Lifestyle

20 «αγαπημένες» προσπάθειες…

109


 Γράφει η Πηνελόπη Κοφιάνη

«Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη…», αναρωτήθηκε κάποτε  η στιχουργός Δανάη Στρατηγοπούλου, μεταφέροντας το αέναο αυτό ερώτημα σε ένα της τραγούδι, το οποίο και έμελλε να γίνει μια τεράστια διεθνή επιτυχία. Κι εμείς όμως, έχουμε κάνει την ίδια ακριβώς ερώτηση αμέτρητες φορές. Και άλλες τόσες φορές βέβαια, έχουμε προσπαθήσει να απαντήσουμε, νιώθοντας, ότι δεν έχουμε καταφέρει να εξηγήσουμε σε όλο της το φάσμα την σημασία της λέξης αυτής.

Από την άλλη, πώς θα μπορούσαμε να εξηγήσουμε εύκολα ή και ακριβώς την λέξη αυτήν, που μέσα στα πέντε της γράμματα περικλείει την πιο δυνατή έννοια και το πιο δυνατό συναίσθημα στον κόσμο; Μακάρι να υπήρχε μια ακόμα λέξη αντίστοιχή της, μια φράση έστω, που να μπορεί να σταθεί δίπλα της επάξια, ως η συνώνυμη ή η ανάλογή της. Δεν υπάρχει όμως. Και δεν θα μπορέσει να υπάρξει ποτέ κάτι τέτοιο, διότι αυτή η λέξη, αυτή η τόσο δα μικρή λεξούλα, που μέσα στα πέντε της γράμματα, περικλείει το δυνατότερο συναίσθημα στον κόσμο, αποτελεί τον θεμέλιο λίθο για κάθε δημιουργία.

Γνωρίζοντας λοιπόν εξ αρχής, ότι είναι αδύνατον να εξηγηθεί η έννοια, το συναίσθημα της αγάπης σε όλο της το φάσμα, παρακάτω ακολουθούν 20 φράσεις, 20 νέες προσπάθειες απάντησης στο αέναο ερώτημα: «Τι είναι αγάπη». Κι αυτό γιατί, δεν παύουμε ποτέ να προσπαθούμε…

