Lifestyle

Όταν η υποχρέωση γίνεται… δικαίωμα

75

 

Περίεργη που είναι η ανθρώπινη ψυχολογία… Τις περισσότερες φορές λειτουργεί αντίστροφα κι όχι κανονικά. Ας πάρουμε για παράδειγμα την λέξη «υποχρέωση» ή «υποχρεώσεις». Η λέξη αυτή, στους πιο πολλούς από εμάς, φαίνεται να χτυπάει κάποιο ιδιαίτερα ευαίσθητο ψυχικό νεύρο. Γι’ αυτό κι όταν την ακούμε ή και την σκεφτούμε, καταλήγουμε συνήθως να κάνουμε το αντίθετο από αυτό που γνωρίζουμε, ότι είναι υποχρέωση μας. Όπως ακριβώς κάνουν τα μικρά παιδιά, όταν βρίσκονται στην ηλικιακή φάση, που δοκιμάζουν τα δικά τους και τα δικά μας όρια παράλληλα.

Γράφει η Πέννυ Κοφιάνη 

Οι λόγοι για τους οποίους συμβαίνει αυτό, είναι πολλοί και διαφέρουν φυσικά από άνθρωπο σε άνθρωπο. Εξάλλου κι εμείς, με το άρθρο αυτό, δεν θέλουμε να σταθούμε στις αιτίες. Τους πραγματικούς λόγους ο καθένας μας, θα τους ανακαλύψει, όταν κι αν ο ίδιος θελήσει να τους διερευνήσει περισσότερο, στα πλαίσια της αυτοβελτίωσής του.

Εμείς απλά θα προσπαθήσουμε να διασκεδάσουμε την λέξη «υποχρέωση». Να την κοροϊδέψουμε ίσως τόσο, όσο θα χρειαστεί, ώστε να πάψει να φαντάζει στη σκέψη μας, ως το τέρας, που απειλεί τις ελευθερίες και την αυτοδιάθεσή μας.

Γι’ αυτό κι αποφασίσαμε να την αντιστρέψουμε. Να της αλλάξουμε με κάποιο τρόπο θέση, ώστε να μπορούμε να την δούμε κι από μια άλλη οπτική.

Παρακάτω λοιπόν, ακολουθούν  μερικές μεταλλαγμένες υποχρεώσεις, που ακόμα κι αν μας ξεβολεύουν, μας βοηθούν να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι:

Είναι δικαίωμά μου, να μην ασχολούμαι με τον δίπλα μου, τον παραδίπλα μου, τον πάνω μου, τον κάτω μου και τον απέναντί μου, όταν δεν κάνει κάτι παράνομο, ανήθικο κι ανέντιμο. Δεν χρειάζεται να ασχολούμαι μαζί του, όταν με τις πράξεις του δεν θίγει τα όριά μου, την προσωπικότητα, την νοημοσύνη, την αξιοπρέπεια, την ελευθερία και την αυτοδιάθεσή μου. «Δεν με πειράζεις, δεν σε πειράζω», λένε και πολύ σωστά, γιατί έτσι είμαστε όλοι καλά. Όμως, αν με πειράξει εκείνος χωρίς λόγο, αν αποφασίσει δηλαδή να ασχοληθεί αυτός αναίτια μαζί μου, τότε κι εγώ θα θυμηθώ ένα άλλο μου δικαίωμα, που το ‘χω κάπου εδώ καταχωνιάσει

Είναι δικαίωμά μου να κάνω τον δίπλα μου, τον παραδίπλα μου, τον πάνω μου, τον κάτω μου και τον απέναντί μου να «ψάχνει καράβι για να φύγει», όταν οι πράξεις του με θίγουν επανειλλημένα κι επί μακρών, άρα και εσκεμμένα, έστω και σε ένα από τα παραπάνω, να μην επαναλαμβάνομαι.

Είναι δικαίωμά μου να νοιάζομαι και να φροντίζω τον δίπλα μου, τον παραδίπλα μου, τον πάνω μου, τον κάτω μου και τον απέναντί μου και να κάνω ό,τι μπορώ κι ό,τι περνάει από το χέρι μου για να τον βοηθήσω. Και ας μην ανησυχεί. Δεν πρόκειται να πάρω από αυτόν, για να δώσω σε μένα ή σε άλλον. Είπαμε. «Δεν με πειράζεις, δεν σε πειράζω» κι «οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους». Και συνεχίζω…

