Lifestyle

Όρια Αντοχής vs Ανοχής

221

 

«Έχω φτάσει στα όριά μου!». Μας θυμίζει κάτι αυτή η φράση; Την έχουμε χρησιμοποιήσει άραγε ποτέ; Κι αν ναι, τότε πόσες φορές την έχουμε πει; Και πότε; Μήπως όταν θεωρούμε, ότι δεν έχουμε άλλες αντοχές, άλλες δυνάμεις; Μήπως όταν νιώθουμε, σαν να είμαστε ένα βήμα πριν την παραίτηση; Ή μήπως όταν νομίζουμε, ότι αυτά, τα τόσο ταλαιπωρημένα όριά μας δεν μπορούν να πάνε μακρύτερα;

Γράφει η Πηνελόπη Κοφιάνη 

«Θεωρούμε», «νομίζουμε», «νιώθουμε σαν…» ….ξέρουμε όμως στα σίγουρα; Άραγε, έχουμε αναρωτηθεί ποτέ σχετικά με τα όρια της αντοχής μας και πού αυτά μπορούν να φτάσουν; Έχουμε άραγε μάθει από την άλλη να ξεχωρίζουμε τα όρια αντοχής από αυτά της ανοχής; Μήπως συγχέουμε πού και πού αυτά τα δύο διαμετρικά αντίθετα όρια μεταξύ τους; Η διαφορά τους εξάλλου φαντάζει μικρή, όπως ακριβώς το πεζό «τ» στα γράμματα αυτών των λέξεων, που η προσθήκη ή η αφαίρεσή του τους αλλάζει και το νόημα. Μία πολύ λεπτή νοητή γραμμή τα διαχωρίζει, η οποία, από ό,τι φαίνεται, μας  μπερδεύει αρκετές φορές, κάνοντάς μας να τα συγχέουμε μεταξύ τους.

Αναφερόμαστε λοιπόν σε όρια ανοχής και αντοχής, καθώς όπως θα δούμε, η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ τους, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια σχέση «εξάρτησης- μίσους», που ψάχνει μανιωδώς να βρει ισορροπίες, δημιουργώντας μας την αίσθηση που αναφέρουμε στον πρόλογο. Και κατά πόσο αυτό είναι εφικτό ή όχι, μένει να το δούμε παρακάτω. Ας ξεκινήσουμε όμως πρώτα με μια διευκρίνιση. Ποια όρια ονομάζουμε αντοχής και ποια ανοχής;

Αναφέρουμε ως «όρια ανοχής», αυτά τα οποία θεωρούμε, ότι είναι οι κόκκινες γραμμές μας, σε θέματα αρχών, ελευθεριών, ηθικής και αξιών. Ό,τι αντιλαμβανόμαστε, πως δεν τα σέβεται, εντάσσεται απ’ ευθείας στη σφαίρα της καταπάτησης – παραβίασης. Αναφέρουμε από την άλλη ως «όρια αντοχής», αυτά τα οποία θεωρούμε, ότι θα μπορούσαν να είναι κάλλιστα οι διακόπτες των δυνάμεών μας, που ανάλογα με την θέση τους (on – off), μας θέτουν εντός ή και εντελώς εκτός λειτουργίας.

Πώς συνδέονται τώρα αυτά τα δύο όρια, πώς τα συγχέουμε και γιατί; Τι είδους σχέση δημιουργείται μεταξύ τους, όταν δεν τα διακρίνουμε σωστά και τι επιπτώσεις έχει αυτό σε μας τους ίδιους; Τι μπορούμε τέλος να κάνουμε γι’ αυτό;

Φωτογραφία: Ελευθέριος Παπαελευθερίου

Μοιάζει λίγο οξύμωρο, αλλά η μόνη σύνδεση μεταξύ αυτών των ορίων θα έπρεπε να είναι η ουσιαστική αποσύνδεσή τους. Όταν δεν διαχωρίζουμε τα δύο αυτά όρια σωστά, όταν δεν τα ξεχωρίζουμε και δεν τα ταξινομούμε στα κουτάκια του μυαλού μας το καθένα, τότε η κατάσταση, την οποία βιώνουμε, ακολουθεί το εξής μοτίβο: η αντοχή γίνεται αργά και σταθερά ανοχή, η οποία ανοχή με τη σειρά της μετατρέπεται κι αυτή αργά και σταθερά σε μη αντοχή. Αν αυτό το σχήμα, αυτό το μοτίβο είναι λίγο δυσνόητο στην θεωρητική του εξήγηση, τότε δεν έχουμε παρά να σκεφτούμε ένα απλό παράδειγμα για να το κατανοήσουμε.

