Lifestyle

Η αύρα… της ήρεμης δύναμης

348
Γράφει η Πηνελόπη Κοφιάνη

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για ανθρώπους που αποπνέουν μια διαφορετική από την συνηθισμένη αύρα• μια αύρα ήρεμης δύναμης, που μοιάζει να τραβάει το βλέμμα μας και να ξεχωρίζει. Αναφερόμαστε στους ανθρώπους εκείνους, που σχεδόν από την πρώτη στιγμή, μας κάνουν να νιώθουμε ήρεμα και οικεία μαζί τους. Κάτι επάνω τους μοιάζει να λέει, ότι μπορούμε να τους εμπιστευτούμε και παρ’ όλο που τους γνωρίζουμε ελάχιστα, έχουμε την αίσθηση, ότι θα μπορούσαν να γίνουν οι καλύτεροί μας φίλοι. Μιλάμε για ανθρώπους, που δίνουν φωνή στο ένστικτό μας, μια φωνή, που δεν μας αφήνει να την αγνοήσουμε, όταν μας λέει με τρόπο αβίαστο: «Εμπιστεύσου. Εδώ μπορείς».

Τι κάνει όμως αυτούς τους ανθρώπους τόσο ξεχωριστούς; Ποια είναι τα κοινά τους χαρακτηριστικά γνωρίσματα; Πώς γίνεται, να  μας βγάζουν την ίδια οικειότητα και ζεστασιά όταν τους γνωρίζουμε, ενώ είναι κι οι ίδιοι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους – όπως κι όλοι μας φυσικά; Κι άραγε, τι να κρύβεται πίσω από αυτό τους το χάρισμα;

Μερικοί λένε, ότι πρόκειται για ανθρώπους που έχουν δει πολλά στη ζωή τους, που έχουν περάσει δια πυρός και σιδήρου κι όμως, έστω και λαβωμένοι, κατάφεραν να επιβιώσουν, γιατί οι περιστάσεις τελικά τους το επέτρεψαν. Κάποιοι άλλοι λένε, ότι πρόκειται για άτομα με έμφυτο το χάρισμα του Φοίνικα, που σύμφωνα με τον μύθο μπορούσε να ξαναγεννηθεί  από τις στάχτες του· άτομα δηλαδή, που τα εμπόδια, τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες της ζωής, όσο σκληρές κι αν είναι αυτές, καταφέρνουν να τις χρησιμοποιούν υπέρ τους, βγαίνοντας πάντα δυνατότεροι και σοφότεροι από αυτές. Άλλοι λένε πάλι, ότι δεν συμβαίνει τίποτε από τα δύο κι ότι πολύ απλά, γεγονότα τυχαία αλλά σε συγκεκριμένες συγκυρίες, κάνουν εμάς τους ίδιους να νιώθουμε έτσι για τους ανθρώπους αυτούς.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Εμείς, στην προσπάθειά μας να εξηγήσουμε το φαινόμενο αυτό, θα προτείνουμε ένα τέταρτο ενδεχόμενο· το ενδεχόμενο να συμβαίνουν παράλληλα και οι τρεις παραπάνω περιπτώσεις. Αν αναλογιστούμε μάλιστα διάφορες περιστάσεις στη ζωή μας, θα δούμε, ότι δεν αρκεί ένα και μόνο γεγονός, μία και μόνο αιτία, μία και μόνο ενέργεια, για να προκύψει ένα αποτέλεσμα. Αντιθέτως, υπάρχει πάντα ένας συνδυασμός από γεγονότα, ενέργειες και αιτίες, που πυροδοτούνται από μία και μόνο αφορμή κι όλα αυτά μαζί συντελούν στο τελικό αποτέλεσμα. Έχοντας λοιπόν αυτή την σκέψη στο μυαλό μας, αυτό το μοτίβο, ας προσπαθήσουμε να γνωριστούμε καλύτερα με την «ήρεμη δύναμη», ανασύροντας από την μνήμη μας – όπου αυτό κρίνεται σκόπιμο – εμπειρίες με ανθρώπους, που μας έδωσαν από την πρώτη σχεδόν στιγμή την αίσθηση της νηφαλιότητας, της οικειότητας και της εμπιστοσύνης.