Είναι δικαίωμά μου να σέβομαι, να προστατεύω και να αγαπώ τα παιδιά τα δικά μου, αλλά και του δίπλα μου, του παραδίπλα μου, του πάνω μου, του κάτω μου και του απέναντί μου. Χρειάζεται περαιτέρω σχολιασμό εδώ; Όχι. Δεν το νομίζω…

Είναι δικαίωμά μου να θεωρώ, να σέβομαι και να αγαπώ ως δίπλα μου, παραδίπλα μου, πάνω μου, κάτω μου κι απέναντί μου ό,τι έμβιο ή και μη με περιβάλλει. Είναι ιδιαίτερα υποκριτικό να θεωρώ ως άξιο σεβασμού κι αγάπης μόνο το ανθρώπινο είδος, από την στιγμή που όλα τα είδη – και το ανθρώπινο μαζί – από την ίδια ύλη είναι φτιαγμένα. Εξάλλου…

Είναι δικαίωμά μου, να μην υποκρίνομαι. Δικαιούμαι να είμαι αυθεντικός/ή, αληθινός/ή – ο εαυτός μου, βρε αδερφέ – στον δίπλα μου, τον παραδίπλα μου, τον πάνω μου, τον κάτω μου και τον απέναντί μου κι ας μην του αρέσει η αλήθεια μου. Σίγουρα μπορεί να ζήσει και χωρίς αυτήν. Σίγουρα, μπορώ κι εγώ να ζήσω χωρίς την δική του. Κι εδώ που τα λέμε, είναι λογικό να διεξάγουμε μεταξύ μας καλλιστεία και διαγωνισμούς για τις αλήθειες μας; Ας πάω όμως παρακάτω…

Είναι δικαίωμά μου να δέχομαι, να σέβομαι, να τιμώ και να υπερασπίζομαι ακόμα την διαφορετικότητα στην γνώμη και στην σκέψη του δίπλα μου, του παραδίπλα μου, του πάνω μου, του κάτω μου και του απέναντί μου κι όχι να προσπαθώ να του επιβάλλω την δική μου, επειδή απλά δεν συμφωνεί με την δική του. Εξάλλου…

Είναι δικαίωμά μου να δέχομαι, να σέβομαι, να τιμώ και να υπερασπίζομαι ακόμα την κάθε διαφορετικότητα που έχει ο δίπλα μου, ο παραδίπλα μου, ο πάνω μου, ο κάτω μου και ο απέναντί μου, διότι κανένας από εμάς δεν βγήκε από καλούπι κι όλοι μας μα όλοι μας είμαστε διαφορετικοί. Επίσης…

Είναι δικαίωμά μου να επιζητώ, την παιδεία. Την πραγματική και ουσιαστική παιδεία όμως κι όχι την γιαλαντζί. Αυτή που διδάσκει ήθος, αξίες και αρετές. Να την επιζητώ, να την απαιτώ και να την διεκδικώ άγρια και λυσσαλέα για μένα, αλλά και για τον δίπλα μου, τον παραδίπλα μου, τον πάνω μου, τον κάτω μου και τον απέναντί μου. Θέλουμε και αξίζουμε όλοι μας το καλύτερο. Πειράζει, που το ξέρουμε αυτό; Και καθώς  αναφέρομαι σε διεκδικήσεις…

Είναι δικαίωμά μου να επιζητώ, να απαιτώ και να διεκδικώ άγρια και λυσσαλέα την ελευθερία στον λόγο για μένα, αλλά και για τον δίπλα μου, τον παραδίπλα μου, τον πάνω μου, τον κάτω μου και τον απέναντί μου, καθώς αν δεν μιλήσω εγώ για τον εαυτό μου κι ο καθένας για τον δικό του, τότε ποιος άλλος είναι σε θέση να το κάνει; Διαφορετικά, ό,τι μα ό,τι κι αν είναι αυτό εκεί πάνω, που μας έδωσε πνοή και υπόσταση και που ο καθένας μας ονομάζει με τον δικό του τρόπο Θεό, θα μας είχε κλείσει το στόμα εξ αρχής με ένα ταμπελάκι το οποίο θα έγραφε: «προς χρήση βρώσης και μόνο». Οπότε…

Είναι δικαίωμά μου να ενημερώνομαι, αλλά και να ενημερώνω τον δίπλα μου, τον παραδίπλα μου, τον πάνω μου, τον κάτω μου και τον απέναντί μου. Να ενημερώνομαι και να ενημερώνω σωστά, πολύπλευρα και αντικειμενικά. Χωρίς διαστρεβλώσεις, παραποιήσεις, fake και φίλα προσκείμενες σε αυτούς που πληρώνουν αδρά, ειδήσεις. Χωρίς εμπάθειες και επιλεκτικές προτιμήσεις. Γιατί…

