Lifestyle

«Προσοχή! Εύθραυστον!»: Οι ισορροπίες και οι ανακωχές της ζωής μας

211
Γράφει η Πηνελόπη Κοφιάνη

 

Ίσως να είναι αρκετές οι στιγμές στη ζωή μας, που νιώθουμε σαν να περπατάμε σε τεντωμένο σκοινί. Εκείνες οι στιγμές δηλαδή, που πιστεύουμε, πως έστω κι ένα απειροελάχιστο παραπάτημά μας, αρκεί για να μας αφήσει μετέωρους στο κενό. Από την άλλη, σχεδόν όλοι μας έχουμε διανύσει μικρά ή και μεγάλα χρονικά διαστήματα της ζωής μας, νιώθοντας, σαν στρατιώτες, που μάχονται να κερδίσουν έναν διαρκή, αλλά κι ατελείωτο πόλεμο.

Κάτι τέτοιες στιγμές λοιπόν, είναι που επιζητούμε λίγη ισορροπία στη ζωή μας, λίγη ειρήνη. Είναι οι στιγμές αυτές που, αφού έχουμε μισοκαταλάβει τί μας συμβαίνει – κι αυτό που μας συμβαίνει, ονομάζεται ξεκάθαρα κούραση – ζητάμε ισορροπίες και ανακωχές, ώστε να πάρουμε μια βαθιά ανάσα ή να νιώσουμε λίγο στέρεο έδαφος κάτω από τα πόδια μας. Εκείνες τις στιγμές όμως, δεν μας ενδιαφέρει αν οι ισορροπίες και οι ανακωχές θα κρατήσουν. Δεν μας ενδιαφέρει, κατά πόσο εύθραυστες είναι, αν θα έχουν διάρκεια στον χρόνο ή αν θα είναι στέρεες, συμπαγείς και γερές. Τις θέλουμε και τις χρειαζόμαστε επειγόντως, καθώς την επιτακτική φωνή της κούρασης δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε, με αποτέλεσμα να κάνουμε τις σημαντικότατές μας εκπτώσεις σε αυτές.

Εύθραυστες λοιπόν οι ισορροπίες κι οι ανακωχές. Εύθραυστες και τις νιώθουμε, τις βιώνουμε και ενίοτε τις προκαλούμε εμείς οι ίδιοι.

Γιατί όμως; Γιατί το κάνουμε αυτό; Γιατί δείχνουμε προτίμηση σε εύθραυστες και όχι σε συμπαγείς, στέρεες και θεμελιωμένες ισορροπίες και ανακωχές; Και άραγε ποιον κρίκο από την κακιά αυτήν αλυσίδα πρέπει να σπάσουμε, ώστε να μην επαναλαμβάνεται ένας επιζήμιος για μας φαύλος κύκλος;

Για να μιλάμε για ισορροπίες και ανακωχές σημαίνει, ότι βρισκόμαστε ή νιώθουμε πως βρισκόμαστε σε πόλεμο με κάτι ή με κάποιον. Αυτή η αίσθηση, αυτή η κατάσταση, πέραν του ότι είναι καθαρά υποκειμενική, είναι και ιδιαίτερα ψυχοφθόρα. Όταν μονίμως νιώθουμε, πως ζούμε μέσα σε έναν κόσμο που πρέπει οπωσδήποτε να έχει μόνο νικητές και ηττημένους – και σαφώς δεν θέλουμε με τίποτε, να ανήκουμε στην δεύτερη κατηγορία – τότε απλά ξεχνάμε να ζούμε. Μας διαφεύγει το γεγονός, ότι αυτή η αίσθηση, αυτή η κατάσταση είναι κάτι σαν κόλαση, η δική μας προσωπική κόλαση, που δεν έχει καμία σχέση με το νόημα και την χαρά της ζωής. Ορισμένες φορές είμαστε τόσο εστιασμένοι, στο πώς θα στεφθούμε νικητές, που όλη μας η ενέργεια, όλη μας η σκέψη καταναλώνεται εκεί. Αν αυτό λοιπόν δεν είναι μια κόλαση – η προσωπική μας κόλαση – τότε τι είναι;