Καταρχάς, ο όρος «ήρεμη δύναμη» είναι ίσως ένας αρκετά παρεξηγημένος όρος. Ακούγοντας και μόνο αυτήν την φράση, η εικόνα που σχηματίζουμε σχεδόν αυτόματα στο μυαλό μας, είναι η εικόνα κάποιου ανθρώπου σε κατάσταση ζεν, τουλάχιστον. Ένας άνθρωπος που δεν νευριάζει, που μένει ατάραχος, που δεν έχει εκρήξεις θυμού, νευρικότητα και άγχος. Κι ως ένα βαθμό έτσι είναι. Ως έναν βαθμό όμως, καθώς ο όρος «ήρεμη δύναμη» απευθύνεται κυρίως, στην ικανότητα που έχουν κάποια άτομα, να ελέγχουν τα συναισθήματα και τις παρορμήσεις τους• στον βαθμό ικανότητας που έχουν δηλαδή, ώστε να μην φεύγουν εύκολα εκτός ορίων και να μπορούν να χειρίζονται ψύχραιμα δύσκολες καταστάσεις. Φυσικά και νευριάζουν, φυσικά και θυμώνουν, φυσικά και δεν είναι πάντα σε κατάσταση ζεν, όπως είθισται να λέγεται. Οι άνθρωποι αυτοί, που εμείς αποκαλούμε «ήρεμη δύναμη», φαντάζουν στα δικά μας μάτια να βρίσκονται σε κατάσταση απόλυτης ηρεμίας, διότι πολύ απλά γνωρίζουν, ή μάλλον καλύτερα, έχουν μάθει, να διαχειρίζονται πιο σωστά δύσκολα συναισθήματα και καταστάσεις. Ας μην ξεχνάμε, πως το «εκεί που ήσουν, ήμουνα κι εδώ που είμαι θα ‘ρθεις», θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η ιστορία της ζωής τους. Εξού κι η ικανότητά τους, να βλέπουν με τα μάτια της ψυχής την ιστορία πίσω από την ιστορία σε ανθρώπους και καταστάσεις, αλλά και τα πιθανά σενάρια έκβασης των καταστάσεων. Συνεπώς, πρόκειται για άτομα, που έχουν μάθει να αντιμετωπίζουν λογικά, ήρεμα και αποστασιοποιημένα τις προκλήσεις, έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού τους και το plan-b, αλλά και το χειρότερο σενάριο.

Από τα παραπάνω όμως προκύπτει ο εξής εύλογος συλλογισμός: «Αν έτσι και μόνο έτσι έχουν τα πράγματα, τότε γιατί συναντάμε στη ζωή μας και άτομα, που όχι μόνο δεν μπορούν να βγουν από τα σοβαρά προβλήματά τους, αλλά συμπαρασύρουν κι άλλους ανθρώπους σε αυτά; Άτομα, τα οποία, ενώ έχουν αντιμετωπίσει ομολογουμένως δύσκολα θέματα στη ζωή τους, παρ’ όλα αυτά δεν μας βγάζουν καμία αίσθηση σταθερότητας, ζεστασιάς κι εμπιστοσύνης. Μήπως τελικά πρέπει να παραδεχτούμε, ότι, ναι, πρόκειται για ένα γενετήσιο χαρακτηριστικό και μόνο (χάρισμα Φοίνικα), με το οποίο κάποια τυχερά άτομα προικίζονται και κάποια αλλά όχι;».

Σαφώς και ο καθένας μας γεννιέται με ξεχωριστά χαρίσματα και χαρακτηριστικά. Εάν αυτό δεν αποτελούσε ένα υπαρκτό και αδιαμφισβήτητο γεγονός, τότε όλοι μας θα είχαμε τις ίδιες ικανότητες, δυνατότητες και δεξιότητες. Στο λεξιλόγιό μας δεν θα υπήρχαν καν οι όροι «ιδιαιτερότητα» και «διαφορετικότητα» κι όλοι θα σκεφτόμασταν και θα πράτταμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Όμως στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει αυτό. Κι ευτυχώς. Είμαστε διαφορετικοί μεταξύ μας τόσο, όσο χρειάζεται, ώστε να συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλον. Η Φύση – αυτό που ο καθένας μας αποκαλεί Θεό – είναι ιδιαίτερα προνοητική και σοφή, δημιουργώντας μας έτσι, ώστε να αλληλοσυμπληρωνόμαστε και να συνεργαζόμαστε για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, για την καλύτερη δυνατή εξέλιξή μας. Γι’ αυτό και όλοι μας έχουμε κάποια κυρίαρχα χαρακτηριστικά που μας διακρίνουν. Είτε τα αποκαλούμε δυνατότητες, είτε ικανότητες, είτε δεξιότητες, αυτά  αποτελούν την ιδιαίτερη δύναμη του καθενός μας και γίνονται εμφανή και αυτοβοηθητικά, στον βαθμό που ο καθένας μας τα έχει ανακαλύψει και καλλιεργήσει. Εν ολίγοις, όλοι μας με κάποια χαρίσματα έχουμε γεννηθεί. Στην πορεία της ζωής μας λοιπόν, καλούμαστε να τα ανακαλύψουμε, να τα καλλιεργήσουμε και κυρίως να δουλέψουμε μαζί τους για το καλό όφελος – κι όχι με ιδιοτέλεια – το δικό μας, αλλά και των άλλων. Επομένως, το «χάρισμα του Φοίνικα» είναι διαφορετικό για τον καθένα μας και ενυπάρχει στον καθένα μας. Απλά κάποιοι από εμάς το έχουν ανακαλύψει και καλλιεργήσει, ενώ κάποιοι άλλοι όχι.

