Lifestyle

Τα …διαφορετικά «ευχαριστώ» της ζωής μας

241

«Ευχαριστώ». Μία λέξη πολύ εύηχη, που δηλώνει ευγνωμοσύνη και αναγνώριση. Μία πολύ όμορφη λέξη, που υποδηλώνει ευγένεια και ήθος. Συνηθίζουμε να την λέμε σε ανθρώπους, που μας έχουν φερθεί καλά, για να εκφράσουμε την ικανοποίηση και ευγνωμοσύνη μας απέναντί τους.

Σε ανθρώπους όμως που μας έχουν βλάψει, όχι μόνο «ευχαριστώ» δεν λέμε, αλλά ούτε καν μια «καλημέρα». Αντιθέτως, ξεχνώντας κάθε ευγένεια, διαλλακτικότητα και καλοσύνη που μας διέπει, μοιάζουμε έτοιμοι να χιμήξουμε και να ζήσουμε την ιδιαίτερα ευχάριστη εμπειρία της εκδίκησης. Αυτής, που στο τέλος μας αφήνει άδειους από όποιο καλό και θετικό συναίσθημα και γεμάτους μόνο με πικρία.

Με ποιον τρόπο άραγε, θα μπορέσουμε να διακόψουμε αυτόν τον φαύλο κύκλο αρνητικών συναισθημάτων; Και τι είναι αυτό, που θα μπορέσει να αντιστρέψει αυτήν την τόσο αρνητική εσωτερική μας διεργασία, με τρόπο τέτοιο μάλιστα, ώστε να λειτουργήσει υπέρ μας;

Λέξη κλειδί αλλά και απάντηση μαζί στο παραπάνω ερώτημα είναι η αντιστροφή. Τι λέτε λοιπόν; Πάμε όλοι μαζί,  να «ευχαριστήσουμε» τους προσωπικούς μας «ευεργέτες»;

 

Γράφει η Πηνελόπη Κοφιάνη        

 

Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» σε αυτούς που:

