Lifestyle

Μεγαλώνοντας ίσως και να γίνεσαι ακόμα πιο υπέροχος άνθρωπος!

304

«Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να εδραιώσουμε ειρήνη με τον εξωτερικό κόσμο, μέχρις ότου κάνουμε ειρήνη με τους εαυτούς μας».

Δαλάι Λάμα

Γράφει η Πηνελόπη Κοφιάνη

«Κάποτε είμασταν όλοι μας απλώς παιδιά, μα κι όλοι μας, κάποια στιγμή, διαπιστώσαμε έκπληκτοι, ότι μεγαλώσαμε απότομα. Σοκαρισμένοι λοιπόν, θελήσαμε να επιστρέψουμε στην ασφάλεια της αγαπημένης μας αλάνας, εκεί, που πιο παλιά, μπορούσαμε και παίζαμε ανέμελα. Όμως, στον ασφάλτινο πια δρόμο μας, βρήκαμε γραμμένα με κιμωλία, τα παρακάτω…»

🔸Αυτά που λέγονται μεταξύ των ανθρώπων, έχουν τις περισσότερες φορές παραπάνω από μια μετάφραση, έτσι είναι πάντα μια ευχάριστη έκπληξη, να γνωρίζεις και άτομα, που χρησιμοποιούν τις λέξεις με τρόπο τέτοιο, ώστε αυτές να μην χάνουν το αληθινό τους νόημα.

🔸Οι άνθρωποι που λένε αυτά που εννοούν και που εννοούν αυτά που λένε, είναι τελικά πολύ ωραίοι άνθρωποι.

🔸Το «Είμαι εδώ για σένα», όταν λέγεται με ειλικρίνεια, είναι μια από τις ομορφότερες φράσεις στον κόσμο.

🔸Τίποτε δεν είναι πιο πολύτιμο και τίποτε δεν συγκρίνεται με την πτήση ψυχής, που μοιράζεσαι με τους αληθινούς σου φίλους.

🔸Καλός ταβλαδόρος στη ζωή λέγεται αυτός, που βλέπει όλο το τάβλι και δεν εστιάζει μόνο σε κάποια πούλια.

🔸Τελικά, ο ρόλος της βασίλισσας στο σκάκι της ζωής είναι υπερτιμημένος. Δεν μπορεί να κάνει όλες τις κινήσεις, αφού δεν κάνει την κίνηση του αλόγου και επωμίζεται σχεδόν όλη την χαμαλοδουλειά για την προστασία του βασιλιά.

🔸Έχουμε πάντα την εσφαλμένη τάση, να εξιδανικεύουμε αυτό που δεν έγινε, αλλά κι αυτό που θα μπορούσε να γίνει.

🔸Υπάρχουν στιγμές, όπου αρκεί μια αχτίδα από ήλιο, ο ήχος από το θρόισμα ενός δέντρου, το γέλιο ενός μικρού παιδιού, για να μας φτιάξουν την ημέρα.

🔸Είναι υπέροχο, όταν μπορούμε να στεκόμαστε κάτω από την βροχή χωρίς ομπρέλα.

🔸Τα δάκρυα κι η θάλασσα έχουν κάτι κοινό. Η αλμύρα τους γαληνεύει την ψυχή μας.

🔸Πολλές φορές αρκεί ένα βλέμμα, μια κίνηση, μια λέξη για να καταλάβουμε ποιος πραγματικά στέκεται απέναντί μας και ποιος δίπλα μας.

🔸Τις περισσότερες φορές ένα και μόνο τριαντάφυλλο είναι αρκετό για δώρο, γιατί είναι από εκείνες τις φορές, που η χειρονομία του δώρου βγαίνει μέσα από την καρδιά.

🔸Οφείλουμε να μένουμε μόνοι μας κατά διαστήματα, για να καταλαβαίνουμε, πώς τα πάμε και με την παρέα του εαυτού μας.

🔸Οι πέντε αισθήσεις (όραση, όσφρηση, γεύση, ακοή, αφή) μας δόθηκαν, όχι για να δαμάζουμε και να καταστρέφουμε τα πέντε στοιχεία της ύλης (αέρας, γη, νερό, φωτιά και αιθέρας), από τα οποία και αποτελούμαστε, αλλά για να τα διακρίνουμε και να τα κατανοούμε.

🔸Κανείς δεν μπορεί να συγχωρήσει τον εαυτό του, όταν χρησιμοποιεί το ιδιαίτερο χάρισμά του για κακό.

🔸Είμαστε τόσο μικροί κι ασήμαντοι για τους συμπαντικούς νόμους, όσο μικρός κι ασήμαντος είναι για μας ένας κόκκος άμμου.

🔸Η δημιουργία, σε κάθε της μορφή, είναι ανάσα, είναι ζωή.

🔸Η αξιοπρέπεια και το ήθος δεν πρέπει να δανείζονται, να χαρίζονται, να πωλιούνται ή να χάνονται.

