Lifestyle

Εμπειρία ονομάζεται, αγάπη μου… εμπειρία.

188


 Γράφει η Πηνελόπη Κοφιάνη

Καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής μας ερχόμαστε σε επαφή και γνωρίζουμε πολλούς και διάφορους τύπους ανθρώπων. Κάποιους από αυτούς τους δεχόμαστε, κάποιους άλλους ούτε καν τους ανεχόμαστε. Με κάποιους από αυτούς δενόμαστε, με κάποιους από αυτούς απλά βρισκόμαστε, ενώ  με κάποιους άλλους πάλι χανόμαστε… Όμως σχεδόν όλοι μας έχουμε συναντήσει και κάποιους ανθρώπους, όπου άσχετα αν δεθήκαμε μαζί τους ή όχι, άσχετα αν χαθήκαμε με αυτούς ή όχι, είχαν κάτι το κοινό μεταξύ τους. Μας άφησαν το ανεξίτηλο αποτύπωμά τους στην ζωή μας.

Αν γυρίσουμε πίσω στον χρόνο και σκεφτούμε διάφορες στιγμές μαζί τους, με τον καθένα  τους ξεχωριστά, θα ανακαλύψουμε, πως κάποιοι συνδέθηκαν με στιγμές χαράς ή ευτυχίας μαζί μας, άλλοι με λύπη ή θυμό, κάποιοι με τα πιο γερά μαθήματα της ζωής μας και κάποιοι άλλοι με στιγμές γαλήνης και ηρεμίας.

Άραγε πώς να αποτυπώνονται με λέξεις τα συναισθήματα και οι σκέψεις, από τις στιγμές που μοιραστήκαμε με τους ανθρώπους αυτούς και τα μαθήματα που πήραμε μαζί τους;

Ας φανταστούμε λοιπόν έναν από μας, σε μια κουβέντα με τον εαυτό του, να μεταφράζει σε λέξεις, τις σκέψεις και τα συναισθηματά του, αναλογιζόμενος αυτές τις στιγμές…

«… όλα είναι στιγμές»… Πού το είχα διαβάσει αυτό, να δεις; Α, ναι. Τώρα θυμήθηκα. Σε ένα άρθρο του Θεόδωρου Γιαννόπουλου. Λοιπόν, δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ, όταν πρωτοδιάβασα αυτή την απλή φράση, των τριών όλων κι όλων λέξεων, ότι μπορεί να περιέχει τέτοια δύναμη και αλήθεια μέσα της. Είναι τέτοια η αλήθεια και η δύναμή της, που αν κάτσεις και την αναλογιστείς, οδηγεί από μόνη της σε ένα νοσταλγικό και πολύ εποικοδομητικό flashback της ζωής, που αποδεικνύεται τελικά σωτήριο. «Σωτήριο; Και γιατί σωτήριο, παρακαλώ;» ρωτάς εσύ τώρα. Διότι αυτό το flashback, αγάπη μου, είναι οι  εμπειρίες σου. Και πιο καλά… η εφαρμοσμένη σου εμπειρία.

Δεν υπάρχουν εκείνες οι στιγμές, που δεν ξέρεις τι να κάνεις με τον τύπο, του οποίου την τοποθεσία δεν έχεις διευκρινίσει ακόμα; Τον τύπο αυτόν δηλαδή, που δεν ξέρεις, αν βρίσκεται στ’ αλήθεια δίπλα σου ή τον έχεις τελικά απέναντί σου; Το τύπο, που δεν ξέρεις, αν θα πρέπει να τον φιλήσεις ή να του ρίξεις καμιά ξανάστροφη μπούφλα, να πάει ακόμα πιο απέναντι; Ποιά παρόρμηση ακούς εκεί; Την 1 ή την 2; Σκέψου, ότι βρίσκεσαι στο σημείο, όπου όλα φαντάζουν είτε μαύρα είτε άσπρα. Τίποτε στο ενδιάμεσο. Τίποτε. Εκεί τι κάνεις; Κατόπιν βαθύ στοχασμού κι ωρίμου σκέψεως λοιπόν, σου απαντώ. Αφού για μεγάλο χρονικό διάστημα προφανώς κι έχεις κάνει λογική και συναίσθημα λάστιχο – πιο λάστιχο δεν γίνεται όμως – αποφασίζεις στο τέλος να τα δεις όλα γκρι. Τι σημαίνει αυτό; Ότι αφενός τις μπούφλες σου τις ρίχνεις, αφετέρου το κάνεις μόνο λεκτικά και …με πολύ αγάπη. Διότι όπως είπε κάποτε κι ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ: «Η αγάπη είναι η μόνη δύναμη, ικανή να μεταμορφώσει  ακόμα κι έναν εχθρό σε φίλο». Με απλά λόγια; Τα χώνεις στον διπλανό-απέναντί σου με τρόπο τέτοιο, ώστε, αφού ευχηθεί πρώτα να του την είχες ρίξει στ’ αλήθεια αυτήν την ξεγυρισμένη μπούφλα, στο τέλος να καταλήγει να συνέρχεται.

