Lifestyle

Όλα όσα μας λέει η κλεψύδρα ενός χρόνου!

94

Γράφει η Πηνελόπη Κοφιάνη

⏳Κάθε φορά, στην αρχή ενός καινούριου έτους, σκέφτεσαι τι να ευχηθείς. Τι να ευχηθείς, που να μην το έχεις ευχηθεί ξανά; Να ευχηθείς να είναι αυτός ο χρόνος που θα μπορέσει, σε κάτι έστω, να κάνει την διαφορά; Ο χρόνος που η Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη, η διαφάνεια θα ανέβουν έστω κι έναν όροφο πιο πάνω από τον τελευταίο του υπογείου; Ή να είναι αυτή η χρονιά, όπου ο κόσμος θα αποκτήσει μεγαλύτερη ενσυναίσθηση κι αυτογνωσία, περισσότερα συναισθήματα και λογική, έτσι ώστε οι επιλογές του να πάψουν να βλάπτουν το σύνολο; Κι εκεί επάνω καταλήγεις σ’ αυτό που θα ευχηθείς κι ας μην αποτελεί πρωτοτυπία. Εύχεσαι λοιπόν στην κάθε καινούρια χρονιά που έρχεται, να φέρνει μαζί της κι ό,τι χρειάζεται, ώστε ο κόσμος να αποκτά όλο και περισσότερο την αίσθηση του συνόλου.

⏳Όταν η Δικαιοσύνη εθελοτυφλεί, τότε στέκεται δίπλα της η Δικαίωση και της δείχνει τον δρόμο…

⏳Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι – με την αληθινή σημασία της λέξης – θα υπάρχει μνήμη, άρα και αναλλοίωτα ιστορικά γεγονότα. Θα υπάρχει συνείδηση, ενσυναίσθηση, λογική και αίσθημα δικαίου, άρα και ανυπακοές, ανατροπές, αντιστάσεις κι αποκαλύψεις. Οι καθρέφτες σου, θέλεις και δεν θέλεις, θα υπάρχουν πάντα κι όσους περισσότερους προσπαθείς να σπάσεις, τόσοι περισσότεροι θα δημιουργούνται. Οπότε, αφού θέλεις να επαναλάβεις την ιστορία…

b e  t h e  m i r r o r’ s  g u e s t.

⏳Αφού αισθάνεσαι να προσκρούεις στον ίδιο τοίχο ξανά και ξανά, τον τοίχο του όμοιου καλουπιού, γιατί δεν κάνεις, αυτό που χρειάζεται να κάνεις; Γιατί δεν το σπας;

  Σ π ά σ ε  τα  “κ α λ ο ύ π ι α”

⏳Συνήθιζες να λες πως για να μπορέσεις να αντιμετωπίσεις ή και να διαχειριστείς κάτι το ξένο, το εντελώς άγνωστο προς εσένα, θα έπρεπε πρώτα να το γνωρίζεις, να το μάθεις σε βάθος. Να μπορείς να υπολογίζεις με ακρίβεια την επόμενη, ίσως και την παρεπόμενη κίνησή σου, κάτι, που σου έδινε πάντα προοπτικές επίτευξης στόχου. Στην πορεία όμως ανακάλυψες, ότι δεν αρκεί μόνο αυτό. Στην πορεία ανακάλυψες, πως χρειάζεσαι παράλληλα το απρόβλεπτο και το αυθόρμητο στην ζωή σου. Κι όχι μόνο ως στάση ζωής, που θα σε οδηγήσει στην ονειρική ευτυχία που αναζητάς, στην Αφρική σου, όπως αρέσει σε σένα να αποκαλείς την ουτοπική Ιθάκη. Όχι. Όχι έτσι. Ανακάλυψες πως το χρειάζεσαι ως τρόπο, ως μέσο, ως όπλο αν θες, για την διατήρηση της εσωτερικής σου ηρεμίας και γαλήνης, αυτής που όλοι έχουν ανάγκη. Το ζιζάνιο του απρόβλεπτου και του αυθόρμητου, που σε άλλους βγαίνει συχνά απ’ την κρυψώνα του, ενώ σε άλλους όχι, παλιά σου φάνταζε επικίνδυνο, ίσως και τρομακτικό. Όμως τώρα πια έμαθες, προτού να χρησιμοποιείς την ζιζανιοκτόνο λογική, ρουτίνα, καθημερινότητα σου, αυτήν την εμμονή στο «μόνο έτσι γίνονται τα πράγματα», «εγώ έτσι έχω μάθει» ή «άντε ν’ αλλάξεις τώρα συνήθειες», να στέκεσαι, να σκέφτεσαι και ν’ αναρωτιέσαι. Πού σε οδήγησε μέχρι τώρα η πάντα εκ του ασφαλούς πορεία σου; Η πεπατημένη; Ποιες ήταν εκείνες οι στιγμές που υπήρξες στ’ αλήθεια ευτυχισμένος κι ευχαριστημένος με τον εαυτό σου; Οι στιγμές εκείνες που ήσουν πραγματικά ο εαυτός σου; Και πόσες τέτοιες στιγμές ευτυχίας άφησες να σου διαφύγουν;