Είναι δικαίωμά μου – αλλά και του δίπλα μου, του παραδίπλα μου, του πάνω μου, του κάτω μου και του απέναντί μου – να υπηρετώ την αλήθεια και μόνο την αλήθεια, χωρίς φόβο, χωρίς πάθος, χωρίς φιοριτούρεςσαλτσούλες κι αλλά τέτοια χαριτωμένα, μακριά από περίεργες κομπανίεςλάσπες και κιτρινισμούς. Κι αυτό γιατί…

Είναι δικαίωμά μου – δικό μου, αλλά και του δίπλα μου, του παραδίπλα μου, του πάνω μου, του κάτω μου και του απέναντί μου – να μην ψεύδομαι αδιάντροπα, ασύστολα και επανειλλημένα. Είναι τόσο κουτό από μέρους μου να το κάνω, μιας και το ψέμα δεν βοήθησε ποτέ κάποιον να νιώσει καλύτερα. Επίσης…

Είναι δικαίωμά μου να μην θέλω κολλητηλίκια με το χρήμα του δίπλα μου, του παραδίπλα μου, του πάνω μου, του κάτω μου και του απέναντί μου. Ούτε καν με το δικό μου, μπορώ να πω. Ο ρόλος του είναι να με υπηρετεί κι εγώ είμαι αυτός/ή που το δημιούργησα. Ποιος ο λόγος να μπερδεύουμε τους ρόλους μας; Αυτό λοιπόν με οδηγεί και στο επόμενο…

Είναι δικαίωμά μου – δικό μου αλλά και του δίπλα μου, του παραδίπλα μου, του πάνω μου, του κάτω μου και του απέναντί μου – να εργάζομαι τίμια, ευσυνείδητα και σοβαρά κι όχι να κατεργάζομαι σχέδια και κόλπα ύπουλα και μουλωχτά. Με τις άρρωστες καταστάσεις, ας τελειώνουμε πια! Διότι…

Είναι δικαίωμά μου να παρέχω, αλλά και να έχω πραγματικές και αποτελεσματικές συνθήκες υγείας – σωματικής, πνευματικής και ψυχικής σε όλους τους τομείς – για μένα, αλλά και για τον δίπλα μου, τον παραδίπλα μου, τον πάνω μου, τον κάτω μου και τον απέναντί μου. Εκτός κι αν βρεθεί κάποιος, που θα μπορέσει με επιχειρήματα να με πείσει για το αντίθετο. Όπου δεν το νομίζω, οπότε συνεχίζω…

Είναι δικαίωμά μου να μην στιγματίζω και να μην παρενοχλώ τον δίπλα μου, τον παραδίπλα μου, τον πάνω μου, τον κάτω μου και τον απέναντί μου. Κανέναν, τίποτε και με κανέναν τρόπο. Πειράζει που θέλω γύρω μου, πλάι μου και παντού μου να μυρίζει αγάπη, αποδοχή και υγεία; Όχι, πειράζει; Εξάλλου…

Είναι δικαίωμά μου να δέχομαι και να αποδέχομαι τον άλλον όπως είναι. Και τον δίπλα μου και τον παραδίπλα μου και τον πάνω μου και τον κάτω μου και τον απέναντί μου. Να δέχομαι και να αποδέχομαι, που δεν σημαίνει όμως και να ανέχομαι. Μικρές και λεπτές ίσως οι διαχωριστικές εδώ, το κατανοώ, όμως μπορώ να τις διακρίνω, γιατί…

Είναι δικαίωμά μου να μην στρουθοκαμηλίζω, να μην εθελοτυφλώ, να μην αιθεροβατώ και να μην εθελο-κωφεύω, για τον δίπλα μου, τον παραδίπλα μου, τον πάνω μου, τον κάτω μου και τον απέναντί μου. Διότι, αν ανέμελα κι όλως τυχαίως επιλεκτικά ξεχνώ να ασκώ το δικαίωμά μου αυτό, τότε θα…

Είναι δικαίωμά μου – και αναφαίρετο μάλιστα – όπως φυσικά και του δίπλα μου, του παραδίπλα μου, του πάνω μου, του κάτω μου και του απέναντί μου να δεχτούμε, να αποδεχτούμε, να ανεχτούμε, αλλά και να υποστούμε τις συνέπειες πια των επιλογών μας.

…και κάπως έτσι η κάθε υποχρέωση γίνεται και δικαίωμα, αναφαίρετο μάλιστα δικαίωμα…