Lifestyle

Τα 5 αντίστροφα βήματα της αυτοεκτίμησης    

942

            «…κι αν δεν τα καταφέρω;». Άραγε πόσες και ποιες επιλογές έχουμε κάνει στη ζωή μας, απαντώντας αρνητικά στην παραπάνω ερώτηση; Άραγε πόσες και ποιες είναι οι φορές, που δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να προσπαθήσουμε, βασισμένοι στο φόβο, ότι δεν θα τα καταφέρουμε; Κι άραγε πόσες και ποιες ευκαιρίες στο παιχνίδι της ζωής αφήνουμε κατ’ αυτόν τον τρόπο, να φεύγουν από τα χέρια μας;

Για όσους από εμάς δεν έχουμε βιώσει ποτέ ή ακόμα κάτι τέτοιο, τα παραπάνω ίσως και να ακούγονται αδιάφορα. Από την άλλη, όσοι το έχουμε νιώσει στο πετσί μας, σίγουρα ταυτιζόμαστε. ‘Όμως, άσχετα αν νιώθουμε ταύτιση ή και μη, άσχετα αν μας συμβαίνει σπάνια, ή κατ’ εξακολούθηση, σε κάθε περίπτωση, καλό θα ήταν να μυηθούμε βήμα-βήμα και σ’ έναν διαφορετικό, πιο βοηθητικό κι ίσως κάπως αντίστροφο κι αντιδραστικό τρόπο σκέψης· τον εναλλακτικό.

1ο βήμα: Αντιστροφή ηλικίας

Στο βήμα αυτό, που ως πρώτο, είναι και το πιο σημαντικό, πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε για λίγο στην άκρη την ενήλική μας ζώνη ανασφάλειας, αντιστρέφοντας την ηλικία μας. Να θυμηθούμε, δηλαδή, πώς είμασταν, πώς νιώθαμε σαν παιδιά. Να γυρίσουμε πίσω στην ανήλικη ζώνη ασφαλείας μας και να θυμηθούμε την εποχή, που όλα μέσα στο παιχνίδι ήταν δυνατά κι όλα – εκτός της ζαβολιάς – μας επιτρέπονταν. Για παράδειγμα, μπορούμε να μας φανταστούμε σαν αστρικούς ταξιδιώτες, να τριγυρνάμε στον χωροχρόνο με μια χρονομηχανή. Σ’ αυτό το ταξίδι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μπορούν, είτε να εναλλάσσονται είτε και να μπλέκονται μεταξύ τους. Στο πρώτο βήμα εν ολίγοις, όσο πιο ελαστικοί είμαστε με την φαντασία μας, τόσο το καλύτερο για μας.

2ο βήμα: Αντιστροφή χρόνου

Εδώ, πρέπει να καταφέρουμε μέσα από το ταξίδι μας στο παρελθόν, να βρούμε και να ανασύρουμε από τις κρυψώνες τους τα πανέμορφα παιδικά μας κολλάζ, τις  πολύχρωμες και πολύβουες αυτές συνθέσεις, από εικόνες και ήχους του παιδικού μας μυαλού και της παιδικής μας φαντασίας, για το τι και πώς θα θέλαμε να είμαστε, όταν μεγαλώσουμε και το πώς θα θέλαμε, να είναι κι ο κόσμος γύρω μας. Πρέπει δηλαδή, να θυμηθούμε και να θελήσουμε να διεκδικήσουμε ξανά τα αγαπημένα μας παιδικά όνειρα, που εμείς οι ίδιοι φροντίσαμε, να ξεχάσουμε και να κρύψουμε. Τα παιδικά αυτά όνειρα, από τα οποία γεννιέται στην ουσία το μέλλον.