Ή μήπως είναι λίγες οι φορές, που σου έρχεται να πεις σε κάτι τυπάκια δήθεν, που σου το παίζουν και «νικηφόροι κάποιοι» το «Δεν μας παρατάς κι εσύ ρε Γιε της Γερακίνας, που νομίζεις ότι όλος ο κόσμος γυρνάει γύρω από σένα!»; Αλλά, δεν το λες! Φανερά τουλάχιστον. Κι αυτό γιατί, είτε δεν έχεις φάτσα-φάτσα τον εκάστοτε τύπο που την είδε «Γιος της Γερακίνας», είτε γιατί απλά δεν θέλεις να ξοδέψεις σάλιο, οξυγόνο κι ενέργεια σε κάτι που πραγματικά δεν αξίζει τον κόπο. Θα μου πεις: «Και τότε τι κάνεις;» Και θα σου απαντήσω – και αυτό μένει μεταξύ μας – ότι όσον αφορά στην 2η περίπτωση, ε, μια περίεργη χειρονομία του «ενός δαχτύλου», όλο και θα την κάνεις στα κρυφά. Όμως εκτός από αυτό, μπορείς να κάνεις και το άλλο. Να το σκεφτείς για λίγο κι έπειτα πολύ απλά, να σκάσεις ένα χαμόγελο κι από δω παν κι οι άλλοι. Μα δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτε άλλο, αφού ούτως ή άλλως είναι από εκείνες τις στιγμές, που ενώ ο εκάστοτε δήθεν τύπος προσπαθεί, να σου τρίψει την τάχα μου δήθεν μου νίκη του στη μούρη, εσύ αυτό που σκέφτεσαι, είναι οι αξέχαστες ατάκες του Σταμάτη Φασουλή: «Αχού!!!! Και δεν με ενδιαφέρει!!!!! Αχού!!!! Και δεν με νοιάζει!!!».

Είναι όμως και κάτι άλλες στιγμές… γλύκα σκέτη. Στιγμές, που νιώθεις λες κι έχεις έναν φύλακα-άγγελο δίπλα σου. Τον γλυκούλη αυτόν, δικό σου, προσωπικό φύλακα-άγγελο, που σε νοιάζεται και σε προσέχει. Που μοιάζει, βρε παιδί μου, λες και κάτι από «κει πάνω» να σου γνέφει, με έναν δικό του πάντα τρόπο  – κι ό,τι κατάλαβες εσύ βέβαια, κατάλαβες – ώστε, να μην πας πάλι σαν το στραβάδι και φας τα μούτρα σου. Υπέροχες δεν είναι κι αυτές οι στιγμές; Μμμμμ… ναι. Είναι. Άσχετα αν είναι αληθινές ή όχι, συμπτώσεις ή και όχι, της φαντασίας σου ή και όχι, δεν παύουν, να είναι απλά υπέροχες. Και αυτές τις στιγμές, καλό είναι, να τις απολαμβάνεις για όσο κρατάνε. Αληθινές ή μη, συμπτώσεις ή όχι, με αυτές τις στιγμές εσύ κάνεις έναν γερό ανεφοδιασμό κι ας μην το καταλαβαίνεις.