Κι εδώ έρχονται και κουμπώνουν οι εύθραυστες ισορροπίες και ανακωχές. Αποκαμωμένοι από τις καθημερινές μας μάχες, ενίοτε ζητάμε, επιθυμούμε ή και προκαλούμε πρόχειρες ή αλλιώς «του ποδαριού» ισορροπίες και ανακωχές. Και αντί να σκεφτούμε και να βάλουμε σε εφαρμογή φόρμες, με τις οποίες θα συμφιλιωθούμε, με ό,τι είναι αυτό που θεωρούμε πως πολεμάμε, εξακολουθούμε και καταναλώνουμε φαιά ουσία, χρόνο και ζωή απ´ την ζωή μας στο να σπάμε το κεφάλι μας να βρούμε τρόπους κατατρόπωσης του εχθρού. Πώς να μην είναι λοιπόν έτσι εύθραυστες οι ισορροπίες και οι ανακωχές;

Καθώς βρισκόμαστε μονίμως σε μια κατάσταση εγρήγορσης, για το πώς θα αμυνθούμε έναντι σε επιθέσεις όποιου τύπου, για το αν και ποιον θα μπορέσουμε να εμπιστευθούμε, για το αν και ποιος θα μας ξεγελάσει ή για το πώς θα μπορέσουμε να επιβεβαιωθούμε ως ατομικότητες, μας διαφεύγει, ότι δεν είμαστε σε θέση να σκεφτούμε καθαρά, ήρεμα και ψύχραιμα. Και εκτός αυτού, μας διαφεύγει επίσης το κυριότερο· ότι κατά αυτόν τον τρόπο εμείς είμαστε οι πρώτοι – ίσως και οι μόνοι – που στριμωχνούμε τους εαυτούς μας στα σκοινιά του ρινγκ, που βάζουμε σε θέση άμυνας τον εαυτό μας έναντι ορατών και αοράτων εχθρών. Αυτοί, που δεν μπορούμε να βρούμε την ειρήνη μέσα μας.

Η ειρήνη – είτε αναφερόμαστε σε αυτή μέσα μας, είτε εκείνη που επιζητούμε από τους άλλους – θέλει μια καθαρή, ντόμπρα, με γερά κότσια και σεβασμό στον εαυτό μας αληθινή σκέψη για να επιτευχθεί. Δυστυχώς ή ευτυχώς μόνο έτσι μπορούμε να την αποκτήσουμε. Διαφορετικά, θα μιλάμε πάντα για ισορροπίες  και ανακωχές εύθραυστες, που νομοτελειακά θα οδηγούν σε μια ειρήνη «μούφα», η οποία και θα καταλήγει σ´ έναν φαύλο κύκλο κόλασης. Της προσωπικής μας κόλασης.

Αν θέλουμε λοιπόν, να σπάσουμε αυτήν την κακιά αλυσίδα, να αφαιρέσουμε από αυτήν τον κρίκο που θα κάνει την διαφορά ή με απλά λόγια να βρούμε την ειρήνη, θα πρέπει να κοιτάξουμε και μέσα μας. Θα πρέπει να σκάψουμε βαθιά μέσα μας, ώστε να αναγνωρίσουμε και να αναλύσουμε σκέψεις και συμπεριφορές μας, οι οποίες μας οδηγούν, να γινόμαστε εμείς οι ίδιοι οι χειρότεροι εχθροί του εαυτού μας και να δουλέψουμε πάνω σ´ αυτές. Εξάλλου, αυτό είναι και το πρώτο βήμα, που μπορούμε να κάνουμε, αν θέλουμε να καλλιεργήσουμε την ενσυναίσθησή μας. Ας μην ξεχνάμε, ότι μια από τις πιο σημαντικές εξισώσεις στα μαθηματικά της ζωής μας είναι η εξής: συναίσθηση (βουτιά στον εαυτό) + ενσυναίσθηση (μπαίνω στην θέση του άλλου) = ισορροπία. Και ποια καλύτερη ασπίδα προστασίας άραγε θα μπορούσαμε να βρούμε από αυτήν;

Σταθερή ισορροπία λοιπόν, συμπαγής ανακωχή και μη πλασματική ειρήνη αποτελούν το τρίπτυχο της εσωτερικής μας γαλήνης και ηρεμίας. Μιας γαλήνης και ηρεμίας καθόλου εύθραυστης, που θα μας επιτρέπει να ζούμε πραγματικά την ζωή μας και όχι απλά να επιβιώνουμε σε αυτήν.

 

Πρώτη ανάγνωση απο το πρωσοπικό ιστολόγιο της κυρίας Κοφιάνη, το : pinelopikofiani.wordpress.com