3ο βήμα: Αντιστροφή και αποδοχή των μύθων μας

            Το ταξίδι μας εδώ πρέπει να αφορά το πιο πρόσφατο παρελθόν και τις επιλογές μας. Αυτό είναι ίσως και το πιο δύσκολο από τα υπόλοιπα βήματα. Σίγουρα, το να θέσουμε στον εαυτό μας τις σωστές ερωτήσεις και παράλληλα, να του δώσουμε ειλικρινείς απαντήσεις, είναι όντως πολύ δύσκολο. Ερωτήσεις όπως οι παρακάτω όμως, θα πρέπει να τεθούν και να απαντηθούν με κάθε ειλικρίνεια. «Άραγε πόσες και ποιες επιλογές έκανα και κάνω στη ζωή μου, πιστεύοντας, πως δε θα τα καταφέρω;» «Τι πίστευα και τι πιστεύω για μένα;» «Τι γνώμη είχα κι έχω για τις ικανότητες και δεξιότητες μου;» «Πώς με κάνουν αυτές οι σκέψεις, να νιώθω για τον εαυτό μου;» «Σε ποιους επιτρέπω να επηρεάζουν τις αποφάσεις μου και γιατί;» «Στηρίζομαι ή όχι εξ ολοκλήρου επάνω σε άλλους, για αποφάσεις που αφορούν τον εαυτό μου;» «Τι ακριβώς φοβάμαι και δεν αναλαμβάνω την ευθύνη των αποφάσεών μου;» «Τι θα σήμαινε για μένα μια ενδεχόμενη αποτυχία;» «Πώς θα αισθανόμουν για τον εαυτό μου, αν θα έπρεπε να αντιμετωπίσω μια αποτυχία μου;» «Είναι αυτός ο λόγος που προτιμώ τελικά την απραξία;» «Μήπως όμως έτσι το μόνο που φροντίζω, σαν να το αγαπάω κιόλας, είναι ο κακώς εννοούμενα εγωισμός μου;» «Με τον τρόπο που μου έχω φερθεί μέχρι στιγμής, έχω καταφέρει να μάθω τον εαυτό μου και τα όριά του;» «Με τον τρόπο που μου έχω φερθεί μέχρι στιγμής, έχω καταφέρει να φροντίσω και να αγαπήσω πραγματικά τον εαυτό μου;» «Με τον τρόπο που μου έχω φερθεί ως τώρα, μπορώ να πω ότι νιώθω ευτυχισμένος;».

            4ο βήμα: Αντιστροφή αρχικής ερώτησης και αρνητισμού

             «…κι αν τα καταφέρω;». Εδώ μπορούμε να πούμε, ότι γίνεται η ερώτηση κλειδί. Κάνουμε την αντίστροφη κι αντιδραστική αυτή ερώτηση στον εαυτό μας, με ακόλουθες όλες τις παραπάνω προηγούμενες, φροντίζοντας όμως, να προσθέτουμε το ρήμα «θέλω» σ’ αυτές, αλλά και να αντιστρέφουμε όλες τις αρνητικές τους έννοιες. Για παράδειγμα: «Άραγε πόσες και ποιες επιλογές θα κάνω στη ζωή μου, πιστεύοντας, πως θα τα καταφέρω;» «Τι θα σήμαινε για μένα μια ενδεχόμενη επιτυχία;» «Τι θέλω να πιστεύω για μένα;» «Τι γνώμη θέλω να έχω για τις ικανότητες και δεξιότητες μου;» «Πώς με κάνουν αυτές οι σκέψεις, να νιώθω για τον εαυτό μου;» κ.ο.κ.

5ο βήμα: Αντίστροφη κατεύθυνση συμβουλών

            Ή αλλιώς συμβουλές στον νεότερο εαυτό μας. Όπως θα συμβουλεύαμε το παιδί μας ή έναν πολύ καλό μας φίλο, θέλοντας να τον βοηθήσουμε και να του περάσουμε ή να του δώσουμε, ό,τι καλύτερο έχουμε, έτσι ακριβώς πρέπει να κάνουμε πρώτιστα με μας τους ίδιους. Το 5ο και τελευταίο βήμα είναι αυτό, που μας εισάγει στην έμπρακτη πια φροντίδα κι αγάπη του εαυτού μας. Ερευνητές μάλιστα αναφέρουν, ότι θα πρέπει να μας δίνουμε συμβουλές, που οι νεότεροι εαυτοί μας θα θαύμαζαν. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο ερχόμαστε πιο κοντά στο είδος του ανθρώπου, που εμείς οι ίδιοι επιθυμούμε να γίνουμε, αλλά κι απομακρυνόμαστε με ασφάλεια, από αυτό που ενδεχομένως κάποιοι άλλοι θα επέλεγαν ή θέλουν να επιλέξουν για εμάς. Σε κάθε περίπτωση όμως, η συμβουλή προς τον νεότερο εαυτό μας, έρχεται στο τέλος, ώστε να φέρει την ισορροπία και την συμφιλίωση στην σχέση, που μοιράζονται το παιδί κι ο ενήλικας μέσα μας. Κι αυτό είναι η απαρχή της αυτοεκτίμησης.

 

 

 

Επιμέλεια άρθρου

Πηνελόπη Κοφιάνη