🔸Η ζωή φέρνει τα πράγματα έτσι, ώστε με τον δύσκολο πάντα τρόπο να καταλαβαίνουμε, ότι ο εαυτός μας δεν είναι αντικείμενο «τάδε αξίας» προς πώληση, ενοικίαση ή οτιδήποτε άλλο, αλλά ότι αποτελεί αξία από μόνος του.

🔸Είναι καλό να ξέρουμε, πότε να αντικαθιστούμε το «παρά πολύ» και το «τίποτε», με το «τόσο-όσο».

🔸Σε όλα, μα στα πάντα όλα, υπάρχει μια δυαδικότητα, μια σοφή δυαδικότητα, που την βιώνουμε είτε σε κύκλους είτε σε γραμμές ευθείες κι εμείς καλούμαστε να εστιάζουμε και να βρισκόμαστε όσο γίνεται πιο κοντά στο κέντρο της.

🔸Είναι καλό να μαθαίνουμε πώς να αγνοούμε, καλύτερο όμως είναι, να διακρίνουμε τι δεν πρέπει να αγνοούμε.

🔸Ο έρωτας κι ο πόνος της ψυχής έχουν δύο κοινά σημεία: την έμπνευση, αλλά και τον θάνατο της λογικής.

🔸Το όγδοο θανάσιμο αμάρτημα, το οποίο σκοπίμως δεν προστέθηκε στα υπόλοιπα επτά, είναι η ηλιθιότητα και σε καμία περίπτωση δεν αναφέρεται αυτό στην νοητική καθυστέρηση.

🔸Η εκδίκηση έχει πολλούς τρόπους εκδήλωσης. Ο πιο πετυχημένος, αν και σπάνιος, είναι η αλήθεια κι όχι αυτή που κυνηγάμε να βγάλουμε στην φόρα με το ζόρι, με την πίεση του ξεσκεπάσματος, αλλά αυτή που αποκαλύπτεται από μόνη της, σιγά-σιγά, αυτή που με τον μοναδικό της τρόπο ξεσκαρταρίζει και στο τέλος δικαιώνει.

🔸Κάθε δικαίωση περιέχει πάντα και μια μικρή γεύση από θλίψη.

🔸Ό,τι υπάρχει από πάνω, υπάρχει κι από κάτω. Ό,τι υπάρχει στον καθρέφτη μας, υπάρχει και μέσα μας. Κι οι πολεμιστές μας, ο καλός κι ο κακός, πάντα δύο θα είναι. Σημασία έχει τι επιλέγουμε να βγάλουμε από μέσα μας, πώς το χρησιμοποιούμε και γιατί.

🔸Η τεχνολογία λατρεύει την αλματώδη εξέλιξη, η φιλοσοφία από την άλλη θέτει βήμα – βήμα και αργά – αργά τα σωστά ερωτήματα, οπότε  στην ιστορία απομένει απλά… να επαναλαμβάνει τον εαυτό της.

🔸Από τότε που βάλαμε και έμπρακτα στην ζωή μας το αρχαίο επίρρημα «τῆλε», ως πρώτο συνθετικό άλλων λέξεων και εννοιών, καταφέραμε το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα, από αυτό που πραγματικά επιθυμούσαμε. Καταφέραμε να απομακρυνθούμε.

🔸Υπάρχουν τόσες πραγματικότητες όσοι είναι και οι άνθρωποι του πλανήτη, που τις αντιλαμβάνονται.

🔸Η αλήθεια και το ψέμα διέπονται από νόμους μαθηματικούς. Διαπιστώνουμε ότι, είναι ποσά αντιστρόφως ανάλογα, ότι ο εκθέτης τους παίρνει την τιμή που εμείς οι ίδιοι του δίνουμε κι ότι η διακρίνουσά τους αποδεικνύει πάντα …την πραγματική τους ρίζα.

«…κι αφού τα  διαβάσαμε ένα προς ένα, καταλάβαμε, ότι ίσως να μην είναι και τόσο κακό τελικά, που μεγαλώσαμε…»

«Ο αποχαιρετισμός είναι σαν ένα κύμα, που σαρώνει την αμμουδιά, όπου κάθεσαι ήσυχος και σε παρασύρει στην ανοικτή θάλασσα. Κι εκεί καταλαβαίνεις, ότι αυτό που αποχαιρετάς, είναι ένα κομμάτι της ύπαρξής σου, που έχει την ίδια σύσταση με το μποζόνιο ή αλλιώς το σωματίδιο του Θεού. Και είσαι θνητός και δεν ελέγχεις τίποτα. Το μόνο που μένει να σε παρηγορεί, για την κατάρρευση της καθ’ όλα χάρτινης νοητικής κατασκευής σου, είναι η αγάπη που πήρες κι έδωσες… Και προχωράς και δεν ξεχνάς…»

-Λόγια γραμμένα με κιμωλία της Ρούλας Χρυσοχόου, μιας πολύ καλής μου φίλης.