ‘ήταν γεννημένη για να γοητεύει.

-Να κλείσουμε τη συνομιλία μας με το πιο σημαντικό, τη φετινή θεατρική σας παράσταση, η οποία λόγω της Πανδημίας βρίσκεται σε αναβολή.

Διασκεύασα και σκηνοθετώ στο Θέατρο Alhambra το έργο ο «Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός» και πρωταγωνιστώ μαζί με τον Γιώργο Γαλίτη, την Τάνια Τρύπη, την Ευτυχία Φαναριώτη και άλλους εξαιρετικούς ηθοποιούς, μεταξύ των οποίων και ταλαντούχα παιδιά από το «Καφέ της Χαράς». Μια πολύ ωραία και μεγάλη παραγωγή. Ριψοκίνδυνο, αν σκεφτεί κανείς ότι είμαστε σε περίοδο κορονοϊού όμως αισθάνομαι πάρα πολύ καλά. Αισθάνομαι πολύ ασφαλής, ξέρω πού πατάω, πού βρίσκομαι, ξέρω πώς θα παίξω και πώς θα σκηνοθετήσω. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από αυτό.

 

 

Photographer:Giannis Svigos, Fashion Editor:Giannis Ferentinos

Make Up Artist: Despoina Papaioannou, Hairstylist:Kalliope

Ευχαριστούμε για την Φιλοξενία το Alhambra Art Theater Στούρναρη 53,Αθήνα