Lifestyle

10 + 1 Οδηγίες  προς  «θυμωμένους»

8

«Το να κρατάς θυμό, είναι σαν να αρπάζεις ένα αναμμένο κάρβουνο, για να το πετάξεις σε κάποιον. Αυτός που καίγεται είσαι εσύ». Σιντάρτα Γκοτάμα (Βούδας).

Γράφει η Πηνελόπη Κοφιάνη         

Η παραπάνω σοφή ρήση, μπορούμε να πούμε, πως αποτελεί τον απόλυτο εικονοπλαστικό ορισμό ενός εγκλωβισμένου ή μη διαχειρίσιμου θυμού, αλλά και των καταστροφικών συνεπειών του. Αν πάλι θέλουμε, να ορίσουμε τον θυμό με λέξεις, τότε θα αναφερθούμε σε αυτόν, ως μια  έντονη ψυχική κατάσταση με διαβαθμίσεις – από την απλή ενόχληση έως και την οργή – το οποίο συνοδεύεται από συναισθηματικές και βιολογικές αλλαγές. Σε κάθε περίπτωση όμως, ο θυμός είναι   συναίσθημα, όπως όλα τα άλλα, που θα πρέπει και αυτό να το εκφράζουμε, αρκεί να μάθουμε, να το διαχειριζόμαστε σωστά.

Φράσεις όπως «Βγάζω καπνούς απ’ τα νεύρα μου», «Η πίεσή μου χτύπησε κόκκινο», «Βγήκα εκτός εαυτού», ή «Έγινα θηρίο» σίγουρα δεν μας είναι άγνωστες και κάποια στιγμή τις έχουμε χρησιμοποιήσει κι εμείς, για να περιγράψουμε με λέξεις αυτό το ανεξέλεγκτό μας τέρας, με τις άγριες διαθέσεις του και την μανία του για καταστροφή.

Αυτό που οφείλουμε ωστόσο, να έχουμε πάντα στο μυαλό μας, είναι πως ο θυμός από μόνος του δεν είναι καταστροφικός. Δεν πρέπει να τον φοβόμαστε και δεν είναι κάτι επίσης, για το οποίο θα πρέπει να αισθανόμαστε ντροπή κι ενοχές. Άσχετα με το τι τον έχει πυροδοτήσει, έχουμε κάθε δικαίωμα, να νιώσουμε στη ζωή μας και θυμωμένοι. Εξάλλου, αντιμετωπίζοντας τον θυμό μας με αυτοέλεγχο, με μέτρο και εκφράζοντάς τον με αυτοσυγκράτηση, δηλαδή με ισορροπία ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα, μας κάνει καλό. Μία σωστή διαχείριση θυμού μας προστατεύει, από το να ξεπεράσουμε τα επιτρεπτά όρια στην εξωτερίκευσή του, γίνεται κίνητρο για λύσεις στα προβλήματά μας και με οδηγό τη λογική μας, γίνεται η πόρτα εξόδου αρνητικών και βλαβερών συναισθημάτων· αυτών του εγκλωβισμένου, λανθάνοντα και βουβού θυμού προς τον εαυτό μας.

Παρακάτω θα βρούμε κάποιες χρήσιμες κι εφαρμόσιμες συμβουλές γι’ αυτές τις »δύσκολες ώρες»:

