Ταξίδι

Μάτσου Πίτσου, Μια μυστήρια χαμένη πόλη

75

Το Μάτσου Πίτσου στη γλώσσα Κέτσουα σημαίνει «αρχαίο βουνό». Είναι η αρχαία πόλη , που βρίσκεται στο νότιο Περού και είναι το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα του πολιτισμού των Ίνκα.

Οι Ίνκας ήταν πολιτισμός και αυτοκρατορία της Νότιας Αμερικής κατά την Προκολομβιανή εποχή. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η αυτοκρατορία των Ίνκας ήταν το ιδεώδες ενός σοσιαλιστικού κράτους, ενώ άλλοι τη χαρακτηρίζουν ως αυταρχική μοναρχία. Ο πολιτισμός αυτός ο οποίος χάθηκε με ξαφνικό και με απότομο τρόπο , μόνο δεός και μυστήριο μπορεί να προκαλέσει στον επισκέπτη , λόγο του σκηνικό που θα αντικρύσει.

Οι ηλεκτρομαγνητικές έρευνες που κάνουν οι αρχαιολόγοι στο Περού έχουν τον πρώτο λόγο, καθώς εντόπισαν ένα ανεξερεύνητο «καταφύγιο» στην καρδιά της αρχαίας πόλης.

Ο Γάλλος μηχανικός Νταβίντ Κρεσπί, πρώτος το 2010 εντόπισε την παρουσία της κρύπτης και την «πόρτα» που οδηγεί σε αυτή την πόλη . Σύμφωνα με τον ίδιο, πρόκειται για μια σφραγισμένη από τους Ίνκας, πύλη.

Τον Απρίλιο του 2012, μία σειρά από ηλεκτρομαγνητικές έρευνες όχι μόνο επιβεβαίωσαν την ύπαρξη υπόγειου χώρου, αλλά την ύπαρξη πολλαπλών θαλάμων, καθώς και μιας σκάλας που όπως λέγεται οδηγεί σε μεγάλες ποσότητες χρυσού και ασημιού. Φήμες που ακόμη δεν έχουν επιβεβαιωθεί.

Μέχρι και σήμερα δεν έχει ξεκαθαριστεί τι ήταν το Μάτσου Πίτσου , το οποίο ανακαλύφθηκε από τον αμερικανό ιστορικό , και αρχαιολόγο , Χίραμ Μπίνγκαμ ,αλλά και γιατί εξαφανίστηκε μετά την έλευση των Ισπανών.

Η περιοχή έχει πυκνή βλάστηση, με τυπική τροπική χλωρίδα, ενώ η όλη περιοχή μεταξύ της Σιέρρα και του πυκνού δάσους ονομάζεται ceja de selva, δηλαδή «το φρύδι του δάσους».

Η πόλη είναι χτισμένη επάνω σε μια πολύ στενή κύρτωση του ορεινού όγκου της Σιέρρα και συνδέει την πόλη με τη κορυφή Χουαϊάνα Πίτσου, που σημαίνει η «νεαρή κορυφή». Παρότι οι ακραίες καιρικές και κλιματολογικές συνθήκες δεν είναι χαρακτηριστικό της περιοχής, σε σύγκριση πάντα με το γενικό σύνολο των κορυφογραμμών των Άνδεων, η ανθρώπινη κατοίκηση για μεγάλο χρονικό διάστημα στην πόλη Μάτσου Πίτσου, δεν είναι εφικτή.

Στην πόλη μπορεί κάποιος να πάει μέχρι τα 2.350 μ. μόνο με τρένο και μετά στο υπόλοιπο μέρος της πόλης γίνεταιμόνο με πεζοπορία.Η πόλη χωρίζεται σε δυο τομείς που τους χωρίζει μια μεγάλη πλατεία. Οι δυο τομείς είναι ο Αστικός τομέας και ο Αγροτικός τομέας.

Ο Αστικός τομέας βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της πόλης και περιλαμβάνει όλα τα τελετουργικά και διοικητικά κτίρια της πόλης μαζί με τα οικήματα, καθώς και τέσσερις πλατείες.

Εάν πάτε στην πόλη αυτή θα πρέπεινα επισκεφθέιτε οπωσδήποτε

Η Ιντιουατάνα, που σημαίνει «εκεί που ενώνει ο ήλιος», είναι ένας τεράστιος γρανιτένιος λίθος που χρησιμοποιούνταν για αστρονομικές παρατηρήσεις.Το Ναό του Ήλιου (Τορεόν), το οποίο ήταν ένα θρησκευτικό συγκρότημα κτισμάτων με σκοπό τη διενέργεια ιεροτελεστιών και αστρονομικών μετρήσεων. Το συγκρότημα του Κόνδορα ή αλλιώς Συγκρότημα των Φυλακών όπου ανακαλύφθηκαν πολλά κτίσματα με υγρά υπόγεια και κόκαλα ζώων. Πιθανότατα εκεί φυλάσσονταν τα ιερά ζώα προς θυσία.

Την ιερή πλατεία, με τρία μεγάλα κτίρια που τους έχουν δοθεί τα ονόματα Τέμπλο δε λας Τρες Βεντάνας, και Ναός του Ιερέα. Και τα τρία κτίσματα έχουν κτιστεί με τεράστιους τετράγωνους λίθους λευκού γρανίτη, οι οποίοι είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένοι και δίχως κενά μεταξύ τους.

Το Μάτσου Πίτσου χτίστηκε το 1460 και χρησίμευε ως αστρονομικό παρατηρητήριο με αρχείο χρονολόγησης, λατρευτικό κέντρο και ως θερινά ανάκτορα των βασιλέων.Η πόλη ανακαλύφθηκε το 1911, στις 24 Ιουλίου, από τον Αμερικανό ιστορικό και αρχαιολόγο Χίραμ Μπίνγκαμ.

Έγιναν πολλές εργασίες αναπαλαίωσης και αποκατάστασης οι οποίες έχουν μετατρέψει το χώρο σε ένα πολύ καλά διατηρημένο αρχαιολογικό μνημείο.Το Μάτσου Πίτσου κηρύχθηκε ως περουβιανό ιστορικό άδυτο το 1981 από τη κυβέρνηση του Περού και από την ΟΥΝΕΣΚΟ (UNESCO) ως Περιοχή Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς το 1983. Είναι επίσης ένα από τα Νέα Επτά Θαύματα του Κόσμου από τις 7 Ιουλίου του 2007.

Καταγραφές από ιεραποστόλους και από τον μιγά ιερέα και ιστορικό Blas Valera περιγράφουν τους Ίνκας ως μοναδικούς χτίστες και με ιδιαίτερες ικανότητες στο σχεδιασμό τοπίου, χάρη στις οποίες δημιούργησαν εξελιγμένα συστήματα ορεινής γεωργίας.