Ας υποθέσουμε, ότι βρισκόμαστε σε μια κατάσταση, όπου θέλουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Θέλουμε να μιλήσουμε όπως πρέπει και εκεί που πρέπει, την ώρα που πιστεύουμε ότι πρέπει, διότι μπορεί να νιώθουμε αδικημένοι, φορτωμένοι με ευθύνες άλλων και γενικά δυσφορία από μια κατάσταση, που μας βάζει σε σύγκρουση με αρχές, ηθική, αξίες και ελευθερίες μας. Για λόγους όμως, που εμείς θεωρούμε σημαντικά απαγορευτικούς, δεν το κάνουμε. Κι επειδή  η σήμανση του απαγορευτικού δείχνει να έχει την μεγαλύτερη επίδραση επάνω μας, αποφασίζουμε στο τέλος να κάνουμε κάποιες εκπτώσεις σε αυτά. Σαφώς μια τέτοια κατάσταση έχει αντίκτυπο στην καθημερινότητά μας και στον τρόπο, που αντιμετωπίζουμε τα υπόλοιπα θέματα αυτής, τα οποία, ας μην ξεχνάμε, τρέχουν παράλληλα. Το αποτέλεσμα λοιπόν της μάχης μεταξύ του «τι θέλω – τι είναι καλό για μένα» και του «τι πρέπει – τι υφίσταται ως κατάσταση» είναι, να νιώθουμε όλο και πιο πιεσμένοι, όσο περνάει ο καιρός. Δημιουργούνται δηλαδή, αρνητικά συναισθήματα σιγά-σιγά, τα οποία διαχειρίζονται όλο και πιο δύσκολα, με αποτέλεσμα να νιώθουμε τα όρια της αντοχής μας να λιγοστεύουν. Στην ουσία λοιπόν, όταν δεν μπορούμε να διαχωρίσουμε σωστά τις έννοιες ανοχή και αντοχή, δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι ακούσια μια γέφυρα μεταξύ αυτών των δύο, η οποία και δεν θα έπρεπε να υπάρχει.

Από την άλλη βέβαια, όταν βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που μας πιέζει, μια δύσκολη για μας κατάσταση, την οποία δεν μπορούμε εύκολα τουλάχιστον να διαχειριστούμε, παραβλέπουμε αρκετές φορές κάποια πολύ σημαντικά για μας δεδομένα.

Καθώς βιώνουμε προβλήματα, δυσκολίες και γενικά θέματα αντίξοων συνθηκών, μια πρώτη μας αντίδραση  είναι να στραφούμε στις ήδη γνώριμες σε μας λύσεις ή να βρούμε τις εμφανείς πάντα διεξόδους και γενικά, να πάμε σε έναν οικείο σε μας τρόπο επίλυσης και αντιμετώπισης δύσκολων καταστάσεων. Προσφεύγοντας όμως στο οικείο κι αφού βλέπουμε, ότι έτσι αδυνατούμε να δώσουμε λύση στα όποια θέματά μας, τότε και μόνο τότε γινόμαστε πιο δεκτικοί, πιο ανοικτοί στο διαφορετικό κι εναλλακτικό. Με απλά λόγια, καθώς βλέπουμε τις προσπάθειές μας να αποτυγχάνουν μία προς μία, αναγκαζόμαστε να γίνουμε πιο ευρηματικοί, πιο επινοητικοί, πιο δεκτικοί σε άλλες μεθόδους επίλυσης προβλημάτων. Αυτό βέβαια σημαίνει, ότι μπαίνουμε – πολλές φορές και ακούσια – σε μια διαδικασία διεύρυνσης. Οι έως τώρα γνωστές σε μας  δυνατότητες, ικανότητες, δεξιότητες, αντιλήψεις και οπτικές μας είναι έτοιμες, να εξελιχθούν, να πάνε ένα βήμα παρακάτω, να αναβαθμιστούν, αν μας επιτρέπεται να το πούμε κι έτσι. Προσπαθώντας να επιλύσουμε τα σύνθετα προβλήματα της ζωής μας, ανακαλύπτουμε παράλληλα και δυνάμεις, ικανότητες, χαρακτηριστικά της προσωπικότητας μας και αντοχές, που δεν γνωρίζαμε καν, ότι μπορεί και να διαθέταμε. Κι όταν πια αντιλαμβανόμαστε, πώς λειτουργεί ο παραπάνω μηχανισμός, συστηνόμαστε σχεδόν έκπληκτοι με τα αναβαθμισμένα όριά μας.

Επιλογικά, θα λέγαμε ότι όλα τα παραπάνω, αποτελούν στην ουσία τις δύο όψεις (ανοχή – αντοχή) ενός και μόνο νομίσματος. Για να μπορούμε εμείς να αποκομίζουμε, ανάλογα με την περίπτωση, τα οφέλη του νομίσματος αυτού, θα πρέπει να είμαστε σε θέση να ξεχωρίζουμε την μία όψη από την άλλη και να εμπεδώσουμε, ότι, ενώ αυτές οι δύο όψεις οφείλουν να συνυπάρχουν αρμονικά μέσα μας, παράλληλα δεν τους είναι επιτρεπτό να συναντιούνται.

Πηγή:

Όρια Αντοχής vs Ανοχής