  1. «Τώρα έχω θυμώσει!». Είναι απαραίτητο, να το αναγνωρίσουμε, να το ονομάσουμε, να το παραδεχτούμε, να το πούμε κι ας το φωνάξουμε κιόλας. Αρκεί, να το ακούσουμε εμείς οι ίδιοι πρώτα. Αν δεν έχουμε επίγνωση του θυμού μας, δεν θα είμαστε σε θέση και να τον διαχειριστούμε. Το πρώτο βήμα λοιπόν, για μια σωστή διαχείριση θυμού είναι, η αναγνώριση, η διαπίστωση κι η παραδοχή του.
  2. Παίρνουμε το »timeout» μας. Ή αλλιώς δίνουμε χρόνο στον εαυτό μας, αποφεύγοντας έτσι έντονες και βιαστικές εκδηλώσεις. Έχουμε κάθε δικαίωμα, να ζητήσουμε ένα διάλειμμα από μια συζήτηση και να απομακρυνθούμε ίσως και από τον χώρο. Θα πρέπει όμως πρώτα, να έχουμε δηλώσει, πως χρειαζόμαστε λίγη ώρα, για να σκεφτούμε και να ηρεμήσουμε κι ότι σκοπεύουμε φυσικά να επανέλθουμε στη συζήτηση.
  3. »Φρένο» στις αυτόματες σκέψεις και αποφάσεις. Φράσεις όπως «Τώρα θα δεις, τι έχεις να πάθεις», «Θα σου δείξω εγώ τώρα», «…για να μάθεις» ή άλλες παρόμοιες είναι ενδεικτικές. Όταν είμαστε θυμωμένοι, πολλές αυθόρμητες και ανεξέλεγκτες σκέψεις περνάνε ακούσια από το μυαλό μας. Σκέψεις, που τις περισσότερες φορές έχουν να κάνουν με σενάρια εκδίκησης ή άλλες παρορμητικές και κακόβουλες ενέργειες. Η κρίση μας εκείνες τις στιγμές σαφώς δεν είναι διαυγής, επομένως, είναι σχεδόν αδύνατον, να πάρουμε σωστές και προς όφελός μας αποφάσεις. Κατά συνέπεια, πατάμε το φρένο μας έγκαιρα, στην όποια θυμωμένη σκέψη και παρόρμηση έχουμε.
  4. Λέμε τα πράγματα, όπως πρέπει, όταν πρέπει και κυριότερα εκεί που πρέπει. Αυτό σημαίνει, πως καλό είναι, να εκφράζουμε αυτό που μας ενοχλεί, σε αυτόν που μας ενοχλεί, την κατάλληλη στιγμή. Δεν πρέπει να φοβόμαστε τη σύγκρουση ή να περιμένουμε από τους άλλους, να μαντεύουν τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Ίσως είναι πολλές οι φορές, που επιλέγουμε, να μην μιλάμε για την ενόχλησή μας, στην πηγή της ενόχλησής μας. Αυτό όμως γίνεται το βλαβερό μπούμερανγκ προς τον εαυτό μας, καθώς βοηθάει στην συσσώρευση καταπιεσμένου κι ανέκφραστου θυμού, που με τη σειρά του σωματοποιείται αργά και ύπουλα. Συνεπώς καλό είναι, να λέμε τα πράγματα, όπως πρέπει, όταν πρέπει και εκεί που πρέπει και ας μην μας καταλάβουν. Αν μη τι άλλο, θα κάνουμε καλό στην αυτοεκτίμησή μας, ξέροντας, πως καταφέραμε να μιλήσουμε, παρ’ όλον τον θυμό μας.
  5. Το »ασφαλές μας μέρος». Έχει παρατηρηθεί, ότι το μυαλό μας δεν μπορεί, να είναι επικεντρωμένο σε αρνητικές και θετικές σκέψεις ταυτόχρονα. Ας εκμεταλλευτούμε λοιπόν αυτή την γνώση και ας φτιάξουμε με το μυαλό μας, τις δικές μας όμορφες και χαλαρωτικές εικόνες, το δικό μας »ασφαλές μέρος». Μπορούμε λοιπόν να επικεντρωθούμε για 10′ στην όμορφή μας εικόνα, αναπνέοντας βαθιά και αργά, ώστε να μεταφερθούμε εκεί, που νιώθουμε χαλαροί και γεμίζουμε με θετικά και ωραία συναισθήματα.
  6. Παρατηρούμε τις σκέψεις και το σώμα μας. Ο θυμός και οι διαβαθμίσεις του πριν την εξωτερίκευση, μοιάζουν πολύ με ένα ηφαίστειο, που κοχλάζει και είναι έτοιμο να εκραγεί. Λίγο πριν την έκρηξη λοιπόν, το μυαλό μας έχει ήδη δημιουργήσει τις αρνητικές σκέψεις, που σπρώχνουν το σώμα μας, να αντιδράσει και να μας στείλει προειδοποιητικά σημάδια. Έτσι, οι παλμοί της καρδιάς και η πίεση αυξάνονται, η αναπνοή μας γίνεται πιο γρήγορη και κοφτή και ανεβαίνει η θερμοκρασία του σώματός μας. Παρατηρώντας αυτές τις βιολογικές αντιδράσεις και εντοπίζοντας τις αρνητικές σκέψεις που τις προκάλεσαν, καταφέρνουμε να καταλάβουμε τα πραγματικά αίτια του θυμού μας. Και το να γνωρίζουμε την πραγματική αιτία του θυμού μας κι όχι μόνο την αφορμή, μας βοηθάει αφάνταστα στη διαχείρισή του.