Αγάπη είναι όταν…

  1. δίνεις, γιατί το θέλεις κι όχι γιατί στο ζητάνε ή επειδή νιώθεις υποχρέωση να το κάνεις. Δίνεις, γιατί το θέλεις κι ας γνωρίζεις πως μπορεί και να μην υπάρξει ποτέ ανταπόδοση.
  2. …η κάθε μία ειλικρινής συγνώμη που ζητάς κι η κάθε μία αληθινή συγχώρεση που δίνεις, βρίσκουν με τη σειρά τους γνήσια ανταπόκριση.
  3. …σώμα, ψυχή και νους μαζί συντονίζονται και ακούνε το ένα την μουσική του άλλου.
  4. …γίνονται ακόμα και τα αδύνατα, δυνατά, για να χτιστούν και πάλι οι γέφυρες επικοινωνίας, που τυχόν γκρεμίστηκαν.
  5. …είσαι εκεί και κρατάς το χέρι. Στην χαρά, στην λύπη, στην ανησυχία, στον φόβο, στην ευτυχία, στα καλά και στα άσχημα. Όταν γίνεσαι το χέρι, που κι εσύ ο ίδιος θα ήθελες να σου προσφέρουν, για να το κρατάς.
  6. …θέλεις να συμπορεύεσαι. Ούτε να προπορεύεσαι, ούτε να προχωράς πιο πίσω. Απλά να συμπορεύεσαι.
  7. …καταφέρνεις και μηδενίζεις τις αποστάσεις – τις όποιες αποστάσεις, φυσικές και μη – παρά τις αντιξοότητες, μόνο και μόνο επειδή η ψυχή σου το ζητάει.
  8. …το άγγιγμα, το άκουσμα, το βλέμμα του άλλου γίνονται η δική σου μοναδική λάμψη στα μάτια, το πιο γλυκό σου χαμόγελο κι αυτή η ξεχωριστή δόνηση της ψυχής σου, που χωρίς καν να μιλάς, μοιάζει να φωνάζει: «Ναι. Θέλω να είσαι μέρος της ζωής μου, γιατί σε έχω επιλέξει».
  9. …νιώθεις την ελευθερία να είσαι ο εαυτός σου, χωρίς καμιά προσπάθεια να τον ωραιοποιείς, για να αρέσει.
  10. …ο σεβασμός υπάρχει κι είναι έμπρακτα αμοιβαίος. Στα συναισθήματα, στην προσωπική ιστορία, στις ελευθερίες, στην εσωτερική ανάγκη για εξέλιξη, στις στιγμές απομόνωσης.
  11. …εμπιστεύεσαι και ξέρεις ότι αυτό είναι αμφίδρομο. Όταν το «Σε εμπιστεύομαι», δεν είναι απλά μια φράση που καθησυχάζει, αλλά η σιωπηλή συμφωνία της μιας καρδιάς με την άλλη, της μιας ψυχής με την άλλη, που δεν είναι απαραίτητο να λεχθεί, για να ξέρεις πως ισχύει.
  12. …νιώθεις οικεία και άνετα, χωρίς προσπάθεια, όπως ακριβώς στον χώρο σου, όπως ακριβώς στο σπίτι σου.
  13. …καταλαβαίνεις, πως είναι μάταιο και πολύ μικρό να μετράς σε κλίμακες και ζύγια ή με τεστ αφοσίωσης, τα συναισθήματα.
  14. …έχεις καταλάβει και ξέρεις, πως το «για όσο» είναι αυτό που ισχύει τελικά κι αυτό που κι εσύ μπορείς να προσφέρεις, άσχετα αν το «για πάντα» είναι αυτό που σου βγαίνει αυθόρμητα.
  15. …αναγνωρίζεις και θέλεις το «μαζί», να σημαίνει όντως «μαζί». Δίπλα-δίπλα. Ούτε «υπό», ούτε «υπέρ» σε κάποια βαθύτερη έννοιά του.
  16. …στην κοινή πορεία δεν χωράνε φράσεις και έννοιες όπως: «Δύο μέτρα και δύο σταθμά»,«Τα δικά μου, δικά μου και τα δικά σου, πάλι δικά μου» ή «Εσύ φταις για όλα».
  17. …νιώθεις, ότι βρίσκεσαι σε ένα όμορφο κι απάνεμο λιμάνι, έχοντας αφήσει την δική σου βαρκούλα αραγμένη, να λικνίζεται κι εκείνη παρέα με τις πολύ καλές της φίλες. Την «κατανόηση», την «συμπόνοια», την «φροντίδα», την «εκτίμηση», την «ειλικρίνεια», την «εμπιστοσύνη», την «στοργή», την «τρυφερότητα», την «συντροφικότητα», την «ανιδιοτέλεια», την «δοτικότητα».
  18. …η κοινή πορεία σου δίνει οξυγόνο να αναπνεύσειςφτερά για να πετάξεις και την ακατανίκητη επιθυμία να γίνεις ένας καλύτερος άνθρωπος.
  19. …η λύση της όποιας διαφωνίας επισφραγίζεται με ένα ζεστό χαμόγελο ανακούφισης, μια γλυκιά αγκαλιά κι ένα τρυφερό φιλί.
  20. …στις δύσκολες στιγμές σου υπενθυμίζουν, ότι ακόμα κι αν έχεις δεχτεί αρκετά δυνατά γκολ στην ζωή σου, εσύ εξακολουθείς και είσαι ένας πολύ καλός τερματοφύλακας.

«Αγάπη, λοιπόν είναι…», όλα τα παραπάνω μαζί ή και το καθένα ξεχωριστά κι άλλα τόσα, μα τόσα πολλά ακόμα…