⏳Είχες πει κάποια στιγμή, ότι υπάρχει πολύ ασχήμια γύρω σου και θέλεις να την διώξεις. Να κάνεις ένα διάλειμμα από αυτήν, να απομακρυνθείς. Έστω και για λίγο. Να μην χρειάζεται να έρχεσαι σε επαφή μαζί της συνέχεια, κάθε μέρα, κάθε λεπτό της ώρας. Κι αναρωτιόσουν τι μπορείς να κάνεις. Ένιωθες ότι χρειαζόταν να κρατήσεις μια απόσταση, να πάρεις την ανάσα σου, το οξυγόνο σου, αλλά δεν ήξερες πώς να το κάνεις. Τις μπερδεμένες σου σκέψεις τότε, διέκοψε μια χαρούμενη, γλυκιά παιδική φωνή που άκουσες. Γύρισες προς την φωνούλα κι είδες ένα μικρό παιδί, σκαρφαλωμένο στο δέντρο της τσιμεντένιας κατά τ’ άλλα πλατείας, να παίζει με τα φύλλα γελώντας. Με το ένα του χέρι κρατούσε το σπιτικό κουλουράκι που έτρωγε, μυρίζοντάς το πρώτα σε κάθε του μπουκιά, ενώ με το άλλο κουνούσε ελαφρά τα κλαδιά του δέντρου. Η εικόνα αυτή σε έκανε να χαμογελάσεις.  Αισθάνθηκες κάτι πολύ όμορφο μέσα σου να γλυκαίνει την ψυχή σου. Και καθώς επέστρεφες σπίτι ένιωσες, ότι είχες βρει την απάντησή σου στο «πώς», στο διάλειμμα που αναζητούσες. Επαφή με την φύση, μυρωδιές και γεύσεις από παιδική ηλικία, επιστροφή στην παιδική αθωότητα. Όμορφες εικόνες.

⏳Το σύμπαν πάντα σε συνέπαιρνε. Σε ηλικία μικρή, τα βράδια ξάπλωνες με την πλάτη στα σκληρά βότσαλα της παραλίας και παρατηρούσες τα φωτεινά λαμπιόνια στον ουρανό, όπως σου άρεσε τότε να τα αποκαλείς. Παρατηρούσες και φανταζόσουν τον εαυτό σου αστρικό ταξιδιώτη στον χωροχρόνο. Αργότερα, όταν μεγάλωσες πια, έμαθες ότι μία από τις τρεις συνέπειες της σχετικότητας του χωροχρόνου είναι και η διαστολή του. Αυτή, κατά την οποία τα ρολόγια δύο παρατηρητών που κινούνται με διαφορετική ταχύτητα, γυρνάνε με διαφορετικό ρυθμό. Για τον ταχύτερο παρατηρητή το ρολόι γυρνάει πιο αργά. Ομολογουμένως, το παραπάνω σε μπέρδευε. Αναρωτιόσουν, πώς είναι δυνατόν ο χρόνος να κυλάει πιο γρήγορα, όταν εσύ κινείσαι πιο αργά. Όμως, παρατηρώντας τον εαυτό σου, στην ενήλικη πια ζωή σου, ανακάλυψες, πως το παράδοξο της διαστολής του χωροχρόνου όντως ισχύει κι ήταν πάντα ένα κομμάτι από σένα. Γυρνώντας πίσω στον χρόνο, σαν αστρικός ταξιδιώτης, όπως ακριβώς κάποτε φανταζόσουν τον εαυτό σου, βρέθηκες να παραδέχεσαι πως, πράγματι, η ταχύτητα των κινήσεών σου, υπήρξε αντιστρόφως ανάλογη με την ταχύτητα της κίνησης των δεικτών του ρολογιού. Έτσι τώρα, που έχεις πλέον ενσωματώσει την γνώση αυτή στην ζωή σου, δεν αφήνεις πια λεπτό της ώρας να πάει χαμένο.