Έχοντας τώρα απομυθοποιήσει κάπως τον όρο «ήρεμη δύναμη» και τις εξιδανικευμένες (επίκτητες ή μη) ιδιότητες που μπορεί να του αποδίδουμε, μας είναι πιο εύκολο να κατανοήσουμε, ότι όλα τα παραπάνω δημιουργούνται, αναπτύσσονται και παίρνουν μέρος σε συγκεκριμένες συγκυρίες. Ο σπόρος της ιδιαίτερης δύναμης του καθενός μας χρειάζεται και το κατάλληλο έδαφος για να φυτευτεί, να καλλιεργηθεί, να αναπτυχθεί και να αποδώσει τους καρπούς του. Και το κατάλληλο έδαφος σε αυτό το σημείο μεταφράζεται, ως οι εκάστοτε συγκυρίες και καταστάσεις, που βίωσε ή βιώνει ο καθένας από μας. Εδώ  τα πράγματα είναι αρκετά ρευστά ως προς το αποτέλεσμα, καθώς οι τόσο διαφορετικές μεταξύ τους περιστάσεις, μοιάζουν σαν να κάνουν και μια εντελώς τυχαία (;) επιλογή των ανθρώπων που τις βιώνουν. Θα μπορούσαμε ίσως και να πούμε, ότι γεγονότα και δύσκολες καταστάσεις έρχονται σχεδόν στοχευμένα χρονικά στις ζωές των ανθρώπων, δίνοντάς τους με τη σειρά δυο επιλογές: πρώτα να το βιώσουν όλο αυτό ως πρόβλημα κι έπειτα ως ευκαιρία για λύση στο πρόβλημα, για εξέλιξη και ανάπτυξη. Επαφίεται κατά συνέπεια στο ίδιο το άτομο, εάν και κατά πόσο θα παραμείνει εγκλωβισμένο στο πρόβλημα ή αν θα αποφασίσει να το δει ως πρόκληση και να το αντιμετωπίσει. Και φυσικά, είναι πάντα η δεύτερη επιλογή που μας οδηγεί στην ανακάλυψη, στην ανάπτυξη και στην εξέλιξη των ξεχωριστών και ιδιαίτερων χαρακτηριστικών και χαρισμάτων μας.

Κάπως έτσι λοιπόν οδηγούμαστε στο συμπέρασμα, ότι η ιστορία που βρίσκεται πίσω από την ιστορία μιας «ήρεμης δύναμης», είναι το αποτέλεσμα τριών παράλληλων δυναμικών, αλληλένδετων μεταξύ τους: οι συγκυρίες και οι καταστάσεις που βιώνονται από το άτομο, τα ξεχωριστά χαρίσματα και χαρακτηριστικά του και ο τρόπος με τον οποίο το άτομο αποφασίζει να τα ανακαλύψει, να τα εξελίξει και να τα αναπτύξει.

Και κλείνουμε επιβεβαιώνοντας, ότι όντως δεν αρκεί ένα και μόνο γεγονός, μία και μόνο αιτία, μία και μόνο ενέργεια, για να προκύψει ένα αποτέλεσμα. Αντιθέτως, υπάρχει πάντα ένας συνδυασμός από γεγονότα, ενέργειες και αιτίες, που πυροδοτούνται από μία και μόνο αφορμή κι όλα αυτά μαζί συντελούν στο τελικό αποτέλεσμα.