Υπάρχουν βέβαια κι εκείνες οι στιγμές, όπου πρέπει να επιστρατεύσεις λογική, συναίσθημα, ψύχραιμη ματιά, αυτοσυγκράτηση, ετοιμολογία, διαπραγματευτικές ικανότητες, ευρηματικότητα στην εναλλακτική λύση, καθώς και κάποιες ιδιαίτερες τεχνικές για την εύρεση συμβιβασμών, που το πετσί σου θα αντέξει. Κι όλα αυτά, πρέπει να γίνονται ταυτόχρονα ή σχεδόν ταυτόχρονα. Ζόρικο; Ναι. Ανέφικτο; Όχι. Όπως είχε πει κάποτε κι ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ: «Η επιτυχία είναι μερικές φορές το αποτέλεσμα μιας ολόκληρης σειράς αποτυχιών». Τι σημαίνει αυτό; Ότι ενδεχομένως θα χρειαστεί, να φας πρώτα πολύ άγρια τα μούτρα σου, για να μπορέσεις να φτάσεις στο παραπάνω σημείο. Ξέρεις κάτι όμως; Οι στιγμές του πιο πάνω σημείου ανήκουν στην κατηγορία αυτών, που σε κάνουν να νιώθεις πολύ περήφανος/η για τον εαυτό σου.

Είναι και μερικές στιγμές που νιώθεις τόσο, μα τόσο… ! Έλα τώρα! Ξέρεις για ποιες σου λέω. Δεν είναι στιγμές, που οι γνωστές και μη εξαιρετέες, σε όλους μας μικρές και άτιμες πεταλουδίτσες, έχουν πάρει χωρίς την άδειά σου τα κλειδιά και κάνουν πάρτυ στο στομάχι σου χορεύοντας και πετώντας, στην θέα ή και στην φωνή μόνο κάποιου ιδιαίτερου για σένα προσώπου; Που εσύ είσαι ανεξήγητα αλέγρος/α, ενώ το σύμπαν γύρω σου μπορεί και να καίγεται; Που έχεις μόνιμα στο πρόσωπο ζωγραφισμένο το σχεδόν χαζοχαρούμενο χαμόγελο του τύπου: «Είμαι στον κόσμο μου κι όλα γύρω μου είναι υπέροχα»; Που μπαίνεις στο λάθος λεωφορείο, γιατί τον ή την σκέφτεσαι; Που η συσκευή ενός τηλεφώνου γίνεται το αγαπημένο σου σκουλαρίκι; Που δεν τερματίζεις την κλήση κι ας μιλάτε ήδη 3 ώρες και βάλε κι ας είναι περασμένες 3 τα ξημερώματα κι ας έχεις να ξυπνήσεις την επόμενη στις 6, για να πας στην δουλειά; Ναι βρε! Γι’ αυτές τις στιγμές σου μιλάω! Για τις στιγμές, που είσαι ερωτευμένος/η. Που νιώθεις ότι λιποτακτεί η λογική σου και σε αφήνει έρμαιο του πανίσχυρού της εχθρού, του έρωτα. «Κι εδώ», θα ρωτήσεις εσύ τώρα, «τι κάνουμε εδώ; Έτσι αμαχητί και όπου-όπου παραδίδουμε την λογική μας;». Και σου απαντώ αφού ρωτάς. Αμαχητί ναι, όπου-όπου όμως όχι. «Και πώς ξέρεις πού θα την παραδώσεις;», θα μου πεις. Και θα σου απαντήσω και σε αυτό. Στο άτομο, που θα μιλήσει στην ψυχή σου.