  7. Σωματική άσκηση. Υπάρχουν και φορές, που αισθανόμαστε την συσσωρευμένη αρνητική ενέργεια του θυμού πάρα πολύ έντονα. Τότε, που νιώθουμε ότι κάτι μας πνίγει και ότι είμαστε σχεδόν αδύναμοι απέναντι στο ανεξέλεγκτο αυτό τέρας. Οι μαγικές λέξεις, που πρέπει να εντοπίσουμε εδώ και να τις κάνουμε να λειτουργήσουν υπέρ μας, είναι δύο· η «ενέργεια» και το «σχεδόν». Αν σκεφτούμε, πως μια συσσωρευμένη ενέργεια – αρνητική ή θετική, δεν έχει σημασία – πρέπει να εκτονώνεται, αυτόματα βγάζουμε και τον εαυτό μας από τη θέση αδυναμίας, διότι εμείς οι ίδιοι οφείλουμε  να ενεργήσουμε, για να εκτονωθεί. Εκ των πραγμάτων, αυτό δεν μπορεί να το κάνει κάποιος άλλος για λογαριασμό μας. Ένας από τους καλύτερους τρόπους εκτόνωσης λοιπόν, είναι και η σωματική άσκηση. Μια τεράστια ποικιλία αθλημάτων – από το περπάτημα έως και τις πολεμικές τέχνες – βρίσκονται στη διάθεσή μας, για να επιλέξουμε αυτό που ταιριάζει καλύτερα σε μας. Κατ’ αυτό τον τρόπο καταφέρνουμε, χαλάρωση των μυών, ενίσχυση της αυτοσυγκέντρωσης και ενδυνάμωση της φυσικής μας κατάστασης.
  8. Δημιουργική απασχόληση. Από τη στιγμή που το ζητούμενο είναι η χαλάρωση για πιο διαυγή σκέψη, τότε ο καθένας μας πρέπει να στραφεί σε αυτό, που τον χαλαρώνει πραγματικά. Σε αρκετούς από εμάς, μια δημιουργική απασχόληση – από την ζωγραφική μέχρι και την κατασκευή αντικειμένων – μπορεί να αποδειχτεί ιδιαίτερα ευεργετική. Έχει παρατηρηθεί, πως η γραφή και ειδικά το να κρατάμε ένα ημερολόγιο θυμού, μας βοηθάει πολύ, στο να καταλαβαίνουμε τι μας θυμώνει και να προσαρμόζουμε ανάλογα τις αντιδράσεις μας.
  9. Βάζουμε το χιούμορ στη ζωή μας . Αυτό σημαίνει, ότι προσπαθούμε να δούμε τα πράγματα από την αστεία τους πλευρά. Αν κοροϊδέψουμε την κατάσταση, τον θυμό μας, ίσως και τον ίδιο μας τον εαυτό, χωρίς σαρκασμό και ειρωνεία, τότε η διάθεση και κατ’ επέκταση η εκτόνωσή μας θα είναι πιο ήπιες.
  10. Προτιμούμε τα «θετικά πρόσημα». Σύν-δεση, συν-εννόηση, συν-εργασία, συν-πόνια, σύν-πνοια, συν-παράσταση, συν-πάθεια κ.ο.κ.. Με απλά λόγια, προσπαθούμε σε κάθε ευκαιρία που μας δίνεται, να φορτίσουμε θετικά τις μπαταρίες της ψυχής μας. Επιλέγουμε δηλαδή, να βρισκόμαστε πιο συχνά με ανθρώπους, που ξέρουμε, ότι νοιάζονται πραγματικά για μας και μας αγαπούν. Με άτομα, που γνωρίζουμε, ότι είναι συνετά, με λόγο καθαρό, μεστό, συμβουλευτικό και συναισθητικό. Άτομα, με τα οποία υπάρχει ταύτιση ψυχική, που ξέρουν να ακούν, χωρίς να επικρίνουν. Με ανθρώπους εν τέλει, που σε μας επιδρούν κατευναστικά, σχεδόν θεραπευτικά.

+ 1. Ζητάμε βοήθεια από ειδικό. Κανένας δεν μπορεί να πει, ότι η διαχείριση του θυμού είναι μια υπόθεση απλή. Ενδεχομένως, κάποιοι από εμάς να έχουν ήδη προσπαθήσει ορισμένα ή και όλα τα παραπάνω, χωρίς αποτέλεσμα. Στην περίπτωση αυτή, θα ήταν καλό, να σκεφτούμε και να αναζητήσουμε τη βοήθεια ενός ειδικού. Του ανθρώπου αυτού, που θα μας μάθει με τον πλέον κατάλληλο τρόπο, πώς να μετατρέπουμε την αρνητική ενέργεια του θυμού σε θετική και πώς να τη διοχετεύουμε σε ωφέλιμες και όχι επιβλαβείς συμπεριφορές και επιλογές.