  • μας έβαλαν τις «καλοπροαίρετες» τρικλοποδιές τους, γιατί μας έμαθαν, να μην δίνουμε σημασία μόνο σε «καλοπροαίρετα χαμόγελα», αλλά και στο «καλοπροαίρετα» απλωμένο ποδαράκι εκεί κάτω.
  • μας έστησαν τις «καλοσυνάτες» τους παγίδες, γιατί μας έμαθαν, πώς να τις αποφεύγουμε και πώς να ξεφεύγουμε από αυτές.
  • μας χλεύασαν, γιατί μας έμαθαν, ότι όποιος χωρίς λόγο και αβίαστα χλευάζει και διασπείρει φήμες για ανθρώπους και καταστάσεις, έχει πραγματικά πολύ σοβαρά θέματα με τον εαυτό του και αξίζει μόνο την λύπησή μας.
  • μας έκαναν πολλές, μα πολλές «προγραμματικές δηλώσεις», που ποτέ, μα ποτέ δεν τις υλοποίησαν κι έτσι εξαιτίας τους εμπεδώσαμε, ότι όποιος πραγματικά θέλει να κάνει κάτι, δεν προβαίνει σε «προγραμματικές δηλώσεις». Πρώτα υλοποιεί και μετά κάνει απλές δηλώσεις.
  • στόχευσαν στα αδύναμά μας σημεία, ώστε να καταρρεύσουμε και πέτυχαν το ακριβώς αντίθετο τελικά. Ξύπνησαν το κοιμισμένο πείσμα μέσα μας κι έτσι η κάθε μας αδυναμία έγινε και δύναμή μας.
  • μας φέρθηκαν πατροναριστικά, μειωτικά και με απαξίωση, ώσπου μας έκαναν να καταλάβουμε, πως όποιος φέρεται έτσι, νιώθει ο ίδιος ετοιμόρροπος και ότι τα δυο μας πόδια ξεκολλάνε από το έδαφος, μόνο όταν το θέλουμε εμείς οι ίδιοι και κανένας άλλος.
  • μας έβαλαν, αρχάριους ακόμα, να λύνουμε σταυρόλεξα για δυνατά μολύβια, με σκοπό να αποτύχουμε και για κάποιον αρρωστημένο λόγο να αισθανθούν αυτοί καλύτερα, αλλά κατάφεραν πάλι ακριβώς το αντίθετο. Να γίνουμε τελικά πολύ δυνατοί λύτες.
  • θέλησαν να μας μηδενίσουν νου, όραση και ακοή, φιμώνοντάς μας παράλληλα, αλλά το μόνο που κατάφεραν, ήταν όλα τα παραπάνω να τα οξύνουν.
  • υποτίμησαν φωναχτά ή και ψιθυριστά, στα ίσια ή και ύπουλα τις δυνατότητες, τις ικανότητες και τις δεξιότητές μας, αλλά μας έκαναν τελικά να καταλάβουμε, πως η δική τους αυτοεκτίμηση είναι αυτή που βουλιάζει στην ανυπαρξία και όχι η δική μας.
  • με υστεροβουλία καταχράστηκαν την καλοσύνη μας, κι έτσι εμείς συνειδητοποιήσαμε, πως μπορούμε να έχουμε απεριόριστη καλοσύνη, αλλά καμία ανοχή.
  • θεώρησαν, ότι τα δικά μας όρια πρέπει να είναι ιδιαίτερα ελαστικά έως και ανύπαρκτα, για να τα καταπατούν, αλλά εμείς καταλάβαμε, ότι δικαιούμαστε ενίοτε να έχουμε ευέλικτα όρια, ελαστικά όμως ποτέ και ότι παράλληλα θα πρέπει να έχουμε και τις εντελώς μη ευέλικτες κόκκινες γραμμές μας.
  • αντικατόπτρισαν επάνω μας τα προσωπικά τους προβλήματα και θέματα, οπότε εμείς συνειδητοποιήσαμε επιτέλους, ότι το είδωλο που αντικρίζουμε, κοιτώντας τον εαυτό μας στον καθρέφτη, πρέπει να είναι ένας πολύ ωραίος άνθρωπος τελικά.
  • μας ζόρισαν άγρια, γνωρίζοντας εκ των προτέρων, πως λόγω καταστάσεων και συνθηκών, δεν θα μπορούσαμε ούτε να δράσουμε ούτε να αντιδράσουμε, οπότε εμείς μάθαμε να επεκτείνουμε τα όρια της υπομονής μας και να περιμένουμε για να δράσουμε και να αντιδράσουμε την πιο κατάλληλη στιγμή.
  • ήταν από την αρχή ασαφείς και θολοί απέναντί μας, πουλώντας μας το παραμυθάκι του δήθεν μυστηριώδους γρίφου προς λύση κι έτσι εμείς εμπεδώσαμε πια, πως όποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για το καλό μας, κάθε άλλο, παρά ασαφής και θολός θέλει να είναι απέναντί μας.
  • με υπονοούμενα, λόγια και πράξεις προσπάθησαν εσκεμμένα να μας μπερδέψουν, οπότε εμείς καταφέραμε να τοποθετήσουμε πρώτες, ανάμεσα στις ανεκτίμητές μας αξίες, την ντομπροσύνη, την ευθύτητα, την σαφήνεια και την καθαρότητα σε λόγο και πράξεις.
  • προσπάθησαν με πράξεις και λόγια να μας τραβήξουν τόσα βήματα προς τα πίσω, όσα πίστευαν, ότι είμαστε εμείς μπροστά τους. Το αποτέλεσμα; Εμείς μάθαμε να ανοίγουμε πιο πολύ το βήμα μας και να τους προσπερνάμε.
  • αποδείχτηκαν τελικά πολύ μικροί σε ανάστημα ψυχής και θρασύδειλοι ψευτονταήδες, και με αυτό το τρόπο εμείς αντικρίσαμε τους δικούς μας ανυπόστατους και αστείους φόβους και τους ξεπεράσαμε.
  • υπήρξαν ιδιαίτερα χαιρέκακοι μαζί μας, με αποτέλεσμα η δική τους ανισορροπία να μας κάνει να εκτιμήσουμε ακόμα πιο πολύ την δική μας εσωτερική ισορροπία και αρμονία.
  • μας «χάρισαν» την τοξικότητά τους, και με αυτό το «ωραίο» τους δώρο, εμείς, αποτοξινωμένοι πλέον, νιώσαμε πόσο όμορφο είναι, να πετυχαίνουμε έναν-έναν τους στόχους μας.
  • έπαιξαν μαζί μας το παιχνίδι του «άλλα λέω, άλλα εννοώ και άλλα ισχύουν τελικά», γιατί έτσι εμείς μάθαμε, πώς να είμαστε οι ήρεμοι και ήσυχοι παρατηρητές, ώστε να κερδίζουμε τύπους σαν κι αυτούς μέσα στο ίδιο τους το παιχνίδι.
  • μας πούλησαν το παραμύθι της «αλήθειας» και της «αυθεντίας» κι έτσι εξαιτίας τους καταλάβαμε, πώς να ξεχωρίζουμε τους ψεύτικους από τους αληθινούς και τις γιαλαντζί αυθεντίες από τις πραγματικές.
  • προσπάθησαν, για τους δικούς αρρωστημένους λόγους, να στείλουν εμάς στην σχιζοφρένεια, αλλά έτσι εμείς θυμηθήκαμε, πως σε αυτό το παιχνιδάκι ήμασταν ανέκαθεν πολύ δυνατοί, ενώ τώρα πια …παραδίδουμε και μαθήματα.

Εν ολίγοις, με αυτά τα  «ευχαριστώ», ας αποδώσουμε τον «φόρο τιμής», που «αξίζει»,  σε όλους τους : ανόητους, ανούσιους, άκυρους, άτολμους, ανακόλουθους, αναίσχυντους, αχρείους, άθλιους, ανεκδιήγητους, ανυπόληπτους, ανέντιμους, ανέτοιμους, ανειλικρινείς, αδικαιολόγητους, ασαφείς, ανέραστους, ανούσιους, ανεύθυνους, αναξιόπιστους, αγνώμονες, ανικανοποίητους, άπληστους, αγενείς, άνανδρους, ανίκανους, ανάξιους, ανήθικους και απαίδευτους, που πέρασαν κατά καιρούς από τις ζωές μας, διότι η παρέμβασή τους συνέβαλε, στο να καταλάβουμε, ποιοι είμαστε εμείς, τι θέλουμε εμείς να είμαστε και τι δεν θα θέλαμε με τίποτα να είμαστε, που μπορούμε να φτάσουμε, αλλά και σε τι δεν θα θέλαμε με τίποτα να εξελιχθούμε.