⏳Έχεις παρατηρήσει ποτέ την οπτική διαφορά μεταξύ του αριθμού 1 και του αριθμού 2; Ο αριθμός 1 περήφανα στητός κι ευθυτενής, στέκεται όρθιος αγέρωχα, με την γωνία που σχηματίζει να στοχεύει προς τα πάνω, εκπέμποντας έτσι την ανωτερότητά του, το κύρος του. Ο αριθμός 2 πάλι, στο ανώτερο σημείο του σχηματίζει καμπύλη, με την άκρη της να δείχνει προς τα κάτω, λες και σκύβει το κεφάλι, αναγνωρίζοντας την ανωτερότητα του αμέσως προηγούμενού του και πρώτου όλων των αριθμών. Καθόλου τυχαίο, που χρειάζεται και μια βάση για να στηρίζεται. Κι αν αφαιρέσεις αυτήν την βάση, τι μένει; Δεν μένει ένα ημιτελές λατινικό ερωτηματικό; Γνωρίζοντας τώρα ότι οι αριθμοί  και γενικώς τα σύμβολα είναι απλές ευθείες γραμμές, που ανάλογα με το σχήμα που τους δίνει το κάθε ανθρώπινο χέρι που τους σχηματίζει, παίρνουν και την τελική τους μορφή, πού καταλήγεις; Δεν καταλήγεις στο συμπέρασμα πως οι αριθμοί και τα σύμβολα έχουν μεγάλη δύναμη τελικά; Την δύναμη που εσύ αποφασίζεις κάθε φορά να τους δώσεις;

 

⏳Σκέφτομαι μια διαπίστωσή σου•  πως πρέπει τελικά να έχεις γερά κότσια, αν θες να είσαι μπροστάρης ή μπροστάρισσα στον χορό της ζωής σου. Θυμάμαι να λες, ότι εσύ είχες μεγαλώσει παρέα με το συννεφάκι σου, μαθαίνοντας ότι τα γερά κότσια έχουν και συνέπειες, ευθύνες, που «συμφέρον» είναι να αποφεύγεις. Έτσι άρχισες να τα κρύβεις. Από τον κόσμο, τον εαυτό σου. Άρχισες να βουλιάζεις στην απραξία. Σε μια απραξία βολική – για σένα και για όλους – η οποία σε μύησε και στην ευκολία. Στην επίπλαστη και συμφέρουσα ευκολία – για σένα και για όλους – που πρόσφερε για αρκετό καιρό ηρεμία κι ομορφιά στη ζωή σου. Έπειτα, ξεκίνησες να ανέχεσαι. Ανέχτηκες καταστάσεις, ανθρώπους, συναισθήματα, προς χάριν αυτής της επίπλαστης ευκολίας, ηρεμίας κι ομορφιάς της ζωής. Αυτής της ανούσιας ηρεμίας κι ομορφιάς, μακριά από συγκρούσεις κι ευθύνες. Ώσπου ήρθε η μέρα που κατάλαβες. Ήρθε η μέρα που κατέβηκες πια από το συννεφάκι σου, που τα πράγματα στην ζωή σου ήρθαν έτσι και αντιλήφθηκες πλέον, ότι η απραξία σου κι η ανοχή σου κληροδοτούσαν στην ουσία έναν κόσμο στα παιδιά σου ακόμα πιο ξερατένιο από αυτόν που εσύ είχες παραλάβει. Δεν μπόρεσες λοιπόν, παρά να αναρωτηθείς. Πόσο εύκολο, ήρεμο κι όμορφο ήταν τελικά όλο αυτό το συννεφένιο;

⏳Θυμάμαι εκείνη την ημέρα που σε άκουσα να μιλάς με τον εαυτό σου. Σε έβλεπα και σ’ άκουγα χωρίς όμως να το ξέρεις εσύ. Οι φωναχτές σου σκέψεις σε είχαν απορροφήσει τόσο, που δεν είχες προσέξει, πως στεκόμουν λίγο πιο πέρα και μπορούσα να σε βλέπω και να σε ακούω. Είναι τόσο ζωντανή αυτή η ανάμνηση, που μοιάζει σαν να ξαναζώ τώρα τις ίδιες στιγμές. Παράξενο… Σαν ν’ ακούω κιόλας την φωνή σου να λέει… «Αργότερα. Όλα αργότερα. Χα… Η ιστορία της ζωής μου! «Θύμωσε αργότερα», «μάλωσε αργότερα», «πες το αργότερα», «καν το αργότερα», «νιώσε αργότερα», «αγάπα αργότερα», «ζήσε αργότερα»… Ήμαρτον! Πόσες ακόμη φορές να κάνω στην άκρη το «τώρα»; Πόσα παραπάνω «τώρα» να αφήσω να μου φύγουν, να πάνε χαμένα, να γίνουν απλά ένα… «αργότερα»; Και γιατί στην τελική έχω σίγουρο, ότι αυτό το «αργότερα» εγώ θα το προλάβω; Ποιος μου το υπογράφει; Ε λοιπόν δεν γίνονται τα πάντα όλα αργότερα! Δεν πάει έτσι! Υπάρχει και το «τώρα». Δεν έφυγε, δεν πήγε κάπου, δεν κρύφτηκε. Βρίσκεται κι αυτό εδώ. Υπάρχει. Όπως υπάρχει κι η ψυχή μου που το θέλει, το απαιτεί. Αυτή, που μου λέει «θύμωσε ΤΩΡΑ», «μάλωσε ΤΩΡΑ», «μίλα, καν το ΤΩΡΑ», «νιώσε, αγάπα, ζήσε… πριν όλα σου τα ΤΩΡΑ γίνουν ένα …ποτέ».