Lifestyle

Βίκυ Σταυροπούλου: «Είχα τον πιο ωραίο γκόμενο στο σχολείο».

19

Η Βίκυ Σταυροπούλου που αγαπήθηκε μέσα από τη σειρά «Είσαι το ταίρι μου», και την αγαπήσαμε ακόμη περισσότερο από το «Taxi Girl» , «7 θανάσιμες πεθερές», και «Κάτω παρτάλι» χαρακτηρίζεται από τις λέξεις αλήθεια, αισιοδοξία και γλυκύτητα. Έχει πρωταγωνιστήσει σε θεατρικές παραστάσεις και η δουλειά της δεν τελειώνει εκεί. Σε συνέντευξή της μιλάει για τη ζωή της ως φοιτήτρια-μητέρα-παντρεμένη-χωρισμένη-ηθοποιό.

«Δεν είμαι το μέτρο της μέσης Ελληνίδας. Από τη φύση μου έχω αντοχές, έχω μάθει να συμμερίζομαι, να προσπαθώ να καταλάβω τον άλλον. Έτσι ήμουν από παιδί. Ίσως αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι μεγάλωσα σε μια μεγάλη οικογένεια, πολλών ανθρώπων με διαφορετικούς χαρακτήρες. Είμαι το τέταρτο και μικρότερο παιδί της -έχω μια αδελφή και δύο αδελφούς, πολύ μεγαλύτερους από εμένα.

 «Κάποια στιγμή, στα 22 μου, είχα σχέση με τον (μετέπειτα) μπαμπά της κόρης μου κι έμεινα έγκυος. Ήμουν μικρή. Σκεφτόμουν να μην το κρατήσω. Εκείνη την εβδομάδα όμως, στον ύπνο του, έφυγε ξαφνικά ο παππούς μου. Κι ένοιωσα σαν ο θεός να μου παίρνει τον παππού μου και να μου δίνει μια καινούρια ζωή. Κοιμήθηκα ελεύθερη και ξύπνησα παντρεμένη. Έγινα μητέρα στα 23 μου με έναν πολύ καλό άνθρωπο, που λόγω του νεαρού της ηλικίας, συνειδητοποιήσαμε πολύ σύντομα, ότι δεν μεγαλώναμε το ίδιο. Η αναστάτωση και η συνειδητοποίηση, οι ενοχές, και όλα όσα περνάει ένας άνθρωπος όταν υπάρχει καρπός του έρωτα, οι ερωτήσεις του τύπου «γιατί μια λάθος δική μου επιλογή» να την πληρώσει το παιδί μου, μπλόκαραν τη ζωή μου. Και κλείστηκα στον εαυτό μου, όπως κάνω πάντα στις στεναχώριες.

Χώρισα και βρέθηκα από καλοπαντρεμένη, άφραγκη, φοιτήτρια στη σχολή με ένα μωρό. Την ημέρα πέρναγα υπέροχα και τα βράδια έκλαιγα. Είχα όμως πίστη, ότι αφού βρήκα αυτό που θέλω να κάνω, θα το κάνω. Κι έχω την ψευδαίσθηση ή την υποψία ότι με αντάμειψε ο θεός».

Χώρισα την εποχή των σεισμών. Τα σπίτια μας πάθανε ζημιά και το δικό μου και του Χρήστου κι έτσι αρχίσαμε να ψάχνουμε, ο καθένας το δικό του. Κάποια στιγμή βρίσκω ένα μεγάλο με αυλή στο Περιστέρι, που προφανώς δεν μπορούσα να το νοικιάσω μόνη μου και είπαμε να το νοικιάσουμε μαζί. Η Δανάη τον αγαπούσε πολύ. Ήταν ένας δικός μας άνθρωπος. Κι έγινε έτσι απλά. Σαν να το έφερε η ζωή. Και λειτούργησε…

Το στοίχημα με τις παιδικές μου φίλες ήταν αν θα μπορούσα ή όχι να έχω τον πιο ωραίο γκόμενο του σχολείου. Και τον είχα…»

«Ποτέ δεν έφερα βαρέως την εμφάνισή μου. Από την άλλη αν με ρωτάς αν θα ήθελα να είμαι ψηλή, λεπτή, ξανθιά, «ναι» θα σου έλεγα. Αλλά από τη στιγμή που είμαι έτσι, δεν είμαι μόνο η εμφάνισή μου. Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου έχει πει ότι η ομορφιά δεν είναι θέμα γλυπτικής. Και εν πάση περιπτώσει, η ομορφιά της ψυχής είναι ανυπέρβλητη. Και δεν κόμπλαρα καθόλου απέναντι στην ψηλή, μελαχρινή αδύνατη Κατερίνα Λέχου. Αντίθετα είπα «επιτέλους βρέθηκε κάποιος να καταλάβει όχι το ύφασμα αλλά τη φόδρα»…

Πέρασα δύσκολα. Έχω καταλάβει από μικρή ότι αν τα δύσκολα τα αντιμετωπίζουμε με ψυχραιμία και αισιοδοξία, περνάνε. Ενώ αν μένουμε σ΄αυτά και λιμνάζουμε, λιμνάζει και το νερό. Ξέρουμε καλά ότι η ζωή είναι παλίρροια. Έχει τα πάνω και τα κάτω της. Με εξαίρεση τον θάνατο ή ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, όλα τα άλλα ξεπερνιούνται…

«Δεν έχω ζηλέψει ποτέ μου -μόνο γκόμενους. Δεν ζηλεύω υλικά αγαθά, την πρόοδο των φίλων μου. Αν σταθείς μουρτζούφλης μπροστά στον καθρέφτη, έτσι θα δεις τον εαυτό σου. Αν χαμογελάσεις, χαμόγελο θα δεις. Κανένας δεν γεννήθηκε από απόφαση κακός, ούτε ξέρουμε τι σταυρό σηκώνει. Εγώ έψαχνα το φως παντού, γιατί πολύ απλά δεν μου αρέσει το σκοτάδι. Νοιώθω ευγνωμοσύνη για τα πράγματα που μου ήρθαν. Κι ίσως γι΄ αυτό έρχονται κι άλλα…

Επιμέλεια άρθρου

Φαίη Πετροπούλου