Υπάρχουν βέβαια και οι στιγμές που λες: «Δεν είναι δυνατόν! Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό!». Στιγμές, που μοιάζουν λες και ζεις σε ένα παράλληλο σύμπαν ένα πράμα, που μοιάζουν λες και εισέρχεσαι στην «Ζώνη του λυκόφωτος» ένα πράμα, που παραδέχεσαι ότι, ναι, ο «νόμος του Μέρφυ» ισχύει και ισχύει μόνο για σένα ένα πράμα! «Και τι κάνεις εκεί πολύξερη», θα μου πεις; «Τι;». Θα σου πω λοιπόν, ότι το πρώτο πράγμα που οφείλεις να κάνεις είναι, να παραδεχτείς, πως «ο νόμος του Μέρφυ» δεν ισχύει μόνο για σένα, πως έχουν εισέλθει κι άλλοι πριν από σένα στην «Ζώνη του λυκόφωτος» και θα εξακολουθεί για πάντα αυτό το μαγαζάκι να δέχεται κόσμο, πως σ´ αυτό το παράλληλο σύμπαν, εν ολίγοις, δεν ζεις μόνος σου. Έχει κι άλλους σαν κι εσένα αυτό το παράλληλο σύμπαν. Τι εννοώ; Ότι αναποδιές συνέβαιναν πάντα, συμβαίνουν πάντα και θα συμβαίνουν πάντα κι όχι μόνο σε σένα, αλλά σε όλους. Η σκέψη αυτή σε βγάζει αυτόματα από την θέση της «μοναδικότητας στην γκαντεμιά» που έχεις a priori και εσφαλμένα τοποθετήσει τον εαυτό σου.

Κι έρχονται και κάποιες άλλες στιγμές, που αναγνωρίζεις πως ήρθε η ώρα, να συγχωρέσεις και να πας πια παρακάτω. Ξέρεις, από εκείνες που, αφού τα έχεις χώσει γερά, έχεις ξεθυμάνει και δεν έχεις πια άλλη χολή να ρίξεις ούτε καν για δείγμα. Υπέροχες κι αυτές οι στιγμές. Ασύγκριτα όμορφη η αίσθηση ηρεμίας που σου προσφέρουν. Κάτι σαν το γαλήνεμα της θάλασσας μετά από την μεγάλη φουρτούνα.

Είναι κι αυτές πάλι οι στιγμές, που καταλαβαίνεις, πως όλα, τα πάντα όλα, έχουν 2 όψεις, την πίσω και την μπροστά, την πάνω και την κάτω κι ότι αυτές δεν βρίσκονται στα άκρα μιας ευθείας γραμμής, παρά στην περίμετρο ενός τέλειου κύκλου· του τέλειου κύκλου, που σχηματίζουν οι δείκτες ενός ρολογιού καθώς μετρούν τον χρόνο. 

🕙Λόγος-Αντίλογος 

🕑Επίθεση-Άμυνα 

🕠Ελευθερία-Καταπίεση

🕘Εμπόδιο-Πρόσβαση

🕠Ειρήνη-Πόλεμος 

🕗Παγίδα-Διαφυγή 

🕐Δημιουργία-Καταστροφή

🕙Κόλαση-Παράδεισος

🕠Αγάπη-Μοχθηρία 

Κι όλα εξαρτώνται από το ποιο χρονικό σημείο, θα τύχει να πιάσεις εσύ τον εκάστοτε κύκλο στην πορεία της ζωής σου. Και ίσως γι’ αυτό να γίνονται για κάποιον λόγο όλα και να μην είναι τίποτε, μα τίποτε τυχαίο· για να έχουμε την ευκαιρία, να μετατρέπουμε σε κάτι θετικό, το όποιο αρνητικό συναντάμε στη ζωή μας.

Υπάρχουν τέλος κι οι στιγμές, που νιώθεις πια γαλήνη μέσα σου, γιατί κατανοείς, ότι όσο επώδυνοι κι αν είναι κάποιοι κύκλοι στη ζωή σου, πάντα, μα πάντα στο τέλος θα κλείνουν, για να υποδεχτείς τους νέους που θα ανοίξουν. Συμπαντικός νόμος, χωρίς εξαιρέσεις. Τώρα, με ποιον σκοπό οι κύκλοι αυτοί ανοίγουν ή κλείνουν, το δείχνει μόνο ο χρόνος κι όλα για κάποιο λόγο γίνονται. Όλα. Κι αν δεν μας γίνει γνωστός ο λόγος στο παρόν, θα μας γίνει κάποια στιγμή στο μέλλον. Αυτό που εμείς μπορούμε να κάνουμε, ως πιόνια άνωθεν δυνάμεων και σχεδίων, είναι να αντιληφθούμε τα μαθήματα που μας δίνονται μέσα στους κύκλους αυτούς.

Τελικά, «… όλα είναι στιγμές»… που γίνονται εμπειρία, αγάπη μου, εφαρμοσμένη εμπειρία.